บทที่ 29 - หน้าตาจิ้มลิ้ม

บทที่ 29 - หน้าตาจิ้มลิ้ม

★★★★★

โฮ่ง? เจ้าก้อนถ่านทำหน้าสงสัยเต็มแก่

พี่ตูบกัดเจ้ารองเท้าเน่าคู่ขาดกระจุยไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ไหงมันถึงมาโผล่อยู่บนตีนพี่ตูบได้ล่ะเนี่ย?

โอ๊ย! เจ็บๆๆ! รองเท้าปักลายรัดอุ้งเท้าของเจ้าก้อนถ่านแน่นขึ้นเรื่อยๆ แถมยังบีบแรงขึ้นไม่หยุด

เหอะ เจ้าทำลายร่างต้นของข้าได้ แต่กายทิพย์ของข้าเจ้าไม่มีปัญญากัดเข้าหรอก! รองเท้าปักลายออกแรงบีบหนักกว่าเดิม

เอ๋ง! เจ้าก้อนถ่านเจ็บจนต้องแหงนหน้าเห่าหอน น้ำตาแทบจะไหลพราก

โฮก! จู่ๆ ก็มีขุมพลังมหาศาลปะทุขึ้นในร่างกายของเจ้าก้อนถ่าน มันสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็เล็งเป้าไปที่รองเท้าปักลายบนเท้า แล้วสูดลมหายใจเข้าอย่างแรง! กลืนกินวิญญาณ!

รองเท้าปักลายสลายกลายเป็นไอสีดำ แล้วถูกดูดเข้าไปในท้องของมันจนเกลี้ยง

ศักดิ์ศรีแห่งสุนัขโลกันตร์ มันต้องแบบนี้! เลือดลมของเจ้าก้อนถ่านสูบฉีดพลุ่งพล่าน มันเริ่มจะยอมรับพลังใหม่ที่เพิ่งได้มานี้แล้ว

บรู๊ว! มันเชิดหน้าขึ้น หอนรับพระจันทร์บนท้องฟ้า

ซูหยวนเหลือบมองเจ้าหมาหน้าโง่ตัวนี้ด้วยความระอาใจ

เจ้านายเอ็งจะหนาวตายอยู่แล้ว เอ็งช่วยหันมาดูหน่อยได้ไหม

จะว่าไป เจ้าก้อนถ่านก็หันกลับมาจริงๆ แต่สายตาของมันดันไปสบเข้ากับดวงตาสีเลือดของภูตอาฆาตเข้าพอดี

วินาทีต่อมา มันก็ปอดแหกทันควัน มันเลียปากแผลบๆ ก้มหัวที่เพิ่งจะเชิดอย่างผ่าเผยลงต่ำทันที เจ้านาย สิ่งลี้ลับตัวนี้น่ากลัวเกินไป พี่ตูบสู้ไม่ไหวหรอก

ไอ้ขี้ขลาดเอ๊ย! ซูหยวนคิดในใจ รู้งี้จับมันสับทำลูกชิ้นซะตั้งแต่ทีแรกก็ดี ได้กินเนื้อ แถมยังได้เลือดหมาดำมาใช้ ป่านนี้อาจจะสร้างยันต์เทพๆ ออกมาได้แล้ว คงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้หรอก

การเผชิญหน้าจ้องตากัน เป็นการวัดความแข็งแกร่งของจิตใจขั้นสุด ซูหยวนคิดว่าตัวเองทำได้ดีมากแล้ว เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนเขายังเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ แต่วันนี้เขากลับต้องมายืนจ้องตากับภูตอาฆาตพันปี

"เจ้าหมาโง่ รีบไปช่วยเจ้านายเร็วเข้า!"

