บทที่415: ประวัติศาสตร์ต้องจารึก ระดับดาวตกขั้น 1 ปะทะ ระดับดาวตกขั้น 3!

การปะทะกันระหว่างปัวร์และซูเซวียนกลายเป็นประเด็นร้อนแรงในโถงเสมือนจริงทันที:

“เดี๋ยวนะ นี่ตัวเต็งแชมป์จัดอันดับระดับดาวตกมาเจอกับแชมป์ระดับละอองดาวเนี่ยนะ?”

“ว้าว มันส์หยด! น่าดูสุดๆ โดเนท 400 แกนไทเทเนียมไปเลย!”

“ปัวร์เป็นนักรบมือดีขององค์หญิงซือหลัว ที่ยอมดองเลเวลไว้ก็เพื่อแชมป์ระดับดาวตกนี่แหละ ฉันว่าไม่เกินสามกระบวนท่าก็คงเขี่ยคู่แข่งตกรอบแล้วมั้ง”

“ก็แหงล่ะ ระดับดาวตกขั้น 3 รังแกขั้น 1 ชัดๆ แบบนี้ให้ฉันไปสู้แทนยังไหว!”

“......”

......

ซูเซวียนสบถในใจกับเหตุการณ์ซวยซ้ำซวยซ้อนที่ถาโถมเข้ามา ถ้าบอกว่าไม่มีใครจัดฉาก เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

แต่ซือหลัวมีอำนาจบารมีล้นฟ้าขนาดนั้นเชียวหรือ ถึงขั้นไปขอให้จอมราชันย์เปลี่ยนกฎได้...

ยังไม่ทันได้คิดต่อ ปัวร์ก็ประชิดตัวเข้ามาแล้ว ฝ่ามือหนึ่งฟาดใส่ซูเซวียนอย่างไม่ใส่ใจ

ดวงตาของซูเซวียนเป็นประกาย แบบนี้พอสู้ได้!

ทันใดนั้น วิชาตัวเบาระดับ SSS ก็ถูกใช้ออกมา ร่างของเขาลอดผ่านใต้รักแร้ของปัวร์ไปโผล่ที่ด้านหลังราวกับปาฏิหาริย์

สีหน้าของปัวร์เปลี่ยนไปทันที นึกไม่ถึงว่าคู่ต่อสู้จะลื่นไหลเป็น “อสูรปลาไหลโคลน” ขนาดนี้ พอนึกถึงคำกำชับของซือหลัว ปัวร์ก็เริ่มเอาจริงทันที แผ่นหลังของมันดีดหนวดระยางอันน่าสยดสยองนับสิบเส้นออกมาเสียงดังฟึ่บฟั่บ พร้อมใจกันพุ่งเข้าตะปบซูเซวียน!

ซูเซวียนสบถในใจอีกรอบ ‘ไอ้หมอนี่เป็นเผ่าซาลาแมนเดอร์ทะเล ดูภายนอกก็เหมือนมนุษย์แท้ๆ ไม่นึกว่าจะเจ้าเล่ห์เพทุบาย ซ่อนหนวดระยางไว้เยอะขนาดนี้!’

ชั่วพริบตาเดียว สถานการณ์ก็เข้าขั้นวิกฤต วิชาตัวเบาระดับ SSS 【บุตรแห่งสายลม】 แทบจะไร้ความหมายเมื่อต้องเผชิญกับดงหนวดระยาง หากมีอาวุธในมือก็ยังพอจะบิดเบือนมิติได้ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ยังใช้อาวุธไม่ได้!

มวลน้ำระเบิดออกในชั่วพริบตา ซูเซวียนถูกหนวดระยางฟาดใส่เต็มๆ!

เสียงการปะทะดังกึกก้องจนผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียงต้องรีบถอยห่างออกไป

ทางด้านซือหลัวเนี่ยทั้งสามที่กำลังชมการต่อสู้ จิตใจต่างก็ว้าวุ่น เซิ่งเทียนมิ่งเพิ่งถูกพระแม่ผู้สูงสุดพาตัวไป โดยบอกว่าจะรีบช่วยนางอัปเลเวลให้ถึงระดับดาราขั้น 3 เพื่อเตรียมตัวสำหรับการแข่งจัดอันดับเผ่าพันธุ์ระดับดารา

“จบกัน! โอ๊ย โมโหจะตายอยู่แล้วเนี่ย!” คงหมีสะบัดปีก พ่นเปลวเพลิงโชติช่วงออกมาในความว่างเปล่าระลอกแล้วระลอกเล่าด้วยความเดือดดาล

ในสายตาของนาง ซูเซวียนคงรอดยาก และน่าจะถูกคัดออกทันที

“ก็ไม่แน่เสมอไป”

ซือหลัวเนี่ยและฟริอันซ่ากลับดูสุขุมกว่า

สิ้นเสียง ร่างของซูเซวียนก็ปรากฏขึ้นเหนือน้ำอีกครั้ง

“ซู่ว ซู่ว ซู่ว......”

