บทที่ 2 - ค่ำคืนแรกอันแสนสุข

บทที่ 2 - ค่ำคืนแรกอันแสนสุข

★★★★★

ซูหยวนพลิกดูคู่มือเอาชีวิตรอดหน้าต่อไป

เมื่อเปิดหน้าสี่ ก็ปรากฏช่องแชทขึ้นมา มีทั้งช่องแชทโลก (คนทั่วโลก 7 พันล้านคน) ช่องแชทพื้นที่ (ระยะ 100 กิโลเมตร 6,000 คน) และช่องแชทเพื่อน (0/0)

"นั่นไง โดนจับมากันทั้งโลกจริงๆ ด้วย" ซูหยวนกลืนน้ำลายลงคอ

ตอนนี้ในช่องแชทเริ่มมีคนพูดคุยกันแล้ว

ประกาศจากระบบ: ณ ที่แห่งนี้ไม่มีการแบ่งแยกเชื้อชาติ ไม่มีพรมแดน ทุกคนเท่าเทียมกัน ข้อความในช่องแชทจะถูกแปลเป็นภาษาที่เจ้าเข้าใจโดยอัตโนมัติ เพื่อความสะดวกในการสื่อสารทั่วโลก

"มีใครอยู่มั้ย?"

"คน"

"+1"

"+1"

"อย่าเพิ่งปั่นสิพวกนาย พวกนายก็อยู่ในห้องมืดๆ เหมือนกันใช่มั้ย?"

"ใช่!"

"ที่นี่มันนรกขุมไหนเนี่ย?"

"ฉันอยากกลับบ้าน!"

"ใครส่งฉันกลับบ้านได้บ้าง ฉันให้ล้านนึงเลย"

"ฉันให้สองล้าน"

"เลิกฝันเหอะ นี่ไม่ใช่โลกเดิมแล้ว ไม่มีใครส่งแกกลับไปได้หรอก ยอมรับความจริงซะ... เฮ้ยๆ ไฟอย่าดับนะเว้ย"

"พวกนายก็โดนผีเคาะประตูเหมือนกันเหรอ?"

"มันเข้ามาแล้ว!"

"ใช่ มันจะเป่าเทียนฉันให้ดับ!"

"กลัวจนฉี่จะราดแล้วเนี่ย มันเป่าลมอยู่รอบตัวฉันตลอดเลย เทียนจะดับอยู่รอมร่อแล้ว"

"ฉันก็เหมือนกัน ต่อให้ไม่ดับ เทียนก็จะหมดเล่มแล้ว"

"สติจะแตกแล้ว ใครก็ได้ช่วยด้วย"

"ผีช่วยเอ็งได้"

"ใช่ ผีอยู่ข้างตัวเอ็งนั่นแหละ"

"พี่ชายทั้งหลาย ผี... มันมีผีจริงๆ เหรอ? ที่เป่าลมฟู่ๆ นั่นผีจริงดิ?"

"ถามโง่ๆ เอ็งคิดว่าใครมาเป่าล่ะวะ ไอ้เชี่ย... มันมาอีกแล้ว!"

"กลัวจังเลยค่ะ เค้าเพิ่งอายุ 18 เอง แฟนก็ยังไม่เคยมี แงๆ พี่ชายคนไหนช่วยเค้าด้วย"

"น้องสาวไม่ต้องกลัว พี่ชายอยู่ข้างๆ แล้ว"

"อยู่ข้างๆ ก็ผีแล้วมั้ยล่ะไอ้เวร!"

"ยังมีอารมณ์มาคุยเล่นกันอีก ระวังเทียนดับเถอะพวกมึง"

"จะชะลอการเผาไหม้ของเทียนยังไงดี"

"ฉันรู้ เหมือนว่าถ้าแช่เย็นจะช่วยให้เผาไหม้ช้าลงนะ"

"แช่เย็นพ่องดิ เอ็งมีตู้เย็นเรอะ?"

"เอาเกลือโรยตรงไส้เทียนสิ"

"แล้วเอ็งมีเกลือมั้ยล่ะ?"

"เค็มแต่เกลือที่ตัวฉันได้มั้ย?"

