บทที่ 395 บนท้องฟ้า

บทที่ 395 บนท้องฟ้า

“ยินดีต้อนรับสู่เที่ยวบินนี้” หัวหน้าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่มีเสน่ห์น่าหลงใหล พร้อมด้วยพนักงานต้อนรับหญิงอีกห้าคน ยืนต้อนรับกลุ่มคนที่เดินขึ้นมาในบริเวณต้อนรับของเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวสุดหรู Airbus ACJ319

จิ่งเกาพยักหน้าทักทายเหล่าสาวงามอย่างสุภาพ แล้วพาต่งโหย่วเวยและคนอื่นๆ อีกสี่คนเดินเข้าไปในห้องโดยสาร นี่ไม่ใช่คำคุณศัพท์ที่เขาใช้เกินจริง พนักงานต้อนรับทั้งหกคนนี้สวยมากจริงๆ รูปร่างหน้าตาแตกต่างกันไป แต่ทุกคนสวมเครื่องแบบพนักงานต้อนรับสีแดงเข้ม เข้ากันกับถุงน่องสีดำที่ช่วยเสริมคะแนนได้อย่างมาก แต่ละคนมีกิริยาท่าทางที่สง่างามและสุภาพเรียบร้อย

คิดดูก็น่าจะปกติ บนเครื่องบินส่วนตัวมูลค่า 101 ล้านดอลลาร์สหรัฐ พนักงานต้อนรับที่จัดหามาจะมีคุณภาพแย่ได้อย่างไร? นั่นไม่ใช่เรื่องตลกหรอกหรือ?

ในช่วงต้นทศวรรษที่ 90 พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินเป็นอาชีพที่ทันสมัยมาก จัดอยู่ในกลุ่มผู้มีรายได้สูง ตอนนั้นเรียกได้ว่ามีแต่สาวสวยราวกับเมฆ ตอนนี้รายได้ของพนักงานต้อนรับไม่ได้สูงขนาดนั้นแล้ว แต่ก็ยังคงไม่ขาดสาวงาม

หลังจากจิ่งเกาขึ้นเครื่อง เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวสุดหรู Airbus ACJ319 ก็เคลื่อนตัวไปในความมืดของยามค่ำคืน ไม่นานก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี ในขณะนี้ บนพื้นดินในเมืองจินหลิง อาฟเตอร์ช็อกจากการที่เขาเตือนซ่งเหิงเมื่อครู่กำลังแผ่ขยายออกไป

เครื่องบินส่วนตัวลำนี้แบ่งออกเป็นหลายส่วน หลังจากเข้ามาแล้ว ห้องโดยสารที่กว้างขวางและโอ่อ่าให้ความรู้สึกเหมือนคฤหาสน์สุดหรูและล็อบบี้ของโรงแรมห้าดาว โทนสีสว่างสดใส

ต่งโหย่วเวยและบอดี้การ์ดเฉินอ้ายหยางทั้งสี่คนยังคงอยู่ในบริเวณรับประทานอาหาร ห้องประชุม และห้องพักผ่อนที่เข้ามา จิ่งเกาสั่งงานต่งโหย่วเวย แล้วเดินไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบ ปลดกระดุมเสื้อโค้ทออก นั่งลงบนเก้าอี้ที่นุ่มสบายหลังโต๊ะทำงาน หยิบโทรศัพท์มือถือสองเครื่องออกมาวางบนโต๊ะ ขณะที่ดูอีเมลของบริษัท ก็ตอบข้อความใน WeChat ไปด้วย

หลังจากดูอีเมลไปสักพัก พลางครุ่นคิดถึงสถานการณ์ของกองทุน Phoenix ที่ “ใหญ่แต่ไม่แข็งแกร่ง” ในปัจจุบัน จิ่งเกาก็รู้สึกหิวขึ้นมาเล็กน้อย ตอนเย็นเอาแต่ดื่มเหล้าไป เลยกดกริ่งเรียกที่อยู่ข้างมือ ไม่นานนัก ก็เห็นพนักงานต้อนรับหญิงร่างสูงโปร่งคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา สง่างามและสดใส ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณจิ่ง สวัสดีตอนค่ำค่ะ”