ภาพการตกรอบที่ปัวร์คาดหวังไว้กลับไม่เกิดขึ้น ตรงกันข้าม หนวดระยางของมันกลับถูกเผาไหม้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับความเจ็บปวดที่ห่างหายไปนานแล่นพล่านเข้ามา!

น้ำทะเลระเหยกลายเป็นไออย่างรวดเร็ว ซูเซวียนยกสองแขนขึ้นป้องศีรษะ ทั่วร่างพลันมีไอสีดำทมิฬแผ่พุ่งออกมา นั่นคือปราณศึก!

ทว่า มุมปากของเขาก็ยังมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด เพียงแค่การโจมตีธรรมดาๆ ของปัวร์ ก็ทำให้ซูเซวียนต้องเปิดใช้งานคุณสมบัติเสริมแกร่งถึงสองอย่างพร้อมกัน:

【บรรพชน · คลุ้มคลั่ง】 (เสริมแกร่งชั่วคราว)!

【บรรพชน · เสริมแกร่งผิวหนัง】 (เสริมแกร่งชั่วคราว)!

ภายใต้การเสริมพลังมหาศาลจากสถานะคลั่ง ซูเซวียนจึงฝืนยกระดับความแข็งแกร่งของร่างกายและพลังป้องกันขึ้นมาเทียบเท่ากับสิ่งมีชีวิตระดับดาวตกขั้น 3 ได้อย่างทุลักทุเล

การที่ซูเซวียนไม่ถูกคัดออกจากการโจมตีครั้งนี้ สร้างความฮือฮาในลานจัตุรัสเสมือนจริงไม่แพ้บรรยากาศในสนามแข่ง:

“ประวัติศาสตร์ต้องจารึก ระดับดาวตกขั้น 1 ยืนหยัดต่อกรกับระดับดาวตกขั้น 3 เนี่ยนะ?”

“ท่านผู้นำซูสมกับเป็นแสงสว่างแห่งเผ่าสมิงจริงๆ ช่างดุดันเร้าใจเหลือเกิน อยากจะเข้าไป... ผสมพันธุ์... เอ้ย ผูกมิตรด้วยจัง”

“ถึงสุดท้ายจะโดนคัดออกก็เถอะ แต่รับการโจมตีนี้ได้ก็ถือว่าพิสูจน์ตัวเองแล้ว ขอโทษด้วย ฉันไม่ควรมีอคติกับเผ่าสมิงเลย”

“ผู้เข้าแข่งขันปัวร์โกรธแล้ว......”

“......”

คราวนี้ ไม่เพียงแต่ปัวร์ที่สีหน้าเปลี่ยนไป ‘มิน่าล่ะพีซไมต์ถึงได้พลาดท่าเสียทีให้ไอ้หมอนี่ มันมีอะไรแปลกๆ จริงด้วย’

เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม ปัวร์เริ่มมีจิตสังหารขึ้นมาแล้ว มันรู้สึกว่าขืนปล่อยให้ไอ้หมอนี่เติบโตต่อไป ไม่แน่อาจเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นได้ ถึงแม้มันจะเก่งกาจแค่ไหนก็คงไม่สามารถคุกคามองค์หญิงซือหลัวได้ แต่ในส่วนหน้าที่ของตน ตนต้องทำให้ดีที่สุด!

“【ศักดิ์สิทธิ์ · หนวดระยางอเวจี】!”

“【รวมศูนย์ธาตุน้ำ】!”

“【เสริมแกร่งรัดพัน】!”

“【ปุ่มดูดหนวดระยาง】!”

รูปลักษณ์ของปัวร์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในชั่วพริบตา ร่างกายของมันเริ่มมีหมอกควันสีดำทึบพวยพุ่งออกมา มันต่างจากไอปีศาจ แต่เหมือนกับหมอกที่ลอยขึ้นมาจากขุมนรกอเวจี ปกคลุมร่างของมันจนเลือนราง

เมื่อคุณสมบัติต่างๆ ถูกเปิดใช้งานทีละอย่าง หนวดระยางของปัวร์ก็ดูราวกับงอกออกมาจากความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด บนหนวดระยางถูกเคลือบด้วยรัศมีธาตุน้ำสีน้ำเงินเข้ม เปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ระยิบระยับ และบนผิวของหนวดระยางทุกเส้นยังมีปุ่มดูดงอกออกมาถี่ยิบ ปุ่มดูดเหล่านี้ขยายตัวและหดตัวสลับกันไปมาอย่างน่าสยดสยอง

แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วบริเวณทันทีที่ร่างจริงของมันปรากฏ

ผู้ชมจำนวนมากที่ดูถ่ายทอดสดอยู่ถึงกับกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เผ่าพันธุ์ต่างถิ่นที่อายุน้อยหลายคนถึงกับหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

สองพี่น้องเผ่าเหมียวที่เพิ่งซื้อของกินกลับมา พอเห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของปัวร์ ก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าสวยหวานฉายแววตื่นตระหนก

