บทที่ 24 - ผีผมยาว

บทที่ 24 - ผีผมยาว

★★★★★

ผ่านไปไม่นาน บนโต๊ะของซูหยวนก็มีหีบสมบัติวางเรียงกันอยู่ 5 ใบ ทั้งหมดเป็นฝีมือหลิงเอ๋อที่ให้หุ่นกระดาษขนเข้ามา

โฮ่ง โฮ่ง!

เจ้าก้อนถ่านจู่ๆ ก็เงยหน้ามองหีบสมบัติบนโต๊ะ

เมื่อกี้หีบใบหนึ่งมันเปิดออกรึเปล่านะ?

โฮ่ง โฮ่ง!

แปลกจัง หายไปแล้ว?

เจ้าก้อนถ่านเดินวนไปวนมา พลางครุ่นคิด

ซูหยวนที่นั่งเท้าคางอยู่บนเก้าอี้ กำลังคำนวณว่าในอนาคตจะเปิดภัตตาคารอาหารวิปลาสดีมั้ย เขาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของหีบสมบัติ

หีบสมบัตินิ่งสนิท เจ้าก้อนถ่านเลยสงสัยว่าตัวเองคงตาฝาดไปเอง

ซูหยวนเริ่มฝันหวานว่าจะนั่งกระดิกเท้ารับหีบสมบัติอยู่ในห้องมืด หีบสมบัติไหลมาเทมา ของวิเศษก็ไหลมาเทมา

ฝันกลางวันชัดๆ!

เขาลุกขึ้นเดินไปที่ประตู มองลอดช่องประตูออกไป อยากจะดูเหล่าผีสางที่มาแลกของสักหน่อย แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย สงสัยจุดแลกของจะอยู่ไกลออกไป

ก็แหงล่ะ ค่าขับไล่มารระดับโหดของห้องมืดเขา มันไม่ค่อยเป็นมิตรกับพวกผีเท่าไหร่

ช่างเถอะ ช่างหัวพวกมัน

ประตูแง้มไว้หน่อยหนึ่ง เพื่อสะดวกให้หุ่นกระดาษขนหีบสมบัติเข้ามา

ซูหยวนเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ จุดเทียนไขที่เหลืออยู่ครึ่งเล่ม เปลวเทียนส่องแสงศักดิ์สิทธิ์อันนุ่มนวล

แสงศักดิ์สิทธิ์ตกกระทบลงบนหีบสมบัติ หีบใบที่แง้มออกนิดหน่อยเมื่อกี้ ก็ปิดสนิทลงอีกครั้ง

หูเจ้าก้อนถ่านตั้งชันทันที หันขวับไปมองที่ประตู

ตรงนั้น มีบางอย่างกำลังเข้ามา!

ซูหยวนหยิบคู่มือเอาชีวิตรอดออกมา เปิดไปหน้ากฎแห่งความสยอง

กฎคืนนี้คืออะไรนะ?

【กฎแห่งความสยอง: ผมยาวสลวยสวยเก๋อาจไม่ใช่เทพธิดา แต่อาจเป็นผีสาว คืนนี้ เส้นผมของนางจะแทรกซึมไปทั่วทุกที่ พร้อมที่จะปลิดชีพเจ้า รอจนฟ้าสาง นางจะจากไปเอง】

ผมยาว?

ซูหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบลุกขึ้นเตรียมจะไปปิดประตูให้สนิท ต่อให้หลิงเอ๋อยังอยู่ข้างนอกก็ตาม

เพราะมันมาแล้ว!

ตั้งแต่ฟ้าเริ่มมืด

มันก็ถือหีบสมบัติมาแลกอาหารวิปลาสแล้ว!

โฮ่ง!

ซูหยวนยังไม่ทันปิดประตู เจ้าก้อนถ่านก็วิ่งมา เห่ากรรโชกใส่ประตู

เส้นผมยาวเฟื้อยที่ขยับดุ๊กดิ๊กโผล่เข้ามาตามรอยแยกประตู

เดาถูกเป๊ะ มันอยู่ข้างนอกแล้วจริงๆ ก็คือไอ้ผีผมยาวที่เอาหีบสมบัติมาแลกของตามที่หลิงเอ๋อบอกนั่นแหละ

มันคือสิ่งลี้ลับประจำค่ำคืนนี้!