จิ่งเกาถึงกับตะลึงไปครู่หนึ่ง เขารู้จักพนักงานต้อนรับสาวร่างสูงคนนี้ เธอคือพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินตอนที่เขากลับจากมหานครเซี่ยงไฮ้มายังนครจิ่งเมื่อสองวันก่อน ตอนนั้นเขายังแกล้งหยอกเด็กสาวคนนี้อยู่เลย “ไฮ้ เป็นคุณนี่เอง ช่างบังเอิญจริงๆ”

เขาจำได้ว่าเครื่องบินส่วนตัวของเขายังไม่ได้จ้างพนักงานต้อนรับประจำ แต่จะประสานงานกับสายการบินที่เป็นพันธมิตรทุกครั้งก่อนเครื่องขึ้น แน่นอนว่าต้องจ่ายเงิน

พนักงานต้อนรับสาวสวยร่างโปร่งบางเห็นจิ่งเกาจำชื่อเธอไม่ได้ก็ไม่ได้ใส่ใจ ยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติแล้วพูดว่า “คุณจิ่ง ฉันชื่อเย่เหอค่ะ ยินดีที่ได้ให้บริการคุณอีกครั้ง”

จริงๆ แล้ว การที่เย่เหอปรากฏตัวในทีมบริการบนเครื่องบินส่วนตัวของจิ่งเกาอีกครั้งไม่ใช่เรื่องบังเอิญ จิ่งเกานั่งเครื่องบินส่วนตัวมาหลายครั้ง ทิปทั้งหมดจะให้ผู้ช่วยเป็นคนจัดการ มีเพียงเย่เหอเท่านั้นที่เขาแอด WeChat และให้ทิปเพิ่มเป็นพิเศษ

ต่งโหย่วเวยเห็นในสายตาและจำไว้ในใจ ดังนั้น เย่เหอจึงมาปรากฏตัวที่นี่ ทำไมถึงไม่ใช่เที่ยวบินจากนครจิ่งมาจินหลิงล่ะ? นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระเหรอ? เที่ยวบินนั้นคุณกวนก็อยู่ด้วยนี่! เขาอยากจะหาเรื่องเจ็บตัวหรือ?

ต้องบอกว่า โหย่วเวย เส้นทางของคุณกว้างขึ้นแล้วนะ

เมื่อเจอคนรู้จัก จิ่งเกาก็รู้สึกผ่อนคลาย ในใจก็บ่นไปหนึ่งประโยค พนักงานต้อนรับนามสกุลเย่กันหมดเลยเหรอ? เขาจำได้ว่าเย่จื่อ แฟนสาวของคุณชายเซี่ย ก็เป็นพนักงานต้อนรับเช่นกัน เขาเอนกายพิงเก้าอี้ ยิ้มแล้วทำท่าทาง “เย่เหอ นั่งสิ สั่งคนให้เอาไวน์แดงมาสองแก้วก่อน ฉันจะสั่งอาหารว่างกินหน่อย” รอจนเย่เหอสั่งงานผ่านหูฟังเสร็จ ก็ถามว่า “เราจะถึงสนามบินเกาะฮ่องกงกี่โมง?”

เย่เหอส่ายหน้า ยืนกรานไม่ยอมนั่ง “คุณจิ่ง เรามีกฎระเบียบค่ะ” เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน พูดคุยกับจิ่งเกา ความสามารถในการทำงานของเธอยังคงดีเยี่ยม ตอบคำถามได้อย่างคล่องแคล่ว “คุณจิ่ง เที่ยวบินนี้ของเราใช้เวลาทั้งหมด 2 ชั่วโมง 20 นาที คาดว่าจะถึงประมาณตีหนึ่งค่ะ”

จิ่งเกาคำนวณเวลา “หู~ งั้นกว่าฉันจะถึงที่พักก็ตีสองครึ่ง นี่มันโชคร้ายจริงๆ โอ้ พวกคุณพักที่ไหนกันคืนนี้?”