“นี่... นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?! ทำไมเจ้านั่นถึงกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดที่เหมือนคลานออกมาจากนรกอเวจีแบบนั้น?!” หลวี่ซุ่นไฉหัวอุทานเสียงหลง

เยียนฟู่กุ้ยจ้องมองฉากการต่อสู้ตาไม่กะพริบ กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งว่า:

“จบสิ้นกัน นี่มันสายวิชาที่หายากสุดๆ 【สายอเวจี】! คุณสมบัติของสายนี้ทั้งหายากและทรงพลัง โดยมี 【ศักดิ์สิทธิ์ · หนวดระยางอเวจี】 และ 【รวมศูนย์ธาตุน้ำ】 เป็นแกนหลัก

ไม่เพียงแต่ทำให้ร่างต้นสามารถดูดซับพลังแห่งมหาสมุทรมาใช้ในการต่อสู้ได้เท่านั้น แต่ยังสามารถใช้หนวดระยางปั่นป่วนจิตใจของศัตรูได้อีกด้วย!”

หลวี่ซุ่นไฉหัวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องอ๋อ:

“หมายความว่า เขาไม่เพียงแต่เสริมแกร่งให้ตัวเองได้ แต่ยังลดทอนสภาพจิตใจของคู่ต่อสู้ได้ด้วย ฝั่งหนึ่งเพิ่ม ฝั่งหนึ่งลด บัฟแบบนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! มิน่าล่ะเขาถึงเป็นตัวเต็งแชมป์!”

เยียนฟู่กุ้ยพยักหน้า กล่าวเสริมด้วยสีหน้าหนักใจ “ถูกต้อง คนที่ชื่อปัวร์นี่นอกจากจะมีพลังฟื้นฟูที่สุดยอดแล้ว ยังสามารถใช้พลังแห่งอเวจีทำให้หนวดระยางของตัวเองแข็งแกร่งจนแทบจะทำลายไม่ได้”

“คอมโบคุณสมบัติจัดมาได้ดีเกินไปแล้ว ในเผ่าของพวกมัน ผ่านไปหลายแสนปีก็ยังไม่แน่ว่าจะโผล่มาสักคน”

“ซ่อนไพ่ตายไว้ลึกขนาดนี้ ซูเซวียนคงจะ......”

ในขณะที่พวกเขากำลังจ้องมองหน้าจอเขม็ง น้ำทะเลก็เริ่มเดือดพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน ท้องทะเลทั้งผืนถูกกวนด้วยพลังที่มองไม่เห็น

ทันใดนั้น ชั้นทรายและหินใต้ท้องทะเลก็พลิกตลบอย่างรุนแรง อสูรแมลงกลายพันธุ์รหัส U7 แต่ละตัวมุดออกมาจากทราย เผยให้เห็นรูปร่างอันน่าสะพรึงกลัว

รูปลักษณ์ของพวกมันเหมือนกับการผสมผสานระหว่างตั๊กแตนตำข้าวและหมาป่า อสูรแมลงทุกตัวมีขาหน้าที่เหมือนตั๊กแตน แต่ลำตัวกลับกำยำล่ำสันเหมือนหมาป่า แขนขาทั้งสี่แข็งแรง เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ

แผ่นหลังทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยเปลือกแข็งสีดำสนิท เกราะหนาๆ ปกป้องจุดตายของพวกมันไว้อย่างแน่นหนา

ส่วนหัวยิ่งน่าสยดสยอง ดวงตาประกอบขนาดใหญ่ส่องแสงสีฟ้าเย็นยะเยือก ปากที่ยาวเรียวเต็มไปด้วยฟันแหลมคม ทุกซี่ส่องประกายวาววับราวกับมีดปลายแหลม ในปากส่งเสียงหึ่งๆ ต่ำๆ ออกมาตลอดเวลา

ฟันเหล่านั้นไม่ได้มีไว้แค่ฉีกกระชากศัตรู แต่ยังพ่นกรดกัดกร่อนออกมาเป็นระยะ น้ำทะเลรอบๆ ที่สัมผัสโดนพวกมันต่างเดือดปุดๆ ขึ้นมาทันที

“ฉื้ด ฉื้ด ฉื้ด! ——”

รอบตัวของซูเซวียนและปัวร์ถูกอสูรแมลงเหล่านี้ล้อมไว้ทันที ในขณะเดียวกัน ระบบของเขาก็แจ้งเตือนขึ้นมา:

“ติ๊ง! ตรวจพบสัตว์อสูรแมลงลูกผสมพันธุกรรมประเภท II (ระดับดาวตกขั้น 3) แนะนำให้รีบสังหารโดยเร็ว เพื่อป้องกันการกำเนิดของราชาแมลง!”

“กำลังผสานคุณสมบัติ ความคืบหน้าปัจจุบัน 36% (คุณสมบัติศักดิ์สิทธิ์)”