"เนตรศักดิ์สิทธิ์ เปิด!"

ซูหยวนสั่งเปิดเนตรศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ด้านนอกห้องมืด

ลำแสงศักดิ์สิทธิ์ยิงใส่ผีผมยาว

"กริ๊ด!"

มันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ดูท่าจะเจ็บหนัก

แต่เส้นผมยาวเฟื้อยสุดสยองของมัน ยังคงพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง พุ่งตรงมาที่หน้าซูหยวน เขาคว้าหมับเข้าให้

พละกำลังของเขาตอนนี้มากกว่าคนปกติถึงสองเท่า แต่เมื่อต้องรับมือกับผมผี ก็ยังดูจะตึงมืออยู่บ้าง แต่ก็นับว่ายังจับไว้ได้แน่น ไม่โดนมันสะบัดหลุด

ซู่ ซู่ ซู่!

แสงศักดิ์สิทธิ์ในห้องส่องกระทบเส้นผม สีของเส้นผมเริ่มหมองลง กลายเป็นสีเหลืองซีด แห้งกรอบและหงิกงอ

มันกลัวแสง?

งั้นต้องกลัวไฟด้วยแน่!

ซูหยวนนึกภาพในใจ ยันต์เพลิงวิญญาณก็ปรากฏขึ้นในมือ

พรึ่บ

ยันต์ในมือซูหยวนลุกติดไฟ

เส้นผมพวกนั้นถอยกรูดหนีตายทันที ไม่กล้าเข้าใกล้

"คิดหนี?!"

ซูหยวนง้างมือเตรียมจะปายันต์ออกไป

ผมยาวที่แห้งกรอบไร้ชีวิตชีวาจู่ๆ ก็เปิดฉากโจมตี

มันหลบเปลวไฟในมือซูหยวน พุ่งกระแทกเข้าที่ท้องเขาเต็มแรง

ซูหยวนทำยันต์เพลิงวิญญาณหลุดมือ เซถอยหลังไปกระแทกขอบโต๊ะดังโครม

เทียนไขล้มลงดับวูบ

วินาทีที่แสงศักดิ์สิทธิ์หายไป เส้นผมพวกนั้นก็กลับมาเงางามมีชีวิตชีวา พุ่งเข้ารัดมือขวาของซูหยวนที่กำลังจะหยิบยันต์ขึ้นมาใหม่

ฟึ่บ!

ผมอีกกระจุกพุ่งเข้ามาทางประตู!

ซูหยวนหน้าถอดสี

ทันใดนั้น เงาร่างสีแดงก็ปรากฏตัวขึ้น ขวางอยู่ตรงหน้าเขา

หลิงเอ๋อยกมือขึ้น คว้าหมับเข้าที่ผมผี แสยะยิ้มเย็น ออกแรงกระชาก ลากตัวผีผมยาวเข้ามาข้างใน!

ซูหยวนยิ้มแห้ง หลิงเอ๋อนี่ก็ซื่อบื้อจริง เธอเล่นลากมันเข้ามาข้างใน เนตรศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็หมดประโยชน์น่ะสิ เขาจำต้องสั่งปิดเนตรศักดิ์สิทธิ์ไปก่อน

นี่คือสิ่งลี้ลับที่สวมชุดขาว บนหัวนอกจากผมแล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรอีก แม้แต่หน้าก็ไม่มี

ซูหยวนเห็นสภาพของมันแล้วก็อึ้ง

อดคิดในใจไม่ได้ว่า ผีสมัยนี้ มันไม่อายฟ้าดินกันบ้างรึไง?

ถ้าไม่เอาผ้าแดงคลุมหน้า ก็เอาผมปิดหน้า

"ฉวยโอกาสตอนข้าไม่อยู่ ลอบกัดนายท่าน แกนี่มันชั่วช้าจริงๆ เสียแรงที่เมื่อกี้ข้าแถมข้าวให้ตั้งเยอะ!"

