บทที่ 32 - หุ่นดินระดับ A
บทที่ 32 - หุ่นดินระดับ A
บทที่ 32 - หุ่นดินระดับ A
★★★★★
เตียงนอนที่นุ่มสบายระดับ 100% เปรียบเสมือนปีศาจร้ายที่กักขังซูหยวนไว้ ทำให้เขาไม่อยากลุกจากเตียงเลยแม้แต่นิดเดียว แต่พอคิดถึงช่วงเวลากลางวันที่แสนสั้น ซูหยวนก็ลืมตาโพลงทันที
"วันนี้ต้องทำหุ่นดิน ต้องออกไปตัดไม้อีก จะมัวนอนกินบ้านกินเมืองไม่ได้!"
ซูหยวนพยายามถ่างตา ลุกออกจากเตียง
"หอมจัง!"
พอตื่นมา เขาก็ได้กลิ่นอะไรบางอย่างจนต้องทำจมูกฟุดฟิด แม้กลิ่นหอมนี้จะเทียบไม่ได้กับกลิ่นหอมประหลาดเมื่อคืน แต่ก็กระตุ้นน้ำย่อยได้ดีทีเดียว แต่พอนึกถึงกลิ่นหอมประหลาดกับอาหารวิปลาส ซูหยวนก็เริ่มจะคลื่นไส้
เอ๊ะ? ในครัวมีเสียงกุกกัก แถมยังมีกลิ่นกับข้าวลอยออกมา หลิงเอ๋อร์ทำกับข้าวเหรอ? หน้าของเขาถอดสีทันที คงไม่ใช่ว่ากำลังทำไอ้นั่นอยู่อีกนะ?
"เจ้านาย ตื่นแล้วเหรอเจ้าคะ?"
หลิงเอ๋อร์เดินออกมาจากครัวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส แถมหลิงเอ๋อร์ยังค้นพบว่า หลังจากกลายเป็นทาสผีที่มีเจ้านายแล้ว พอถึงเวลากลางวัน นางไม่ต้องนอนหลับจำศีลเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป ดังนั้น ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง นางก็ลุกขึ้นมาเตรียมอาหารให้ซูหยวนแล้ว
หลิงเอ๋อร์วางกับข้าวที่ผัดเสร็จแล้วลงบนโต๊ะ "เจ้านายทานได้เลยเจ้าค่ะ"
"เอ่อ หลิงเอ๋อร์ ของพวกนั้นที่เจ้าทำ ข้าไม่ค่อยชอบกินเท่าไหร่ คือว่า..."
พูดยังไม่ทันจบ หางตาของซูหยวนก็เหลือบไปเห็นชามไม้ในมือหลิงเอ๋อร์ มันคือผัดเผ็ดหมูชิ้นของโปรดเขานั่นเอง และเนื่องจากไม่มีแป้งสาลีทำหมั่นโถว หลิงเอ๋อร์เลยนึ่งฟักทองสองชิ้นมาให้กินแทนข้าว
"นี่เจ้าทำเองเหรอ?"
มิน่าล่ะถึงไม่มีกลิ่นหอมประหลาด ที่แท้ก็เป็นอาหารปกตินี่เอง ซูหยวนเดินไปที่โต๊ะด้วยความประหลาดใจ แล้วนั่งลง
"ใช่เจ้าค่ะ ข้าบอกแล้วไงว่าข้าทำอาหารเก่ง อาจเพราะสกิลทำอาหารเต็มแม็กซ์ อาหารที่ทำออกมาเลยดูอร่อยขึ้นเจ้าค่ะ"
พอเห็นเจ้านายพอใจ นางก็มีความสุข นิ้วมือเรียวม้วนชายผ้าแดงที่เอวเล่นไปมาแก้เขิน
"อ๋อ แบบนี้นี่เอง"
ซูหยวนรู้สึกหน้าแตกยับเยิน เมื่อวานเขายังอวดดีเอา "รวมสุดยอดเมนูอาหาร" ให้คนอื่นเรียนอยู่เลย ใครจะไปรู้ว่าข้างในดันเป็นสูตรอาหารวิปลาส สิ่งเดียวที่พอปลอบใจได้คือ ด้วยพรสวรรค์ของนาง ทำให้สกิลทำอาหารพุ่งเต็มหลอด เขามองดูคุณสมบัติของผัดเผ็ดหมูชิ้นและฟักทองนึ่งตรงหน้า
ผัดเผ็ดหมูชิ้น เพิ่มความอิ่ม: 50%
ฟักทองนึ่ง เพิ่มความอิ่ม: 20%
ซูหยวนทำการเสริมแกร่งร้อยเท่าให้กับพวกมันทันที หลังเสริมแกร่ง ซูหยวนพบว่าผัดเผ็ดหมูชิ้นสามารถเพิ่มพละกำลังได้ 2 แต้ม ส่วนฟักทองนึ่งเพิ่มได้ 1 แต้ม
"เอาล่ะ ขอชิมหน่อยซิ!"