ตอนนั้นเอง หลิงเอ๋อร์ที่ถูกต้นพุทราพันธนาการอยู่ไกลๆ ก็ตะโกนขึ้นมา

โฮ่ง เจ้าก้อนถ่านเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สีหน้าดูหวาดหวั่น มันมองหลิงเอ๋อร์ที มองซูหยวนที

ในที่สุดมันก็ตัดสินใจได้ แววตามุ่งมั่น มันออกวิ่งไปข้างหน้า โฮ่ง โฮ่ง! เจ้านายไม่ต้องห่วง พี่ตูบจะไปช่วยแล้ว!

"ไอ้หมาบ้า เจ้าวิ่งผิดทางแล้ว!"

หลิงเอ๋อร์เห็นมันพุ่งเข้ามาทางตัวเอง ก็แทบจะเป็นลมล้มพับ

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง! ไม่ผิด ไม่ผิด ข้าช่วยเจ้าก่อน เจ้าก็ไปช่วยเจ้านายได้ไง เจ้าก้อนถ่านภูมิใจในตรรกะของตัวเองมาก มันกระโจนลอยตัว ร่างอันใหญ่โตพุ่งเข้าใส่ต้นพุทรา คอยดูนะ พี่ตูบจะโค่นไอ้ต้นคอเอียงนี่ให้ดู

เอ๊ะ? เดี๋ยวนะ กลิ่นอายของต้นไม้นี้ ทำไมมันแปลกๆ?

กว่าเจ้าก้อนถ่านจะรู้ตัว มันก็ถูกกิ่งก้านของต้นพุทรามัดจนตัวลอยคว้างอยู่กลางอากาศเรียบร้อย

งื้ด งื้ด เจ้านายช่วยด้วย! เจ้าก้อนถ่านโดนต้นพุทราจับกินโต๊ะไปอีกราย ต้นพุทราโบกสะบัดกิ่งก้าน ราวกับปีศาจบ้าคลั่ง

ซูหยวนรู้สึกปวดขมับตุบๆ พวกเราแค่จะมาทวงหนี้เอาหีบสมบัติ ทำไมถึงมาเจอเข้ากับดงสิ่งลี้ลับแบบนี้ได้? ทางนี้ก็ผีแช่แข็ง ทางโน้นก็ต้นไม้จอมรัด

ฝั่งตัวเองโดนจับเรียบวุธ จบเห่แล้ว! ประเด็นคือความสามารถมันต่างชั้นกันเกินไป

เดี๋ยวนะ ความสามารถ?!

ซูหยวนฉุกคิดขึ้นได้ ทำไมข้าต้องใช้กำลังเข้าแลก? ใช้ยันต์เพลิงวิญญาณจนชินมือ ดันลืมคุณสมบัติพิเศษของยันต์ชำระจิตไปซะสนิท

ใบ้!

โชคดีที่มีแหวนมิติ! ซูหยวนใช้จิตสั่งให้ยันต์ชำระจิตออกมาจากแหวน มันค่อยๆ ร่วงลงสู่พื้น ยันต์ชำระจิตไม่ต้องเล็งเป้า ขอแค่ตกลงพื้นและใช้งานได้ก็พอ! และแล้ว วินาทีถัดมา ซูหยวนก็รู้สึกว่าร่างกายขยับได้แล้ว

มือขวาเขากำขวานสะกดวิญญาณอยู่ เขาเลยขยับมือซ้าย หยิบยันต์เพลิงวิญญาณออกมา "นี่ เจ้าชอบดูดอกไม้ไฟไหม?"

คำถามนี้ทำเอาภูตอาฆาตพันปีถึงกับงง ดอกไม้ไฟอะไร? ว่าแต่ ไอ้หมอนี่พูดได้แล้วเรอะ?! เฮ้ย พลังแช่แข็งของข้าเสื่อมแล้วเหรอ?

"เอ้า เริ่มการแสดงดอกไม้ไฟได้!"