พูดจบ หลิงเอ๋อก็ออกแรงบีบมากขึ้น

"อ๊าก!"

ผีผมยาวร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

ในขณะเดียวกัน ที่มุมกำแพงก็มีผมยาวเส้นหนึ่งโผล่ออกมา พุ่งเข้าใส่หลิงเอ๋อจากด้านหลัง

"ฮึ!"

หลิงเอ๋อตวัดมือคว้าไว้ รวบรวมกับผมในมือ

ฝีมือเธอร้ายกาจมาก

ไม่ว่าผมยาวจะโผล่มาจากมุมไหนของห้องมืด เธอก็รับมือได้หมด

สุดท้ายก็รวบผมจากทุกทิศทุกทางมามัดรวมกัน ผูกเป็นปมตาย ทำให้ผีผมยาวหมดฤทธิ์

ซูหยวนโล่งอก ดูท่าคืนนี้เขาจะรับมือกับผีตัวนี้ได้สบายๆ

ในมือเขาถือยันต์เพลิงวิญญาณเล็งไปที่ผีผมยาว เตรียมหาจังหวะปาใส่เพื่อเผามันให้สิ้นซาก

ทันใดนั้น เขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้?

สายตาเหลือบไปมองหีบสมบัติที่วางอยู่บนโต๊ะ

กฎคืนนี้บอกว่า: มันอยู่ทุกที่!

ซูหยวนดีดตัวถอยหลัง

หีบสมบัติบนโต๊ะเปิดออก เส้นผมกระจุกหนึ่งพุ่งปรู้ดออกมาจากข้างใน

ปัง!

ซูหยวนระวังตัวอยู่แล้ว ผมกระจุกนั้นเลยไม่ได้โจมตีโดนจุดตาย แต่ถูกเขาเอาแขนไขว้กันรับไว้

ชุดหนังเกล็ดงูหลามมีพลังป้องกันตั้ง 3000

ผมผีนี่เจาะไม่เข้าหรอก

เห็นภาพนี้

"นายท่าน!"

ไอดำรอบตัวหลิงเอ๋อปะทุเดือด

แม้เจ้านายจะปลอดภัย แต่เธอโกรธแล้ว!

"ไอ้สารเลว!"

หลิงเอ๋อจับผีผมยาวเหวี่ยงไปมาเหมือนทุ่มน้ำหนัก ฟาดงวงฟาดงาใส่พื้นไม่ยั้ง!

ผมในหีบสมบัติยังไม่ยอมแพ้ การโจมตีแรกพลาด มันเตรียมจะซ้ำซูหยวนอีกรอบ!

ซูหยวนจะปล่อยให้มันมีโอกาสได้ยังไง เขาคว้าปี่เซียะบนโต๊ะ กดทับลงไป

พลังชำระล้างทำให้ผมผีเหี่ยวเฉาลงทันที

คิดจะลอบกัดฉันเหรอ?

พ่อจะเผาให้เกลี้ยง

พรึ่บ

ซูหยวนจุดยันต์เพลิงวิญญาณ

หีบสมบัติที่เต็มไปด้วยเส้นผมลุกไหม้ส่งเสียงดังเปรี้ยะๆ

หลิงเอ๋อรู้ใจ โยนผีผมยาวใส่กองไฟที่พุ่งมา

พรึ่บ!

"อ๊าก!"

เสียงดังฉ่าๆ เพลิงสมาธิลามเลียไปตามเส้นผม เผาผีผมยาวทั้งตัวจนวอดวาย พริบตาเดียว ทั้งตัวมันและผมผีพวกนั้นก็กลายเป็นเถ้าถ่าน

"หลิงเอ๋อ เจ้าก้อนถ่าน ระวังรอบๆ ด้วย"

"เจ้าค่ะ นายท่าน"

โฮ่ง!

