บทที่ 15 - ความโลภของมนุษย์

บทที่ 15 - ความโลภของมนุษย์

★★★★★

"เงียบไปแล้ว?"

จางจื้อหย่งกลั้นหายใจ ท่องคาถาว่าแกมองไม่เห็นฉันๆ อยู่นานสองนาน จู่ๆ ก็พบว่าข้างนอกเงียบเสียงไปแล้ว

"หีบสมบัติวางไว้หน้าประตูแล้วนะ มาเอาเองล่ะ"

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ผีพูดทิ้งไว้

หีบสมบัติอยู่ที่หน้าประตู? ทำไมฉันถึงรู้สึกตะขิดตะขวงใจแปลกๆ นะ? จางจื้อหย่งกำเครื่องรางแน่น ย่องเบาๆ ไปที่หน้าต่าง เอียงคอชำเลืองมองออกไปที่หน้าประตู

ผีล่ะ? ตรงนั้นดูเหมือนจะมีแค่หีบสมบัติสีทองอร่ามวางอยู่

จางจื้อหย่งเผยสีหน้ายินดี

เขาลองวิเคราะห์กฎแห่งความสยองประโยคที่ว่า: ไม่เปิดประตู เจ้าคิดว่าจะรอดงั้นเหรอ?

ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกตินี่นา ไม่เปิดประตูก็รอดปลอดภัยดี!

"ฮ่า! ผีไปแล้ว หีบสมบัติเสร็จโจร!"

เขาวิ่งไปที่ประตูอย่างอารมณ์ดี มองลอดช่องประตูออกไป ก็เห็นแค่หีบสมบัติสีทองจริงๆ ไม่มีวี่แววของผี

แต่ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเปิดประตู เขาก็เกิดลังเลขึ้นมา

"ถ้ามันยังอยู่จะทำไง? ไม่ได้การ ลองดูคนอื่นก่อนดีกว่า"

จางจื้อหย่งวิ่งกลับไปในห้อง เปิดคู่มือเอาชีวิตรอด พลิกไปหน้าช่องแชทโลก

"ไปแล้วเหรอ?"

"นั่นสิ!"

"พนักงานส่งของผีไปแล้วเหรอ?"

"ไม่รู้สิ มันบอกว่าวางหีบสมบัติไว้หน้าประตู ให้ไปเอาเอง นั่นแปลว่าไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"คำพูดผีนายก็เชื่อเหรอ?"

"ก็จริงแฮะ!"

"แต่ฉันส่องดูตรงร่องประตู ก็เห็นแค่หีบสมบัติจริงๆ นะ"

"ใช่ๆ ฉันก็เห็น!"

"นั่นมันหีบสมบัติเชียวนะ!"

"ข้างในจะมีอะไรนะ?"

"ของวิเศษปราบผี?"

"มีลุ้น!"

"อยากได้จัง!"

"ฉันก็อยาก!"

จางจื้อหย่งเริ่มใจสั่น ไม่สิ ต้องบอกว่าคนทั้งโลกต่างหากที่กำลังใจสั่น

หีบสมบัติ สวัสดิการยามค่ำคืน

แต่ในระยะเริ่มต้นแบบนี้ ใครจะกล้าออกไปหาหีบสมบัติกันล่ะ? แต่นี่มีหีบสมบัติมาส่งให้ถึงหน้าประตู!

มันช่างเย้ายวนใจอะไรขนาดนี้

มันเหมือนกับกล่องแพนโดร่า ทั้งที่ทุกคนรู้ว่าอาจจะเป็นกับดัก แต่ก็อดใจไม่ไหวที่อยากจะครอบครองและเปิดมันดู

จนกระทั่งในช่องแชทมีคนทักขึ้นมาว่า: รีบดูเร็ว! ท่านเทพซูหยวนปล่อยคู่มือแล้ว!

ใช่แล้ว ซูหยวนเพิ่งปล่อยคู่มือ

เมื่อครู่นี้ ทันทีที่หีบสมบัติกลิ้งตกลงมาและเปิดออก

หัวมนุษย์เน่าเฟะหัวหนึ่ง ก็กลิ้งหลุนๆ ออกมาจากข้างใน

ซูหยวนถึงกับยืนงงในดงผี

หัวผีเน่าๆ นั่นแสยะปากที่เต็มไปด้วยเนื้อเละๆ เบิกตาถลนจ้องมองเขา ปากส่งเสียงร้องประหลาด แล้วพุ่งกระโจนเข้าใส่

ซูหยวนเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ยันต์เพลิงวิญญาณในมือถูกซัดออกไปทันที!