"พี่ๆ ออกทะเลกันอีกแล้ว ฉันกลัวจริงๆ นะ ฉันยังไม่อยากตาย"

"กลัวห่านอะไร ตูเป็นคนฆ่าหมู จิตสังหารตูแรง เดี๋ยวตูจะเป่าเทียนให้ดับแม่งเลย ดูซิว่าจะมีผีจริงมั้ย!"

"ลูกพี่ อย่าหาทำ!"

"ใจเย็นก่อน!"

"ไม่อ่านคู่มือเหรอวะ เขาบอกว่าตายนะเว้ย!"

ซูหยวนเองก็อดไม่ได้ที่จะพิมพ์เตือน: "อย่าเป่า!"

คำพูดของเขาเปลี่ยนเป็นตัวหนังสือปรากฏในช่องแชททันที

เพราะเมื่อกี้ซูหยวนเห็นเงาดำนั่นกับตา แถมยังได้ยินเสียงร้องโหยหวนของมันด้วย

"พี่ชายคนนั้น เป่าไปจริงดิ?"

"พี่คนฆ่าหมูยังอยู่มั้ย?"

"พี่หมู?"

...

บทสนทนาในช่องแชทโลกหยุดชะงักลงทันที

ทุกคนต่างรอคอยคำตอบจากคนฆ่าหมู

จนกระทั่งมีประกาศตัวอักษรสีดำจากระบบลอยขึ้นมา: หยางต้าจ้วง ถูกภูตผีฉีกร่างจนเสียชีวิต

หยางต้าจ้วง ก็คือชื่อของคนฆ่าหมูเมื่อกี้

เขาตายแล้ว! ทุกคนรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง

สายตาของทุกคนจ้องเขม็งไปที่เทียนไขบนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว

ห้ามดับเด็ดขาดนะเว้ย!

มือของทุกคนป้องใกล้เปลวไฟมากขึ้น กลัวเหลือเกินว่าลมจะพัดมันดับไป

ค่ำคืนนี้ช่างยาวนานเหลือเกิน

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป ทุกคนยืนแข็งทื่อเฝ้ารักษาแสงเทียนด้วยความหิวโหยและหนาวเหน็บ

มีเพียงซูหยวนที่ตอนนี้นอนกระดิกเท้าอยู่บนเตียง อ่านข้อความในช่องแชทโลกอย่างสบายใจ พลางคิดในใจว่าคนอื่นจะปลุกพรสวรรค์โกงๆ แบบเสริมแกร่งร้อยเท่าเหมือนเขาบ้างหรือเปล่า

แต่รูดอ่านอยู่นานก็ไม่มีใครพูดถึงเรื่องพรสวรรค์เลย

"เตียงนี่แข็งชะมัด" ซูหยวนพลิกตัวลุกขึ้น มองผ้าขาวที่เหมือนผ้าคลุมศพด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ แล้วสายตาก็ไปหยุดที่เตียง

เตียง (เฟอร์นิเจอร์ทั่วไป)

ความสบาย: 3% ความทนทาน: 100%

"ความสบายต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ มิน่าถึงนอนปวดหลัง" เขาเลือกใช้พรสวรรค์เสริมแกร่งร้อยเท่ากับความสบายของเตียง

ความสบาย: 100% ค่าสถานะส่วนเกินเปลี่ยนเป็นฟังก์ชันพิเศษ: ปรับอุณหภูมิ สามารถปรับอุณหภูมิบนเตียงได้อัตโนมัติตามสภาพอากาศโดยรอบ

แบบนี้ก็ได้เหรอ?! ซูหยวนรีบทิ้งตัวลงนอนเพื่อสัมผัสความสบายระดับ 100% นี้ทันที

เชี่ย!

เตียงไม้กระดานไม่มีฟูกสักแผ่น กลับให้ความรู้สึกเหมือนนอนบนที่นอนสปริงราคาแพงระยับ

พอล้มตัวลงนอน ร่างกายเหมือนถูกดูดวิญญาณเข้าไป ไม่เพียงแค่นั้น ความอุ่นที่แผ่ออกมาจากพื้นเตียงยังพอดีเป๊ะ ทำให้รู้สึกสบายตัวจนเคลิ้ม

จากเตียงไม้กระดานแข็งๆ กลายร่างเป็นประสบการณ์การนอนระดับซูเปอร์ลักชูรี

คำเดียวสั้นๆ ฟิน!