ซูหยวนแปะยันต์เพลิงวิญญาณในมือลงบนผมยาวๆ ของภูตอาฆาตทันที

พรึ่บ! ไฟสามกษัตริย์ลุกโชนขึ้นมา

ร้อนจัง! ความรู้สึกนี้ไม่ได้สัมผัสมานานเท่าไหร่แล้วนะ? ภูตอาฆาตพันปีขมวดคิ้วครุ่นคิด ตั้งแต่ตายไปก็ไม่เคยรู้สึกอะไรอีกเลย กลิ่นอะไรเนี่ย? ไหม้แล้วเหรอ? ร้อน ร้อนทรมานเหลือเกิน!

ซู่ซู่!

เปลวไฟลามเลียไปตามเส้นผมของมัน ขึ้นไปจนถึงศีรษะ

"อ๊าก!"

มันอ้าปากที่เน่าเฟะนั้น กรีดร้องโหยหวนออกมา

ซูหยวนทนดูไม่ไหวต้องหลับตาลง เขาเก็บขวานสะกดวิญญาณ แล้วรีบถอยฉากออกมา ภูตอาฆาตตรงหน้าถูกเปลวไฟกลืนกิน สมกับที่เป็นไฟสามกษัตริย์ เพียงไม่นาน ภูตอาฆาตก็กลายเป็นเถ้าถ่าน มันจากไปอย่างสงบ

"เฮ้อ" ซูหยวนถอนหายใจโล่งอก ยากชะมัด เขาเปิดคู่มือเอาชีวิตรอด กฎของภูตอาฆาตพันปีหายไปแล้ว

[ไฟสามกษัตริย์ขจัดมารร้าย ความแค้นพันปีมลายสิ้น]

ซูหยวนกลอกตา แค่คู่มือแนะนำ จำเป็นต้องมาแต่งกลอนคมคายอะไรด้วยเหรอ ด้านล่างมีกฎแห่งความสยองของปีศาจต้นไม้ปรากฏขึ้นมา

[กฎแห่งความสยอง: ปีศาจต้นไม้ได้รับเลือดมนุษย์จำนวนมากจากภูตอาฆาต จนได้รับพลังวิปลาสอันแข็งแกร่ง ระวังอย่าให้มันสัมผัสตัว มิเช่นนั้นการกระทำของเจ้าจะถูกพันธนาการ และเลือดจะถูกดูดจนแห้ง]

เขาเก็บคู่มือลง กวาดสายตามองไปทางเจ้าก้อนถ่านและหลิงเอ๋อร์ที่ถูกปีศาจต้นไม้จับตัวไว้ เจ้าปีศาจต้นไม้คงจะสังเกตเห็นสถานการณ์ทางนี้แล้ว มันสั่นไหวกิ่งก้านทันที บนตัวของเจ้าก้อนถ่านกับหลิงเอ๋อร์เริ่มมีไอสีดำไหลซึมออกมา

"แย่แล้ว!"

ซูหยวนพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ในมือเขากำยันต์ชำระจิตไว้แน่น มันมีตัวประกัน ซูหยวนต้องช่วยพวกเขาก่อน

ฟิ้ว! รากของต้นพุทราคอเอียงพุ่งทะลุขึ้นมาจากดิน กวาดใส่ซูหยวนอย่างแรง ซูหยวนเหวี่ยงขวานสะกดวิญญาณฟันใส่รากไม้นั้นเต็มแรง

ปัง! รากไม้ไม่ขาด แต่ก็ถูกแรงกระแทกจนกระเด็นออกไป มือของซูหยวนชาหนึบ ขวานแทบหลุดมือ ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงรับการโจมตีนี้ไม่ไหว แต่ตอนนี้ค่าสถานะที่เพิ่มขึ้น ทำให้พละกำลังของซูหยวนไม่ธรรมดาอีกต่อไป

"ยันต์ชำระจิต ไป!"