เขาหยิบตะเกียบ คีบเนื้อเข้าปาก รสชาติใช้ได้เลย!
"อร่อยดี นั่งกินด้วยกันสิ"
พอพูดจบ เขาถึงเพิ่งนึกได้ว่าคำพูดนี้มันช่างไร้สาระสิ้นดี! หลิงเอ๋อร์รีบโบกมือปฏิเสธ "ข้าไม่กินอันนี้หรอกเจ้าค่ะ ข้ากิน..."
นางมองไปทางห้องครัว "ข้ากินเรียบร้อยแล้ว"
ในอากาศยังคงมีกลิ่นหอมประหลาดหลงเหลืออยู่จางๆ
อาหารวิปลาส? ของสิ่งนั้น ซูหยวนเข้าใจได้ทันที ถึงเขาจะรู้สึกต่อต้านอยู่บ้าง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าของพรรค์นั้นเป็นยาบำรุงชั้นยอดสำหรับสิ่งลี้ลับ หลิงเอ๋อร์กินเข้าไปก็จะช่วยเพิ่มระดับความแข็งแกร่งให้นางได้เร็วขึ้น
ซูหยวนมองเข้าไปในครัว เห็นหางเล็กๆ แกว่งไปแกว่งมาอยู่อย่างมีความสุข มิน่าล่ะ กับข้าวหอมขนาดนี้ ไม่เห็นเจ้าหมาหน้าโง่ออกมาวุ่นวาย ที่แท้ก็แอบไปกินอาหารวิปลาสอยู่ในนั้นนี่เอง ซูหยวนคาดโทษในใจ ถ้าไอ้หมาทึ่มนั่นกล้ามาวอแวอีก พ่อจะเตะให้ลอยไปถึงดวงจันทร์เลยคอยดู!
ว่าแต่ หลิงเอ๋อร์กินอาหารยังไงนะ? ช่างเถอะ จะคิดมากไปทำไม สิ่งลี้ลับก็คงมีวิธีกินในแบบของมัน นึกถึงผ้าแพรขาวเมื่อวานสิ มันก็กินอาหารวิปลาสเข้าไปเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? พอกินข้าวเสร็จ ซูหยวนก็ออกจากบ้าน หลิงเอ๋อร์กลับเข้าไปในสัญญาทาสผีเพื่อดูดซับพลังงานจากอาหารวิปลาส
เจ้าก้อนถ่านก็ไม่ได้ตามออกมา ก่อนซูหยวนจะออกประตู เห็นมันนอนขดตัวหลับปุ๋ย หลิงเอ๋อร์บอกว่ามันเองก็ต้องใช้เวลาดูดซับพลังงานเหมือนกัน
ซูหยวนหาแหล่งดินเหนียวคุณภาพดีเจอในละแวกใกล้เคียง ดินชนิดนี้เกาะตัวแน่นกว่าดินเหลืองมาก หุ่นที่สร้างออกมาน่าจะแข็งแกร่งกว่าเดิม เมื่อรวบรวมได้มากพอ ซูหยวนก็กลับมาที่ห้องมืด จากนั้นรีบนำดินเหนียวผสมเข้ากับผงหินโลหิตทมิฬตามอัตราส่วน เขาเริ่มลงมือปั้นตามวิชาสร้างหุ่น ไม่นานนักตุ๊กตาดินรูปร่างเหมือนจริงก็เสร็จสมบูรณ์
หุ่นดินตัวนี้สูงประมาณหนึ่งฟุต ซูหยวนวางมันลงกับพื้น จิตของเขาเชื่อมต่อกับมันทันที เขาควบคุมหุ่นเชิดผ่านวิธีนี้ คุณสมบัติของหุ่นดินตัวใหม่: หุ่นดิน (ระดับ D) พลังโจมตี: 60 พลังป้องกัน: 35 ไออาฆาต: 20 ความคงทน: 100% ความสามารถพิเศษ: คลื่นไออาฆาต ปลดปล่อยไออาฆาตเพื่อโจมตีสิ่งลี้ลับ มีผลต่อกายทิพย์
คุณสมบัติของหุ่นดินระดับ D ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว ซูหยวนพยักหน้าอย่างพอใจ พลางคิดว่าจะเสริมแกร่งคุณสมบัติข้อไหนดี พลังโจมตีกับป้องกันเป็นค่าพื้นฐาน ส่วนไออาฆาตน่าจะเป็นตัวกำหนดความรุนแรงของการโจมตีด้วยไออาฆาต ศัตรูที่ซูหยวนต้องเจอส่วนใหญ่คือสิ่งลี้ลับ ดังนั้นเขาเลยเลือกเสริมแกร่งร้อยเท่าที่ค่าไออาฆาต