หลังจากนอนลงอย่างสบายใจ ซูหยวนก็พลิกคู่มือดูต่อ เขาอยากรู้ว่ายังมีข้อมูลอะไรอีกบ้าง

【แพลตฟอร์มการค้าขาย ผู้เอาชีวิตรอดสามารถแลกเปลี่ยนทรัพยากรได้ที่นี่】

ตอนนี้ในตลาดซื้อขายมีแค่ไม่กี่คนโพสต์ขอแลกเทียนไข

ปัญหาคือ ใครมันจะมีให้ล่ะ? ต่อให้มี ใครจะยอมแลกกับแก!

พลิกไปหน้าต่อไป หน้าหกคือ คู่มือเอาชีวิตรอด ผู้เอาชีวิตรอดสามารถสรุปประสบการณ์และแบ่งปันลงในหน้านี้ได้

ตอนนี้มันแสดงว่า: (คู่มือเอาชีวิตรอด: 0) ด้านล่างมีหมายเหตุเล็กๆ: หากเจ้าเผยแพร่คู่มือที่มีประโยชน์มากพอ อาจได้รับผลตอบแทนที่คาดไม่ถึง

หน้าที่เจ็ดของคู่มือคือ ฉายาเกียรติยศ และ กระดานอันดับความแข็งแกร่ง

ฉายาเกียรติยศจะได้รับเมื่อผู้เอาชีวิตรอดทำตามเงื่อนไขพิเศษได้สำเร็จ ระบบจะรับรองและมอบให้

ส่วนกระดานอันดับจะเปิดในอีก 10 วันให้หลัง ระบบจะประเมินและจัดอันดับความแข็งแกร่งของผู้เอาชีวิตรอด

สำหรับคืนแรกที่เพิ่งมาถึง หน้านี้ยังว่างเปล่า

ซูหยวนก็ไม่รู้ว่าไอ้ฉายากับอันดับพวกนี้มันจะมีประโยชน์อะไร

พลิกไปหน้าต่อไป หน้าแปด ซึ่งเป็นหน้าสุดท้าย

สามคำแรกที่ขึ้นต้นคือ: จงมีชีวิต

ต่อมาคือคำเตือนสองข้อ:

【ตอนกลางวัน ทางที่ดีเจ้าควรออกไปหาทรัพยากรเพื่อประทังชีวิต ส่วนตอนกลางคืน ทางที่ดีเจ้าควรกลับมาที่ห้องมืด ข้างนอกนั่นเต็มไปด้วยสิ่งลี้ลับ พวกมันจะพรากชีวิตเจ้าไปในตอนที่เจ้าเผลอ】

【ตอนกลางคืนนอกจากสิ่งลี้ลับแล้ว ยังเต็มไปด้วยเซอร์ไพรส์ มีเพียงยามค่ำคืนเท่านั้นที่หีบสมบัติจะปรากฏขึ้น หากเปิดหีบสมบัติ เจ้าอาจได้รับอาหาร ไอเทม เครื่องมือ หนังสือสกิล พลัง หรือแต้มสถานะ แต่ก็อาจจะเปิดเจอสิ่งลี้ลับได้เช่นกัน】

อันตรายมักมาคู่กับผลตอบแทนที่คุ้มค่าเสมอ แต่ใครจะกล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงหาหีบสมบัติล่ะ?

ยังไงซะ การมีชีวิตรอดก็คือกฎเหล็กของโลกใบนี้

แต่ซูหยวนไม่เหมือนคนอื่น

"เรามีตั้ง 100 ชีวิต พรุ่งนี้พอรวบรวมของได้ประมาณหนึ่งแล้ว ก็ต้องลองออกไปล่าหีบสมบัติดูบ้าง เริ่มเกมมาต้องตุนความได้เปรียบให้ขาดลอย!"

เขาเปิดช่องแชทโลกอีกครั้ง ทุกคนยังคงปกป้องเทียนไขของตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย

ซูหยวนพิมพ์บอกไปลอยๆ ว่า "พวกนายไม่คิดจะไล่มันไปบ้างเหรอ?"

