บทที่ 435: ชีวิตในวัยสามสิบ หนทางเพิ่งเริ่มต้น

บทที่ 435: ชีวิตในวัยสามสิบ หนทางเพิ่งเริ่มต้น

ผมเกิดในปี 1985 และวันนี้ถือเป็นการก้าวเข้าสู่วัยสามสิบปีอย่างเป็นทางการ

หากนับแบบจีนก็คงดูแก่กว่านี้ แต่ขอนับแบบสากลให้น้อยที่สุดไว้ก่อนแล้วกันครับ

สามสิบปีแรกของชีวิต อาจเป็นเพราะผมไม่ต้องพยายามอะไรมากก็มักจะสอบได้ที่หนึ่งอยู่เสมอ ผมจึงหลงคิดว่าตัวเองฉลาด ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยและผลาญเวลาไปวันๆ

ถ้าสามารถลงแรงแค่หนึ่งส่วน ผมจะไม่มีทางลงแรงสองส่วนเด็ดขาด

การเลี้ยงดูตัวเองไม่ใช่เรื่องยาก แต่หากมองให้ลึกซึ้ง ก็อาจกล่าวได้ว่าไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ทั้งเรื่องครอบครัวและหน้าที่การงาน

เมื่ออายุมากขึ้น แรงกดดันในชีวิตก็เพิ่มตาม

ตอนที่เริ่มเขียนนิยาย ส่วนหนึ่งเพราะความสนใจ ไอเดียมากมายที่สะสมมานานต้องการที่ระบายออก

อีกส่วนหนึ่งก็เพื่อหาค่าขนมเล็กๆ น้อยๆ และหวังจะแก้โรคผลัดวันประกันพรุ่งของตัวเอง

ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่ทะเลลึกแห่งวงการนิยายออนไลน์ แรงเชียร์ของเพื่อนนักอ่านที่ติดตามผลงานและความสุขที่ได้รับการยอมรับ เปรียบเสมือนแส้ที่คอยเฆี่ยนตี เตือนสติไม่ให้ผมขี้เกียจและต้องอัปเดตตอนใหม่อย่างต่อเนื่อง

เพราะในฐานะอดีตนักอ่านคนหนึ่ง ผมเข้าใจดีถึงความผิดหวังเมื่อนิยายที่เฝ้าติดตามหยุดอัปเดต

หลังจากผ่านไปไม่กี่ปี เมื่อกลับมาสำรวจตัวเองอีกครั้ง ผมพบว่าตัวเองเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

หลักการที่อาจารย์ซือเคยกล่าวไว้ และความมุ่งมั่นไม่ย่อท้อของลูเซียน (ตัวเอกนิยายเรื่องก่อน) ได้ส่งอิทธิพลต่อผมโดยไม่รู้ตัว

การได้เห็นโลกที่กว้างใหญ่ทำให้ตระหนักถึงความเล็กจ้อยของตนเอง และรู้ว่าคนฉลาดมีอยู่ดาษดื่น

มีเพียงความพยายามอย่างขยันขันแข็งและความมุ่งมั่นไม่ลดละเท่านั้น ที่จะทำให้ค้นพบตัวตนที่แท้จริง

เช่นเดียวกัน ต้องขอขอบคุณทุกท่านที่คอยสนับสนุนและอดทนต่อความเอาแต่ใจของผมมาโดยตลอด

มิฉะนั้น ผมคงยืนหยัดมาได้ยาก บางทีอาจจะท้อแท้และออกจากเส้นทางนี้ไปนานแล้ว

การที่ผมยังยืนอยู่ตรงนี้ได้ ทั้งหมดเป็นเพราะพวกคุณ

การได้เฝ้ามองจำนวนสมาชิกในกลุ่มนักอ่านเพิ่มขึ้น เห็นเพื่อนๆ ทยอยเข้ามาและเริ่มคุ้นเคยกัน เป็นความรู้สึกที่วิเศษมาก

รู้สึกเหมือนทุกคนจากทั่วสารทิศเป็นคนกันเอง

ผมชอบอ่านข้อความแต่ไม่ค่อยชอบพิมพ์คุย แต่การได้เห็นทุกคนคุยกันอย่างสนุกสนานก็ทำให้ผมมีความสุขจริงๆ

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ผมรู้สึกว่าตัวเองเติบโตขึ้นมากจริงๆ

เมื่อก่อน ผมเหมือนเด็กโข่งที่หาทางของตัวเองไม่เจอ ได้แต่ผลาญเวลาไปวันๆ

แต่ตอนนี้ ผมค้นพบวิถีของตัวเองแล้ว และจะต้องก้าวเดินต่อไปให้ดี

อายุสามสิบปี หนทางเพิ่งจะเริ่มต้นจากตรงนี้!

หวังว่าจะมีพวกคุณร่วมเดินทางไปบนเส้นทางนี้ด้วยกันนะครับ

ขอพูดถึงประเด็นเกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้สักหน่อย

ผลงานของกิมย้ง, โกวเล้ง, หวงอี้ และอุนสุยอัน อยู่เป็นเพื่อนผมมาตั้งแต่ชั้นประถมและมัธยมต้น เป็นจุดเริ่มต้นจินตนาการเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆ ของผม

การท่องไปในยุทธภพ บุญคุณความแค้นต้องชำระ มันเต็มไปด้วยปณิธานในอดีตของผม ผมจึงอยากเขียนนิยายกำลังภายในสักเรื่องเสมอมา นี่คือเหตุผลที่ผมดื้อดึงเขียนนิยายเรื่องนี้ขึ้นมา

เพื่อนนักอ่านบางท่านอาจรู้สึกว่าช่วง "ขอบเขตเปิดทวาร" นั้นยาวเกินไป แต่สำหรับผม มันเป็นทั้งความปรารถนาในรสชาตินิยายกำลังภายใน และเป็นการปูพื้นฐานสำหรับทั้งเรื่อง

เพราะยิ่งระดับพลังสูงขึ้น รายละเอียดที่จะเขียนได้ก็จะยิ่งน้อยลง และยากที่จะทำให้โลกในนิยายดูหนักแน่นและมีชีวิตชีวา

ดังนั้น ตอนวางโครงเรื่อง ผมจึงเพิ่มสัดส่วนของช่วงนี้ให้มากขึ้น

แน่นอนว่า แม้แต่ถนนที่ยาวที่สุดย่อมมีจุดสิ้นสุด

ผมหวังว่าจะรักษามาตรฐานและค่อยๆ พัฒนาจากกำลังภายในไปสู่ระดับยุทธ์เทพ โดยหวังว่าเรื่องราวในอนาคตจะตื่นเต้นยิ่งขึ้นไปอีก

สุดท้ายนี้ บทใหม่ได้อัปเดตแล้ว ถือเป็นของขวัญวันเกิดล่วงหน้าให้ตัวเองและทุกคน

วันนี้จะไม่มีการงดอัปเดต บทที่สองจะยังคงมาในเวลา 19.00 น. ตามปกติ

ท้ายสุด รางวัลสำหรับภารกิจนำทางคนใหม่จะมอบให้หลังจากจบเนื้อเรื่องหลักในช่วงนี้

และสุดท้าย ท้ายสุด สุดท้ายจริงๆ สุขสันต์วันเกิดให้ตัวเอง และขอตั๋วรายเดือนเป็นของขวัญด้วยนะครับ~