พรึ่บ! เปลวไฟจากยันต์เพลิงวิญญาณระเบิดออกเป็นเพลิงสมาธิ ห่อหุ้มหัวผีเอาไว้ แล้วลุกไหม้พรึ่บอย่างรุนแรง

"อ๊าก! ร้อน! เจ็บโว้ย แก ไอ้สารเลว! ฉันจะกัดคอแกให้ขาด! อ๊าก!"

หัวผีส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน

ฟังเสียงร้องของมันแล้ว ซูหยวนรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ที่แท้ไอ้ตัวที่ตะโกนเรียกอยู่หน้าประตูเมื่อกี้ ก็คือเจ้านี่เอง

บ้าเอ๊ย! เกือบโดนผีใช้ภาพลวงตาหลอกเข้าให้แล้ว! เขาเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

ต่อให้มีชีวิตสำรองเยอะ แต่ความกลัวต่อความตายและสิ่งลี้ลับ มันเป็นของจริงและฝังรากลึก

ซูหยวนรีบหยิบยันต์ชำระจิตออกมาหนึ่งใบ

"ฟู่ว!"

เขาใช้ยันต์ชำระจิตกับตัวเอง แสงสีเขียวสายหนึ่งพุ่งออกจากยันต์ ไหลซึมเข้าสู่ร่างกายผ่านหน้าผาก

ซูหยวนถึงค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้

เจ้าก้อนถ่านวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหา

โฮ่ง! เจ้านาย ตูเก่งมั้ย? ช่วยเจ้านายแยกแยะผีได้ด้วยนะ!

"ขอบใจมากนะเจ้าตัวเล็ก!"

ซูหยวนยื่นมือไปลูบหัวเจ้าก้อนถ่าน

โฮ่ง โฮ่ง!

เจ้าก้อนถ่านหน้าตาเปี่ยมสุข ค่าความสนิทสนม +2 เจ้านาย ต่อไปต้องเบิ้ลไส้กรอกสองอันแล้วนะ?

คืนนี้ ต้องขอบคุณเจ้าก้อนถ่านจริงๆ ถ้าไม่ได้สัญญาณเตือนจากมัน ในสถานการณ์ที่ไม่ได้เตรียมตัว เขาคงเสียชีวิตไปอีก -1 ชีวิตแน่ๆ

เอ๋ง เอ๋ง เจ้าก้อนถ่านนอนกลิ้งไปมาบนพื้นอย่างมีความสุขที่โดนซูหยวนลูบหัว

ผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมาหมาดๆ ซูหยวนไม่กล้าประมาท เขารีบเปิดคู่มือเอาชีวิตรอดขึ้นมาดู โชคดีที่กฎแห่งความสยองเปลี่ยนไปแล้ว

【ผีที่ซ่อนอยู่ในหีบผีถูกเจ้าค้นพบแล้ว หีบสมบัติที่แท้จริงก็ถูกเจ้าเจอแล้วเช่นกัน】

หีบผี? ที่แท้ไอ้หีบสีทองอร่ามเมื่อกี้ ก็ไม่ใช่หีบสมบัติ มิน่ามันถึงเปิดเองได้

ส่วนหีบสมบัติของจริง คือหีบสีดำที่ดรอปมาจากร่างของผีหัวขาดสินะ

เจ้าก้อนถ่านวิ่งไปไล่งับหางตัวเองเล่นอยู่ที่มุมห้อง สายตาของซูหยวนจับจ้องไปที่หีบสมบัติสีดำทมึนบนโต๊ะ

"ในนี้คงไม่มีผีโผล่ออกมาอีกนะ"

พอนึกถึงหัวผีเมื่อกี้ เขาก็รู้สึกคันยุบยิบที่หนังหัว! ในห้องยังมีกลิ่นไหม้เหม็นๆ ของมันลอยคลุ้งอยู่เลย

ตอนนั้นเอง ซูหยวนเห็นข้อความที่หลิวอีอีส่งมา

"ท่านนักพรต ไอ้ผีหน้าประตูนั่นมันทิ้งหีบสมบัติไว้ให้ ฉันควรทำยังไงดี? เก็บได้มั้ย?"