ซูหยวนคีบยันต์เพลิงวิญญาณไว้อีกใบ เขาไม่ประมาท รีบเปิดดูคู่มือเอาชีวิตรอด โชคดีที่กฎแห่งความสยองเปลี่ยนไปแล้ว

【คืนนี้ผีผมยาวเดิมทีหวาดกลัวไฟและแสงสว่างอย่างมาก แต่เพราะกินอาหารวิปลาสเข้าไป พลังของมันจึงคลุ้มคลั่ง ยังดีที่เจ้าใช้เปลวไฟที่ทรงพลังกว่าจัดการมันได้】

ที่มันไม่กลัวไฟกับแสงศักดิ์สิทธิ์ เพราะกินอาหารวิปลาสเข้าไปจนบ้าคลั่งนี่เอง

ซูหยวนพูดไม่ออก

อันตรายผ่านพ้นไปแล้ว แต่หลิงเอ๋อกลับดูรู้สึกผิด "นายท่าน ข้านึกว่ามันแค่ถูกกลิ่นหอมดึงดูดมา เป็นแค่ผีตะกละตนหนึ่ง ไม่นึกว่ามันจะมีความคิดชั่วร้ายหมายเอาชีวิตท่าน นายท่าน ท่านไม่เป็นไรนะเจ้าคะ?"

เธอคิดแค่ว่า ผีตะกละจะมีพิษภัยอะไรกัน?

"อืม ฉันไม่เป็นไร" ซูหยวนหยิบเครื่องดื่มออกมาขวดหนึ่ง กระดกจนหมดขวด รู้สึกสดชื่นขึ้นเยอะ

"เธออย่าคิดมาก ผีทั่วไปทำอะไรฉันไม่ได้หรอก"

ถ้าไม่ใช่เพราะคืนนี้ผีผมยาวกินอาหารวิปลาสจนกลายพันธุ์ เขาคงจัดการได้ง่ายกว่านี้

"เจ้าค่ะ นายท่านเก่งที่สุด!" หลิงเอ๋อเป็นพวกโกรธง่ายหายเร็ว พอเห็นซูหยวนไม่ว่าอะไร อารมณ์ก็ดีขึ้นทันตา "งั้นแลกของต่อมั้ยเจ้าคะ?"

"แน่นอน" ซูหยวนไม่ใช่คนขี้ขลาดตาขาว หีบสมบัติเปิดเจอผีก็เป็นเรื่องที่คาดเดาได้อยู่แล้ว แต่ก็มีโอกาสเปิดเจอของดีอย่างสัญญาทาสผีหรือคัมภีร์ยันต์เหมือนกัน

"ได้เจ้าค่ะ อ้อจริงสิ นายท่าน ข้างนอกยังแลกของกันอยู่ หุ่นกระดาษของข้าน่าจะรับมือไม่ไหว ข้าออกไปดูหน่อยนะเจ้าคะ"

"ไปเถอะ"

พอหลิงเอ๋อออกไป ซูหยวนก็เปิดช่องแชทโลก เขาอยากรู้ว่าคนอื่นเป็นยังไงบ้าง

"ผีจะมารึยัง?"

"ไม่รู้สิ กลัวจัง กฎบอกว่าผมยาว ทำฉันนึกถึงซาดาโกะเลย"

"อย่าพูดสิ เมื่อก่อนคิดว่าผมยาวคือสเปกนางในฝัน เดี๋ยวนี้เห็นผมยาวแล้วนึกถึงผี"

"ผมยาวของมันอยู่ทุกที่ สงสัยผีตัวนี้ใช้แชมพูปลูกผม!"

"เลิกโฆษณาได้แล้ว เดี๋ยวผีมันจะไปหาแกก่อนเพื่อน!"

ในช่องแชท ผู้คนยังคุยสัพเพเหระ แสดงว่าผียังไปไม่ถึง

แสดงว่าซูหยวนรับมือผีล่วงหน้า สงสัยมันจะโดนกลิ่นหอมดึงดูดจนมาก่อนเวลา

ไอ้บ้าเอ๊ย!

ไม่รู้จักเวล่ำเวลาเข้างานเลิกงานรึไงฮะ?!

[จบแล้ว]