บทที่380: ผิวหนังแข็งแกร่ง! การอภัยโทษ!

หัวใจของซูเซวียนพลันดิ่งวูบ—เจ้าพวกนี้มีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งขึ้น! อสูรแมลงซิงขุยระดับ 3 ที่ดูดซับรังสีเข้าไปมีเกราะหนังที่แข็งแกร่งจนแทบทำลายไม่ได้ ทั้งยังมีพลังโจมตีที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม

อสูรแมลงซิงขุยตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านข้างอย่างรวดเร็ว มันอ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม หมายจะฉีกร่างซูเซวียนเป็นชิ้นๆ

ซูเซวียนถีบเท้าส่งแรง พลิกตัวหลบการโจมตีได้อย่างฉิวเฉียด ทว่าแรงโน้มถ่วงมหาศาลของดาวดวงนี้กดทับจนเขาไม่อาจกระโดดได้สูงนัก ฝูงอสูรแมลงจำนวนมากจึงกรูกันเข้ามาปิดล้อมเขาไว้

“ต้องทนอีกนิด!”

ซูเซวียนกัดฟันกรอด เหวี่ยงหอกแสงฟาดเข้าใส่ข้างลำตัวของอสูรแมลงซิงขุยอย่างจัง แต่แม้จะเป็นการโจมตีสุดแรงเกิด อสูรแมลงก็เพียงแค่ส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด มีเพียงประกายไฟแลบแปลบปลาบออกมาจากเกล็ดของมันเท่านั้น

พลันนั้น พลังงานในร่างของซูเซวียนก็ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง เสียงของระบบดังขึ้นในหัวโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย:

【ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้เลื่อนระดับเป็นระดับละอองดาวขั้น 2 ความคืบหน้าปัจจุบัน: 0.01%】

ดวงตาของเขาเปล่งประกายเจิดจ้า สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็วในร่างกาย โลหิตสูบฉีดดังกึกก้องในเส้นเลือด ราวกับกล้ามเนื้อทุกมัดเปี่ยมล้นไปด้วยพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อาศัยจังหวะที่พลังกำลังพลุ่งพล่านนี้เอง ซูเซวียนสะบัดหอกแสงออกไปอย่างรุนแรง! คลื่นแสงอันทรงพลังราวกับสายฟ้าฟาดแหวกอากาศ พุ่งเสียบทะลุช่องท้องของอสูรแมลงซิงขุยตัวหนึ่งอย่างแม่นยำ

วินาทีที่หอกแสงแทงทะลุร่าง อสูรแมลงซิงขุยกรีดร้องโหยหวน โลหิตสีน้ำเงินสาดกระเซ็น กัดกร่อนพื้นดินโดยรอบจนเกิดเป็นควันพิษ

ซูเซวียนดึงหอกกลับมาด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ พลิกตัวกระโดดขึ้นพร้อมถีบส่งตัวจากพื้น หมุนตัวแทงหอกทะลุหัวอสูรแมลงอีกตัวในทันที!

ขณะที่อสูรแมลงซิงขุยล้มลงทีละตัว แสงสีน้ำเงินเรืองรองบนผิวของพวกมันก็ยิ่งกะพริบถี่ขึ้น อสูรแมลงที่อยู่ไกลออกไปเริ่มตระหนักถึงภัยคุกคามจากซูเซวียน พวกมันจึงพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม หนามแหลมเกลียวยาวแหวกอากาศพุ่งตรงเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง

ต่อให้ซูเซวียนมีวิชาตัวเบาที่พลิ้วไหวเพียงใด ก็ไม่อาจแสดงศักยภาพได้เต็มที่ภายใต้แรงโน้มถ่วงมหาศาลนี้ พื้นที่หลบหลีกทั้งหมดถูกฝูงอสูรแมลงปิดตายจนหมดสิ้น!

ภายใต้แสงรังสีที่สาดส่องอย่างหนาแน่น ที่นี่ดูราวกับใจกลางดาวเหมืองแร่ ฝูงอสูรแมลงซิงขุยถาโถมเข้าใส่เขาราวกับคลื่นยักษ์ อสูรแมลงทุกตัวส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงจนแทบฉีกกระชากแก้วหู

สัญญาณเตือนภัยดังลั่นในใจของซูเซวียน ขณะที่เขากำลังจะระเบิดปราณศึกเพื่อเดิมพันชีวิตเป็นครั้งสุดท้าย เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง:

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับคุณสมบัติใหม่: ผิวหนังแข็งแกร่ง!】

ในชั่วพริบตาที่ฝูงอสูรแมลงกำลังจะตะปบถึงตัว ซูเซวียนพลันรู้สึกคันยุบยิบไปทั่วผิวหนัง