เย่เหอจับขอบโต๊ะทำงาน เอามือปิดปากหัวเราะ “เราพักที่โรงแรมในเมืองด้วยกันค่ะ แล้วถ้ายังมีภารกิจบินอีก เราก็จะบินเที่ยวบินนี้ของคุณกลับนครจิ่งค่ะ” แน่นอนว่าเธอยินดีที่จะบินเที่ยวบินนี้ของจิ่งเกา รายได้พิเศษเพียบ

ขณะที่กำลังพูดคุยกัน พนักงานต้อนรับหญิงร่างสูงสวยคนหนึ่งสวมเครื่องแบบสีแดงเข้ม เกล้าผมขึ้น ถือถาดเข้ามา วางแก้วไวน์สองแก้วไว้ตรงหน้าจิ่งเกาและเย่เหอ แอบยิ้มให้เย่เหอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คุณจิ่ง ไวน์ของคุณค่ะ วันนี้อาหารเย็นบนเครื่องมี…”

จิ่งเกาสั่งสเต๊กหนึ่งจาน ซุปผักหนึ่งถ้วย “กินง่ายๆ หน่อยแล้วกัน พวกคุณสองคนรู้จักกันเหรอ?” พนักงานต้อนรับที่เข้ามาใหม่สวยกว่าเย่เหอเสียอีก เย่เหออายุสิบเก้าปี ใบหน้ารูปไข่ขาวเนียน แต่ค่อนข้างผอม ทำให้ความสวยของเธอเพิ่งจะแตะที่ 90 คะแนน ส่วนพนักงานต้อนรับคนนี้ใบหน้าและเครื่องหน้าดูประณีตกว่า

แน่นอนว่า ทั้งสองคนสวมรองเท้าส้นสูง สูงประมาณหนึ่งเมตรเจ็ดสิบสามเซนติเมตร ทำให้ดูสูงเพรียวยิ่งขึ้น ถุงน่องสีดำช่วยขับเน้นเรียวขาให้สวยงามและมีเสน่ห์ ทั้งคู่เป็นสาวงามที่อ่อนโยน สูงโปร่ง และผอมเพรียว

ถึงจะแบนไปหน่อย แต่เอวบางร่างน้อยขนาด A4 ประกอบกับเรียวขาสวยยาวตรงในชุดเครื่องแบบพนักงานต้อนรับสีแดงเข้มที่ตัดเย็บอย่างดี ก็มีเสน่ห์และรสชาติที่แตกต่างออกไป

เย่เหอหัวเราะเบาๆ “คุณจิ่ง ฉันกับเสิ่นชิงชิงเรียนโรงเรียนการบินเดียวกันค่ะ และยังเข้าบริษัทของเราพร้อมกันด้วย”

จิ่งเกาหัวเราะ “ได้เลย ฉันจะลองฝีมือทำอาหารของคุณดู”

ดื่มเหล้าแล้วเสียการเสียงาน ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม อย่างไรก็ตามจิ่งเกาเชื่อแล้ว บนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่สูงเป็นหมื่นลี้ เขาไม่เพียงแต่ได้ลองฝีมือทำอาหารของเสิ่นชิงชิงเท่านั้น แต่ยังได้ลองฝีมืออย่างอื่นของเย่เหอและเสิ่นชิงชิงด้วย พนักงานต้อนรับทั้งสองคนยอดเยี่ยมมาก

ตามแผนผังของเครื่องบิน ACJ319 ลำนี้ บริเวณด้านหลังห้องทำงานส่วนตัวของจิ่งเกาคือห้องนอนที่กว้างขวาง มีเตียงคู่หนึ่งเตียง และโซฟาเดี่ยวหนึ่งตัว เงียบสงบมาก ไม่มีเสียงรบกวนใดๆ

ด้านหลังห้องนอน ซึ่งก็คือส่วนหางของเครื่องบิน เป็นห้องน้ำหรูหราที่ออกแบบอย่างประณีต มีอ่างล้างหน้าที่สั่งทำพิเศษ กระจกบานใหญ่ ตู้ในห้องน้ำ ห้องแต่งตัว โถสุขภัณฑ์ และห้องอาบน้ำที่กว้างขวาง

หลังจากสาวงามพนักงานต้อนรับร่างสูงทั้งสองดื่มนมเพื่อเติมพลังที่เสียไปแล้ว ก็เดินออกจากห้องทำงานของจิ่งเกาทีละคน ขาของพวกเธออ่อนแรงเล็กน้อย

เครื่องบินลงจอด จิ่งเกานั่งรถของอู๋จิ้งซู ประธานของ Jiugē Capital ที่มารับเขาด้วยความสดชื่น มุ่งหน้าไปยังวิลล่าของเขา งานเลี้ยงวันเกิดของตระกูลคาดูรีจะจัดขึ้นที่คฤหาสน์บนยอดเขาของเกาะฮ่องกงในคืนพรุ่งนี้