ระดับของหุ่นดินเปลี่ยนเป็น: ระดับ A ค่าไออาฆาตพุ่งทะยานเป็น: 2000 ความสามารถพิเศษเดิมก็เปลี่ยนไปด้วย
ความสามารถพิเศษ: แรงกดดันไออาฆาต ปลดปล่อยไออาฆาตอันน่าสะพรึงกลัวออกมา สร้างแรงรบกวนและแรงกดดันมหาศาลต่อกายทิพย์ สร้างแรงรบกวนและกดดันต่อกายทิพย์ นี่แค่ตัวเดียวนะ ตอนนี้ซูหยวนสามารถควบคุมหุ่นดินได้ถึง 100 ตัว ถ้าปล่อยแรงกดดันไออาฆาตออกมาพร้อมกัน ผลลัพธ์ต่อพวกสิ่งลี้ลับคงน่ากลัวพิลึก ถ้าเมื่อคืนเขามีหุ่นพวกนี้ ก็ไม่ต้องกลัวภูตอาฆาตตัวนั้นเลย
ช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายเริ่มต้นขึ้น ซูหยวนปั้นหุ่นดินตัวแล้วตัวเล่า สามชั่วโมงผ่านไป ซูหยวนสร้างหุ่นดินได้ครบ 100 ตัว ผงหินโลหิตทมิฬเหลืออยู่ไม่มากแล้ว โชคดีที่มีแหวนมิติ ไม่อย่างนั้นทุกครั้งที่ออกจากบ้าน ซูหยวนคงต้องยกขบวนกองทัพหุ่นดินตามก้นเป็นขบวนแห่นาคแน่ๆ
เขาเดินไปที่ประตู ผลักออกไปมองท้องฟ้า อีกชั่วโมงกว่าๆ ฟ้าก็จะมืดแล้ว ซูหยวนเดินออกมาอีกครั้ง เขาจะไปตัดไม้ต่อ แม้ขวานสะกดวิญญาณจะไม่ได้คมกริบเหมือนขวานเล่มเก่า แต่ซูหยวนก็ใช้มันได้คล่องแคล่วไม่กินแรง เพราะค่าพละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นมาเยอะมาก ความเร็วในการทำงานครั้งนี้เร็วกว่าเดิมมาก เพราะมีแหวนมิติช่วยขนของ ไม่นานซูหยวนก็ขนไม้กลับมาได้เพียบ
"แถวนี้ไม่มีเหมืองแร่เลยแฮะ ไม่งั้นคงได้ไปขุดบ้าง"
เขามองพระอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า พลางคิดว่ารออัปเกรดห้องมืดเป็นเลเวล 2 ก่อนเถอะ จะย้ายบ้านไปหาทำเลทองที่ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์กว่านี้
ตัวเลขนับถอยหลังบนดวงอาทิตย์หยุดอยู่ที่ 00:00:00 ซูหยวนปิดประตูลงเงียบๆ ความมืดมิดเข้าปกคลุม ครั้งนี้ ข้าจะเผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน!
เขาเดินกลับมาที่โต๊ะ ลูบรูปปั้นปี่เซียะเบาๆ สองที
"ไม่รู้ว่าโพสต์รับซื้อของข้า จะมีคนติดต่อมาเยอะไหมนะ"
ซูหยวนเปิดคู่มือเอาชีวิตรอด แต่วินาทีต่อมา เขาก็ต้องตะลึง! ข้อความขอแลกเปลี่ยนถาโถมเข้ามาใส่หน้าเขาเต็มๆ นับไม่ถ้วน ทุกคนต่างต้องการยันต์เพลิงวิญญาณของเขา ให้ตายสิ เขาประเมินความฮอตของยันต์เพลิงวิญญาณต่ำไปจริงๆ ช่างเถอะ รอไขปริศนากฎแห่งความสยองคืนนี้ให้ได้ก่อน แล้วค่อยมาจัดการคำขอแลกเปลี่ยนพวกนี้
ซูหยวนเปิดหน้ากฎแห่งความสยองประจำค่ำคืนนี้ ครั้งนี้มันต่างจากที่ผ่านมา เพราะหน้ากฎแห่งความสยอง มีประกาศเกี่ยวกับโลกวิปลาสปรากฏขึ้นมาด้วย
[จบแล้ว]