ความเปลี่ยนแปลงไม่ได้เกิดขึ้นในพริบตา แต่เริ่มจากภายในสู่ภายนอก ราวกับมีของเหลวลึกลับกำลังไหลเวียนและแทรกซึมไปทั่วทุกอณูใต้ผิวหนังอย่างรวดเร็ว

เริ่มแรก ซูเซวียนรู้สึกเพียงความอบอุ่นที่แผ่ออกจากภายในร่างกาย จากนั้นผิวหนังที่อยู่นอกร่มผ้าก็เริ่มเปล่งประกายแวววาวดุจโลหะ ผิวทุกตารางนิ้วถูกเคลือบด้วยชั้นผลึกละเอียด

ผลึกเหล่านั้นถักทอเข้าด้วยกันจนดูคล้ายกับเกราะนาโนเทคโนโลยี สร้างชั้นฟิล์มป้องกันที่มองไม่เห็นขึ้นมาปกป้องทั่วร่างของเขา

การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายใต้แสงรังสีเรืองรอง ผิวของซูเซวียนสะท้อนแสงออกมาเป็นประกายจางๆ

เขาและเขี้ยวเล็บของอสูรแมลงซิงขุยที่เขาไม่อาจหลบเลี่ยงได้พุ่งเข้าปะทะร่าง! เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับโลหะกระทบกัน ประกายไฟสาดกระเซ็น ทว่าเขาแหลมที่เคยแทงทะลุได้ทุกสิ่งกลับไม่อาจทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้บนผิวของซูเซวียนได้เลย

เขาแหลมอันหนึ่งพุ่งชนหน้าอกของซูเซวียนอย่างจัง แต่ร่างกายของเขากลับไร้รอยขีดข่วน! หนามแหลมยาวนั้นไม่ต่างอะไรกับไม้จิ้มฟันที่พยายามจะแทงแผ่นเหล็กกล้า เกิดเป็นเสียงโลหะเสียดสีกันดังแสบแก้วหู

อสูรแมลงส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ มันดูโกรธเกรี้ยวที่ไม่อาจเจาะทะลวงการป้องกันของซูเซวียนได้

ส่วนซูเซวียนก็อาศัยแรงกระแทกนั้นดีดตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว หลุดพ้นจากการปิดล้อมของอสูรแมลงตัวอื่นๆ ได้ทันท่วงที

‘คุณสมบัติผิวหนังแข็งแกร่งนี่มาได้จังหวะพอดีจริงๆ’

ซูเซวียนครุ่นคิดในใจ บางทีคุณสมบัติผิวหนังแข็งแกร่งนี้อาจไม่ได้ทรงพลังถึงเพียงนั้น แต่ด้วยพื้นฐานร่างกายของเขาและการดัดแปลงผิวหนังก่อนหน้านี้ ทำให้คุณสมบัติธรรมดาๆ กลับแสดงผลลัพธ์ออกมาได้ไม่ด้อยไปกว่าคุณสมบัติระดับ 【ศักดิ์สิทธิ์】 เลยทีเดียว

หอกแสงในมือส่องประกายวูบวาบ พลังงานสีทองรวมตัวกันที่ปลายหอก กลายเป็นลำแสงเจิดจ้า แม้ว่าผิวหนังของอสูรแมลงซิงขุยเหล่านี้จะเหนียวแน่นผิดปกติจากการดูดซับรังสีก็ตาม

แต่หอกแสงก็ยังคงแทงทะลุได้ทุกสิ่งกีดขวาง เมื่อประสานกับ 【ศักดิ์สิทธิ์ · สรรพทัศน์】 เขาก็สามารถมองเห็นและเจาะทะลุจุดที่เปราะบางที่สุดของอสูรแมลงได้อย่างง่ายดาย

เมื่อการต่อสู้ดำเนินไป ซูเซวียนก็เริ่มสังเกตได้ว่าพลังงานของหอกแสงเริ่มอ่อนลง การโจมตีแต่ละครั้งไม่เฉียบคมเหมือนช่วงแรก

‘พลังงานของหอกแสงใกล้จะหมดแล้วงั้นรึ? ยุ่งยากเสียแล้วสิ’

เขาแหลมของอสูรแมลงซิงขุยตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่ซูเซวียนอีกครั้ง คราวนี้ซูเซวียนไม่หลบ แต่กลับพุ่งเข้าปะทะโดยตรง ฝ่ามือของเขาคว้าจับเขาแหลมนั้นไว้ กล้ามเนื้อเกร็งแน่น ผิวหนังเปล่งประกายแสงจางๆ

ซูเซวียนออกแรงบิดสุดกำลัง! เขาของอสูรแมลงซิงขุยไม่อาจขยับเขยื้อน เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนแขนทั้งสองข้าง เขาหักเขาแหลมนั้นออกมาทั้งอย่างนั้น แล้วพลิกตัวใช้มันต่างหอก แทงสวนเข้าไปที่ลำคอของอสูรแมลงอีกตัว

โลหิตสีน้ำเงินพุ่งกระฉูด ย้อมร่างของเขาจนชุ่มโชก อสูรแมลงซิงขุยร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น

“เขาของพวกมันก็ใช้ดีเหมือนกันนี่”

ซูเซวียนแค่นหัวเราะ เขาแหลมในมือถูกกวัดแกว่งอย่างคล่องแคล่วราวกับเป็นหอกยาว เมื่อใดที่มันทื่อลงจนหมดความคม เขาก็จะกระชากเขาอันใหม่ออกมาใช้อย่างรวดเร็ว

“ลมหายใจแห่งการต่อสู้!”