ซูหยวนใช้นิ้วมือซ้ายคีบยันต์แล้วสะบัดใส่ปีศาจต้นไม้ ความสามารถวิปลาสของมันถูกทำให้เงียบงันทันที

โฮ่ง! เจ้านายมาช่วยพี่ตูบแล้ว! ตัวก็เบ้อเริ่มเทิ่ม แต่ดันทำตาน้ำตาคลอเบ้า ไม่ต่างอะไรกับตอนที่เป็นหมาพันทางตัวน้อยเลย เจ้านาย ข้ารักท่าน ความสนิทสนมระหว่างเจ้าก้อนถ่านกับซูหยวน +1 +1... เต็ม 100 ในพริบตา

หลิงเอ๋อร์ร่วงลงสู่พื้น นางสะบัดผ้าแดงพริ้วไหว เข้าไปพันธนาการปีศาจต้นไม้ตรงหน้าทันที

โฮก! เจ้าก้อนถ่านเองก็รู้หน้าที่ มันกระโจนเข้าไป แล้วพุ่งชนลำต้นของปีศาจต้นไม้อย่างจัง โอ๊ย เจ็บๆๆ!

แครก!

ปีศาจต้นไม้ถูกชนจนหักโค่น อาศัยจังหวะนี้ ซูหยวนก็ซัดยันต์เพลิงวิญญาณออกไป

พรึ่บ! ปีศาจต้นไม้ ยังไงก็เป็นไม้ ไฟคือศัตรูตามธรรมชาติของมัน ยิ่งเป็นไฟสามกษัตริย์ด้วยแล้ว พริบตาเดียว ปีศาจต้นไม้ก็ถูกเผาจนกลายเป็นผุยผง กลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งออกมาจากจุดที่มันเคยอยู่

ซูหยวนมองเข้าไป คิ้วขมวดมุ่นทันที ที่โคนต้นนั้น เผยให้เห็นกระดูกขาวโพลน มันคือหัวกะโหลกจำนวนมาก ของสะสมของภูตอาฆาตพันปีตัวเมื่อกี้ คงถูกซ่อนไว้ใต้ต้นไม้นี่เอง เมื่อไฟสามกษัตริย์ลามไปถึง หัวกะโหลกเหล่านั้นก็ถูกเผาเป็นจุณไปพร้อมกับปีศาจต้นไม้

"เจ้านาย เป็นอะไรไหมเจ้าคะ?"

หลิงเอ๋อร์วิ่งเข้ามา มือเล็กๆ กำผ้าแดงที่เอวแน่นด้วยความประหม่า แม้ว่านางจะคลุมศีรษะไว้ แต่ซูหยวนกลับมองเห็นใบหน้ารูปไข่ขาวผ่อง ริมฝีปากจิ้มลิ้มเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเรียวยาวดุจนางหงส์กำลังมองมาที่เขาด้วยความกังวลและห่วงใย

"เจ้านาย ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ?"

เห็นซูหยวนยืนเหม่อมองตัวเอง หลิงเอ๋อร์ก็ยิ่งเป็นห่วง

บ้าเอ๊ย! ซูหยวนสบถเบาๆ ข้าคงจะโดนมนตร์สะกดเข้าแล้วแน่ๆ ที่มองผีคลุมหน้าเจ้าสาว ว่าหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราขนาดนี้!

โฮ่ง โฮ่ง!

เจ้าก้อนถ่านก็มุดเข้ามาบ้าง มันอุตส่าห์แปลงร่างกลับเป็นหมาน้อยที่ซูหยวนชอบ เอาหัวไถที่ข้อเท้าเขาอย่างออดอ้อน เจ้านาย กอดหน่อย กอดหน่อยเร็ว! หมาน้อยของท่านเมื่อกี้กลัวจะแย่อยู่แล้ว เจ้านาย เจ้านาย เร็วสิ โอ๊ย!

มันโดนเตะกระเด็นไปไกลลิบ ความสนิทสนม -1

[จบแล้ว]