"ฉันลงคู่มือไว้แล้ว ไปอ่านเองเถอะ"

ซูหยวนตอบกลับไปสั้นๆ แล้วไปนั่งเรียบเรียงคู่มือ นี่เป็นคู่มือฉบับที่สามแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีรางวัลอะไรมั้ย

《คืนที่ 4: คู่มือเอาตัวรอดจากพัสดุสยองขวัญ》

คนส่งพัสดุคือผีหัวขาด ถ้าเดาไม่ผิด เปิดประตูมันจะมอบหีบสมบัติให้ ไม่เปิดประตู สุดท้ายมันก็จะวางหีบไว้หน้าประตูอยู่ดี

หีบสมบัติที่มันเอามาส่ง ข้างในมีหัวคนเน่าๆ อยู่ คาดว่าเป็นหัวของผีหัวขาดเอง ตัวที่โจมตีได้จริงๆ ก็คือหัวนี่แหละ

หีบสมบัติซ่อนอยู่ในตัวของผีหัวขาด ถ้าคุณฆ่ามันได้ หีบสมบัติถึงจะปรากฏ ส่วนข้างในหีบจะมีอะไรนั้น ยังไม่รู้

ในจังหวะนั้นเอง ในช่องแชทโลกก็มีคนพูดถึงคู่มือของเขา

"หีบสมบัติหน้าประตูเป็นของปลอม?"

"คู่มือท่านเทพซูหยวนบอกแบบนั้น"

"ปลอมจริงเหรอ?"

หีบสมบัติวางอยู่ตรงหน้า ใครจะยอมตัดใจทิ้งง่ายๆ แต่คู่มือซูหยวนบอกชัดเจนว่าข้างในมีหัวผี

แต่ก็ยังมีคนอยากลองของ หวังน้ำบ่อหน้า

"หีบสีทองอร่ามขนาดนี้ ไม่น่าปลอมนะ?"

"ฉันก็คิดงั้น"

"แล้วจะเอายังไง?"

"นายกล้าหยิบมั้ยล่ะ?"

"พอฟ้าสาง มันจะหายไปนะ"

ความเงียบ คนทั้งโลกตกอยู่ในความเงียบ

จางจื้อหย่งเองก็กำลังต่อสู้กับจิตใจตัวเองอย่างหนัก แม้เขาจะอยากเชื่อซูหยวน

แต่เสียงในหัวอีกฝั่งกลับบอกว่า: กฎคืนนี้แค่ขู่ให้กลัวเฉยๆ ออกไปเอาเถอะ ไม่เป็นไรหรอก เปิดหีบแล้วนายจะได้ของดีแบบคาดไม่ถึง!

"ในหีบจะมีอะไรนะ?"

สายตาของจางจื้อหย่งวูบไหว! เขาเดินตรงไปที่ประตู มือวางทาบลงบนลูกบิด

เปิด หรือไม่เปิด อยู่ที่ความคิดชั่ววูบ และความคิดนั้น ก็คือความโลภ!

จางจื้อหย่งเหงื่อท่วมตัว ตัวสั่นเทา เครื่องรางในมือเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

"ช่างแม่มัน"

เขาปล่อยมือ ร่างกายอ่อนยวบ ทิ้งตัวลงนั่งพิงประตู

นั่งพักอยู่นานกว่าจะลุกไหว เขาเดินไปที่โต๊ะ เปิดคู่มือเอาชีวิตรอด

ช่องแชทโลกแตกตื่นกันยกใหญ่

"ช่วยด้วย!"

"ในหีบมีหัวผีกระโดดออกมา! มันกำลังไล่กวดฉัน ทำไงดี?!"

"ฉันก็โดน! ช่วยด้วย! อ๊าก!"

"รู้งี้เชื่อท่านเทพซูหยวนก็ดี!"

"อ๊าก! ช่วยด้วย!"

ข้อความขอความช่วยเหลือเด้งรัวจนอ่านไม่ทัน

ต่อหน้าสิ่งยั่วยวน บางคนก็ไม่อาจควบคุมความโลภในใจได้ แม้จะมีคนเตือนว่าข้างในมีปีศาจ แต่ผู้คนก็ยังดึงดันจะเปิดกล่องแพนโดร่า นี่แหละคือความโลภที่ฝังรากลึกในกมลสันดานมนุษย์

"โชคดี โชคดีจริงๆ ที่เชื่อท่านเทพซูหยวน รอดตายหวุดหวิด!"

จางจื้อหย่งถอนหายใจยาว ในใจเต็มไปด้วยความขอบคุณต่อซูหยวน

ส่วนคำขอความช่วยเหลือในช่องแชท ซูหยวนก็จนปัญญา คู่มือก็ลงให้แล้ว เชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของพวกนาย

เขากำลังคิดอยู่ว่าจะเปิดหีบสีดำบนโต๊ะนี่เลยดีมั้ย

เจ้าก้อนถ่านตรวจจับสิ่งลี้ลับได้ ให้มันมาลองดมดูหน่อยดีกว่า

"เจ้าก้อนถ่าน มานี่"

โฮ่ง! ได้ยินเสียงเรียก เจ้าก้อนถ่านก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาทันที

หน่วยปฏิบัติการก้อนถ่าน พร้อมรับคำสั่ง!

[จบแล้ว]