บทที่ 38 - หุ่นฟาง

บทที่ 38 - หุ่นฟาง

★★★★★

ดันไปกระตุ้นกฎแห่งความสยองเข้าจนได้

กฎเกี่ยวกับคำสาปแบบนี้ ซูหยวนเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

"เจ้านาย เป็นอะไรไปเจ้าคะ?"

หลิงเอ๋อร์ลอยออกมาจากสัญญาทาสผี มองซูหยวนด้วยความประหลาดใจ

"โดนสาปน่ะสิ"

"หา?"

หลิงเอ๋อร์ตกใจจนกระทืบเท้าเร่าๆ

"จะตื่นตูมไปทำไม?"

ดาบเงาวูบไหว คืนร่างกลับเป็นเงา "เจ้านาย ข้าพอรู้เรื่องคำสาปอยู่บ้าง ขอแค่หาตัวการที่ร่ายคำสาปให้เจอ แล้วกำจัดมันทิ้งก็สิ้นเรื่องขอรับ!"

ซูหยวนพยักหน้า ในหัวนึกย้อนไปถึงเงาดำเมื่อครู่ คำสาปของบ้านหลังนี้คงเกี่ยวข้องกับมันแน่

ซี๊ด ข้อเท้าตรงที่สะดุดเส้นด้ายเมื่อกี้เริ่มปวดตุบๆ

เขาก้มลงถลกขากางเกงขึ้น

อาศัยแสงจันทร์ส่องดู ซูหยวนเห็นว่าบริเวณข้อเท้าปรากฏรอยช้ำเลือดบวมเป่งขึ้นมา

เขาใช้นิ้วลองกดดู ตรงรอยแดงนั้นอัดแน่นไปด้วยเลือดเสีย ข้างในร้อนผ่าวเหมือนมีไฟสุม

นี่คงเกี่ยวกับคำสาปสินะ?

ซูหยวนหยิบยันต์ชำระจิตออกจากแหวนมิติ

ยันต์ชำระจิตที่ผ่านการเสริมแกร่งร้อยเท่า สามารถลบล้างสถานะผิดปกติที่เกิดจากสิ่งลี้ลับได้

ไม่รู้ว่าคำสาปจะนับเป็นสถานะผิดปกติไหม

เขาแปะยันต์ชำระจิตลงบนตัว

แสงสีขาวสว่างวาบออกมาจากตัวยันต์ ซึมลึกเข้าไปตรงรอยบวมช้ำ

ความรู้สึกเย็นวาบแผ่ซ่านเข้ามาที่แผล เพียงพริบตาเดียว รอยเลือดคั่งที่ขาของซูหยวนก็อันตรธานหายไป

"ได้ผลแฮะ!"

ซูหยวนเปิดคู่มือเอาชีวิตรอด กฎแห่งความสยองมีการเปลี่ยนแปลง

[คำสาปบ้านอาถรรพ์ถูกลบล้าง แต่ผู้ร่ายคำสาปยังคงจ้องมองเจ้าจากความมืด และพร้อมจะร่ายคำสาปใส่เจ้าใหม่ได้ทุกเมื่อ]

คำสาปหายไปแล้ว!

มุมปากของซูหยวนยกยิ้มขึ้น

"เจ้านาย ท่านไม่เป็นไรแล้วเหรอเจ้าคะ?"

หลิงเอ๋อร์เป็นสิ่งลี้ลับย่อมไวต่อเรื่องคำสาป นางสัมผัสได้ว่าคำสาปบนตัวซูหยวนสลายไปแล้ว

เงาร้องอุทาน "คำสาปของเจ้านายหายไปได้ยังไง?!"

ซูหยวนตอบเรียบๆ "อิทธิฤทธิ์ของยันต์ชำระจิตน่ะ"

โฮ่ง!

ลูกพี่ของพี่ตูบเนี่ย เทพจริงๆ

เจ้าก้อนถ่านเอาหัวมาถูไถที่เอวของซูหยวนอย่างออดอ้อน

ซูหยวนพูดต่อ "แต่ว่า เรื่องมันยังไม่จบแค่นี้"

สายตาของเขาจับจ้องไปที่บ้านอาถรรพ์ตรงหน้า

"ต้องลากคอตัวการออกมาให้ได้!"