การสังหารหมู่ดำเนินไปทั่วสนามรบราวกับพายุคลั่ง โลหิตสีน้ำเงินของอสูรแมลงซิงขุยสาดกระเซ็นดั่งสายฝน

ในขณะเดียวกัน ลึกลงไปใต้ดิน เมี๊ยวเยว่หลีและเมี๊ยวถงซายังคงเป็นห่วงซูเซวียน

“ศพของเขาจะยังอยู่ครบส่วนไหมเนี่ย?” เสียงของเมี๊ยวถงซาสั่นเครือ เต็มไปด้วยความกังวล

“ช่างเขาเถอะ พวกเราเองจะรอดหรือเปล่ายังไม่รู้เลย...” เมี๊ยวเยว่หลีส่ายหน้า แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยค เธอก็สังเกตเห็นของเหลวสีน้ำเงินเริ่มซึมออกมาจากเพดานถ้ำ

“เอ๊ะ? นี่มัน?” เมี๊ยวเยว่หลีเบิกตากว้างมองของเหลวสีน้ำเงินที่หยดลงมา ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย

ตอนแรกมีเพียงไม่กี่หยด แต่ไม่นานของเหลวสีน้ำเงินก็เริ่มไหลทะลักลงมาราวกับหลังคารั่ว ไหลแรงขึ้นเรื่อยๆ จนรวมตัวกันเป็นลำธารสายเล็กๆ ในถ้ำ

“นี่... นี่มันเลือดของอสูรแมลง!”

......

ณ จักรวาลอันไร้ขอบเขต เนบิวลาอันเจิดจรัสกำลังไหลเวียนอย่างเชื่องช้า จิตสำนึกและน้ำเลี้ยงชีวิตของพระแม่ผู้สูงสุดเปรียบเสมือนกระแสน้ำอันอบอุ่นที่โอบล้อมร่างของหานเยียนหลิงเอาไว้

เธอสัมผัสได้ว่าร่างแทนของตนภายใต้การหล่อเลี้ยงของน้ำเลี้ยงอันลึกลับนี้ กำลังมีพลังเพิ่มขึ้นด้วยความเร็วที่น่าตกใจ เพียงชั่วอึดใจ ร่างแทนลิขิตสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ของหานเยียนหลิงก็ทะลวงเข้าสู่ระดับดาวตกขั้น 1 ได้สำเร็จ

“เด็กน้อย เจ้าได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตระดับดาวตกแล้ว อยากได้ของขวัญอะไรไหม? แม่จะทำให้เจ้าสมปรารถนาทุกอย่าง”

เสียงของพระแม่ผู้สูงสุดนั้นนุ่มนวลและเปี่ยมด้วยเมตตา ราวกับสามารถปลอบประโลมทุกข์โศกทั้งมวลในจักรวาลได้

“หนู... ไม่รู้ค่ะ พระแม่”

หานเยียนหลิงส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว เธอรู้สึกราวกับว่าตนเองได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตอันน่าอัศจรรย์นี้ไปแล้วจริงๆ เขาเดียวบนศีรษะสั่นไหวเล็กน้อย หยดน้ำเลี้ยงหยดหนึ่งกระเด็นออกจากปลายเขา แหวกผ่านความว่างเปล่า ไปกระทบเข้ากับดวงดาวอันไกลโพ้นอย่างแผ่วเบา

เพียงชั่วพริบตา ดวงดาวที่เคยแห้งแล้งก็กลับกลายเป็นสีเขียวขจี เปี่ยมล้นไปด้วยชีวิตชีวา

“ช่างเป็นเด็กดีและน่ารักเสียนี่กระไร” เสียงของพระแม่ผู้สูงสุดเต็มไปด้วยความเอ็นดูและพึงพอใจ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้... งั้นก็จงอภัยโทษให้แก่เขตเนบิวลาสามเสาหลัก”

สิ้นเสียงของนาง คลื่นจิตสำนึกสายหนึ่งก็แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับพายุคลั่งในมหาสมุทรดวงดาว พัดผ่านดวงดาวนับไม่ถ้วน ครอบคลุมไปทั่วทั้งเขตเนบิวลาสามเสาหลัก