เงินกู้ที่จิ่งเกาให้หย่วนฟางเอ็กซ์เพรสในเครือกลุ่มฟางหยวนก็เข้าบัญชีอย่างรวดเร็ว แต่เฉินจื่อหยวนต้องการให้เฉิงเฮ่อหรงแห่งกลุ่มหรงเหอรู้สึกเจ็บปวดนั้นยังต้องใช้เวลาอีกหน่อย การแข่งขันทางธุรกิจไม่ได้รวดเร็วขนาดนั้น

อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่สนามบินจินหลิงก็ไปถึงหูของเริ่นเหอในวันรุ่งขึ้น

นครจิ่ง คฤหาสน์ตระกูลเริ่นที่เชิงเขาเซียงซาน

เริ่นเหอแอบสูบบุหรี่อยู่ในห้องหนังสือ ซ่งฝาผู้ช่วยของเขายืนอยู่ที่ประตูห้องหนังสือ จะห้ามก็ไม่ใช่ ไม่ห้ามก็ไม่ใช่ ช่วงนี้คุณเริ่นดูเหมือนจะติดบุหรี่ขึ้นมาอีกแล้ว เริ่นเหอยิ้มเยาะเย้ยผู้ช่วยของเขา แล้วถามลูกชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ริมผนัง “เสี่ยวจื้อ ลูกคิดว่ายังไง?”

ช่วงนี้เริ่นจื้อยังไม่ได้กลับไปมหานครเซี่ยงไฮ้ แต่อยู่ที่บ้านเพื่อช่วยพ่อของเขาจัดการเรื่องการต่อสู้กับกองทุน Phoenix พลังงานของพ่อเขาเริ่มไม่พอแล้ว ตอนนี้ เขาเม้มปากเบาๆ “นี่แสดงว่าความตั้งใจของเราที่จะเพิ่มพันธมิตรที่มีศักยภาพอีกหนึ่งรายล้มเหลวแล้วครับ

พ่อครับ พ่อรู้สึกไหมว่าช่วงนี้การต่อสู้ของเรากับกองทุน Phoenix ดูเหมือนจะถูกเขาทลายไปหมด เริ่มจากเรื่องของเริ่นเฉา เหมือนกับว่าจิ่งเกาพลิกกระดานหมากทั้งกระดานให้กลับมามีชีวิตชีวา”

เริ่นเหอสูบบุหรี่ พ่นควันออกมาหนึ่งคำ “พ่อก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ลูกธนูที่ยิงจนสุดแรงแล้ว ก็ไม่สามารถทะลุผ้าไหมบางๆ ของแคว้นหลู่ได้ เราต้องดึงหมัดที่ปล่อยออกไปกลับมาบ้าง อย่ากางแนวรบให้กว้างเกินไป

เรื่องที่จินหลิงกับเฉิงตูให้ปล่อยไปก่อน ตั้งใจเตรียมตัวเรื่องการแข่งขันซื้อกิจการสวินจื๋อการแพทย์กับจิ่งเกาต่อเถอะ”

เริ่นจื้อขอคำแนะนำ “แล้วทางน้าอันล่ะครับ?” เฟิ่งหวงเพย์เมนต์กำลังจะเข้าสู่จิงโจว และไห่ยี่กรุ๊ปก็ทำธุรกิจด้านการเงินเช่นกัน ทั้งสองฝ่ายมีความขัดแย้งกันอยู่บ้าง

เริ่นเหอพูดว่า “ให้เขาจัดการเองเถอะ”

ซ่งฝาขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาสามารถตัดสินได้แล้วว่า ไม่ว่าอันเสี่ยวเชี่ยจะทำเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง หรือเพื่อตอบโต้การยั่วยุของจิ่งเกา เธอก็จะต้องต่อสู้กับจิ่งเกาที่ฮั่นตงอย่างแน่นอน และด้วยเหตุนี้ สนามรบระหว่างกลุ่ม Galaxy และกองทุน Phoenix ก็จะขยายใหญ่ขึ้นอีก! เขากังวลเรื่องสุขภาพของคุณเริ่นจริงๆ