ซูหยวนเงื้อขวานสะกดวิญญาณฟาดใส่แม่กุญแจเต็มแรง

เคร้ง! แม่กุญแจพังยับเยิน

"เจ้านาย"

หลิงเอ๋อร์ขยับมายืนเคียงข้างเขา นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาภายในบ้านหลังนี้

"เจ้าก้อนถ่าน ข้างในมีสิ่งลี้ลับเยอะไหม?"

ซูหยวนหันไปถามเจ้าก้อนถ่าน

โฮ่ง โฮ่ง!

เพียบเลยเจ้านาย!

"เยอะก็ดี!"

เจ้าก้อนถ่านชะงักกึก ไม่น่าเชื่อ เจ้านายฟังภาษาหมาออกด้วยแฮะ

ความจริงซูหยวนฟังไม่ออกหรอก แต่อาศัยความรู้ใจที่สั่งสมมา ทำให้พอจะเดาความหมายได้

"เงา แปลงเป็นดาบ! ข้าจะถล่มบ้านผีสิงนี้ให้ราบ!"

"ขอรับ"

ปัง!

ประตูใหญ่ของบ้านอาถรรพ์ถูกเขาถีบเปิดออก

ด้วยพละกำลังเกือบ 20 แต้ม แค่ต้นไม้ใหญ่ซูหยวนยังเตะหักได้ นับประสาอะไรกับประตูไม้เก่าๆ

ซูหยวนก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน

แอ๊ด แอ๊ด แอ๊ด

เท้าเพิ่งจะแตะพื้น ประตูเรือนหลักตรงกลางก็ขยับเปิดปิดเอง ส่งเสียงดังน่ารำคาญ

ซูหยวนกวาดตามองรอบๆ

ลานบ้านไม่กว้างนัก ปูด้วยแผ่นหินสีเขียว ทางซ้ายเป็นห้องเก็บฟืนและห้องครัว ข้างห้องครัวมีโอ่งน้ำใบใหญ่ ถัดไปเป็นบ่อน้ำที่มีตะไคร่เกาะเขียวอึ๋ม

ทางขวาเป็นเรือนพักเรียงราย ด้านหน้าเรือนพักปลูกต้นหลิวใหญ่ไว้หนึ่งต้น

ลมเย็นยะเยือกพัดวูบ

ประตูหน้าต่างของเรือนหลักที่อยู่ตรงข้ามประตูใหญ่พลันเปิดอ้า เงาสีขาวสายหนึ่งพุ่งกระโจนเข้าใส่เขา

โฮ่ง!

เจ้าก้อนถ่านกระโดดงับ กลืนลงท้องในคำเดียว!

ซูหยวนกระชับดาบเงาในมือ เดินดุ่มๆ เข้าไป

"เจ้านาย ข้างหลังเจ้าค่ะ!"

หลิงเอ๋อร์ร้องเตือน

ซูหยวนหันขวับ ใบหน้าผีซีดเผือดปรากฏขึ้นที่ด้านหลัง เขาจับดาบสองมือ ฟันฉับเข้าให้!

ฉัวะ!

ทันทีที่สัมผัสคมดาบเงา ผีตนนั้นก็กลายเป็นหมอกควันสลายไป

"ช่วยด้วย ช่วยด้วย มีคนจะฆ่าฉัน!"

ทันใดนั้น หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากเรือนพักด้านข้าง

ข้างหลังเธอยังมีชายร่างยักษ์วิ่งไล่ตามมาติดๆ

ซูหยวนแค่นเสียงหัวเราะ จะเล่นมุกวีรบุรุษช่วยสาวงามเหรอ? ฝันไปเถอะ!

เขาซัดยันต์ห้าอัสนีออกไปหนึ่งแผ่น!

เปรี้ยง!

สายฟ้าฟาดเปรี้ยงเดียว ผีทั้งคู่ก็แหลกสลายไป

ข้าไม่มีเวลามาเล่นละครกับพวกเอ็งหรอกนะ

ผีสามตัวนี้ เป็นแค่วิญญาณอาฆาตทั่วไปในบ้าน สิ่งลี้ลับตัวการที่วางกับดักซูหยวนยังไม่โผล่หัวออกมา!

ซูหยวนเดินตรงไปที่เรือนหลัก

ปัง ปัง!

ประตูเรือนหลักยังคงกระแทกเปิดปิดไปมา

ซูหยวนก้าวขึ้นบันได เดินเข้าไปในเรือน

ปัง!

พอเข้าใกล้ประตู ประตูก็ปิดกระแทกใส่หน้า

ซูหยวนพยักหน้าให้หลิงเอ๋อร์ นางก็เดินเข้าไปผลักประตูให้

แอ๊ด ประตูเปิดออก

แฮ่!