หลังจากเขาใช้แสงศักดิ์สิทธิ์ไล่ผีไป กฎแห่งความสยองก็หายไป นี่อาจจะเป็นวิธีรอดของคืนแรกที่แท้จริง ไม่ใช่มัวแต่เฝ้าเทียน เพราะต่อให้ไม่โดนเป่าดับ เทียนก็ต้องหมดอยู่ดี

น่าเสียดายที่ข้อความของซูหยวนจมหายไปในกระแสข้อความ ไม่มีใครสนใจเลย

ทุกคนยังคงบ่นโอดโอย ฝันหวานว่าตื่นมาจะได้กลับบ้าน

จนกระทั่งช่องแชทเด้งเตือนว่ามีผู้เสียชีวิตเพิ่มอีกหลายราย ทุกคนถึงได้ตื่นตัวกันขึ้นมา

ซูหยวนเกาจมูกแก้อาการเก้อ แล้วเปิดไปที่หน้าห้า กดเข้าเมนูคู่มือเอาชีวิตรอด แล้วเลือกโพสต์บทความ

เขาเขียนบทความชื่อว่า 《คืนแรก: คู่มือรับมือผีเป่าเทียน》 เนื้อหาคือ:

เทียนไขอยู่ได้ไม่ถึงเช้า

สิ่งลี้ลับกลัวของขลังขับไล่มาร ตัวอย่างเช่น: ฉี่ชายพรหมจรรย์

ไล่สิ่งลี้ลับไปได้ คืนแรกก็จะปลอดภัย (ทดสอบแล้วได้ผลจริง)

พูดตามตรง ไอ้วัตถุมงคลที่ซูหยวนเขียนว่าฉี่ชายพรหมจรรย์เนี่ย ไม่ได้กวนตีนนะ ในสภาพแวดล้อมและเงื่อนไขแบบนี้ สิ่งเดียวที่เขาพอนึกออกก็มีแค่นี้แหละ

"ไม่รู้ว่าเขียนคู่มือแล้วจะได้อะไรดีๆ บ้างมั้ย" เขาคิดพลางกดส่ง

ทันทีที่คู่มือถูกเผยแพร่สำเร็จ

ซูหยวนก็เห็นช่องแชทโลกแทบแตก

"มีคนลงคู่มือแล้ว!"

"สุดยอด ไปที่ไหนก็ต้องมีเทพเกมเมอร์จริงๆ ด้วย!"

"ท่านเทพช่วยพาผมบินหน่อย!"

"ไล่ผีไปได้แล้วจะปลอดภัยจริงดิ?"

"ไม่รู้ว่ะ"

"พี่ชายที่ชื่อซูหยวนเขาบอกว่าลองแล้วได้ผลจริงนี่นา"

"เทียนฉันจะหมดแล้ว ต้องลองเสี่ยงดู!"

"ลองยัง? ลูกพี่ ฉี่บริสุทธิ์ได้ผลจริงป่ะ?"

"ฉันรอดแล้วโว้ย!"

"ฉันฉี่ไล่ไอ้ตัวที่มาเป่าเทียนกระเจิงไปเลย!"

"+1"

"+1"

"ใครมีฉี่บริสุทธิ์บ้าง ขอแลกหน่อย!"

"ขอสักตันนึง!"

"ของตัวเองใช้ไม่ได้รึไง?"

"พูดแล้วเขินจุง คือปู่เสียซิงไปนานแล้วจ้ะ!"

"ขอแลกหน่อยครับ"

"+1"

"+1"

...

ซูหยวนพบว่าหลังจากปล่อยคู่มือบทแรกไป นอกจากจะมีคำว่า "ได้ผล" ขึ้นมาการันตี ก็ไม่มีผลตอบแทนอื่นใด เขาคงต้องลองโพสต์เพิ่มดูทีหลัง

เขาปิดคู่มือเอาชีวิตรอดวางไว้ข้างตัว เมินเฉยต่อคำขอเป็นเพื่อนที่เด้งรัวๆ แล้วทิ้งตัวลงนอนอย่างสบายอารมณ์ เข้าสู่ห้วงนิทราไป

[จบแล้ว]