หัวคนหัวหนึ่งห้อยตกลงมาจากขอบประตู

แม้ซูหยวนจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ไอ้หัวผีที่เรืองแสงสีเขียว ตาถลน ลิ้นยาวเฟื้อย ก็ยังทำให้เขาสะดุ้งโหยง

ซูหยวนมือกระตุก แทงดาบเงาสวนขึ้นไปเสียบหัวผีจนทะลุ

พี่ผียังไม่ทันตั้งตัว ก็โดนส่งไปเกิดใหม่ซะแล้ว

ซูหยวนเดินเข้าไปในห้อง การตกแต่งภายในเป็นสไตล์จีนโบราณ เฟอร์นิเจอร์ล้วนทำจากไม้แท้

เขาสำรวจทุกซอกทุกมุม พยายามหาตัวการที่สาปเขา แต่ก็คว้าน้ำเหลว

"หีบสมบัติ?"

พอเงยหน้าขึ้น ซูหยวนก็เห็นหีบสมบัติสีทองอร่ามวางอยู่บนคานบ้าน

"หลิงเอ๋อร์ ไปเอาลงมาที"

"เจ้าค่ะ"

หลิงเอ๋อร์ลอยขึ้นไป นำหีบสมบัติลงมา

ซูหยวนรับหีบมาเก็บใส่แหวนมิติ

โฮ่ง โฮ่ง!

จู่ๆ เจ้าก้อนถ่านที่อยู่ข้างๆ ก็วิ่งไปที่ประตู เห่ากรรโชกออกไปข้างนอก

ตัวการอยู่ข้างนอก?

ซูหยวนถือดาบเงาพาหลิงเอ๋อร์วิ่งตามออกไป

เป็นไปตามคาด เงาดำสายหนึ่งวูบผ่านลานบ้าน มุ่งหน้าไปทางบ่อน้ำเก่า

"คิดจะหนีลงบ่อเรอะ?"

ซูหยวนขว้างดาบเงาออกไปสุดแรง

มันพุ่งแหวกอากาศราวกับติดศูนย์เล็ง ฟันฉับเข้าที่เงาดำนั้น!

โอ๊ย!

บางสิ่งถูกดาบเงาเสียบตรึงไว้ที่ข้างบ่อน้ำ

เจ้าก้อนถ่านพุ่งเข้าไปเป็นตัวแรก มันเห่าใส่สิ่งที่ถูกดาบปักอยู่อย่างบ้าคลั่ง แล้วก็หลีกทางให้ซูหยวนเดินเข้าไป

"หุ่นฟาง?!"

สิ่งที่ถูกดาบเงาปักอยู่คือหุ่นฟางตัวหนึ่ง มันไม่มีกายเนื้อ แม้จะโดนดาบเงาเสียบก็ไม่สลายไป และไม่ได้รับความเสียหายรุนแรง

หุ่นฟางดิ้นพราดๆ พยายามจะหลุดจากการตรึงของดาบเงา

เงาคืนร่างเดิม มือผีของมันยืดออกเหมือนเชือก กดหุ่นฟางไว้กับพื้น ล็อคตัวมันไว้ แล้วยื่นมาตรงหน้าซูหยวน

"ก้าบ ก้าบ ก้าบ"

ปากของหุ่นฟางขยับขึ้นลง ส่งเสียงร้องเหมือนเป็ด

"เสียดายที่ไม่ใช่ประเภทวิญญาณ ไม่งั้นคงจับมาเป็นทาสผีซะเลย ความสามารถคำสาปนี่เจ๋งไม่เบา"

หุ่นฟางสะบัดแขน ทันใดนั้นมันก็ยิงเข็มฟางเส้นหนึ่งพุ่งเข้าใส่ซูหยวน

ยังไม่ทันจะถึงตัว หลิงเอ๋อร์ก็เข้ามาขวาง ผ้าแพรแดงของนางกันเข็มฟางไว้ได้พอดี

ไอสีดำซึมหายเข้าไปในผ้าแพรแดงของหลิงเอ๋อร์

ทันใดนั้น ซูหยวนก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือน

[คำสาปที่หุ่นฟางอาถรรพ์ร่ายออกมาถูกเจ้าสาวผีต้านทานไว้ กระตุ้นพรสวรรค์ระดับท็อป เจ้าสาวผีเรียนรู้ความสามารถคำสาป]

[จบแล้ว]