บทที่ 195: สื่ออาณาเขตโอวที่เล่นใหญ่เกินเบอร์ และห้องนอนของตระกูลวิแลนด์

“คุณหมอคะ ให้เวลาฉันอีกหน่อยนะคะ กลุ่มทหารรับจ้างของฉันกำลังจะถูกประมูล พอขายได้เมื่อไหร่ก็จะมีเงินแล้วค่ะ”

หมอถอนหายใจพลางส่ายหน้า ดูเหมือนไม่อยากเป็นคนใจร้าย ก่อนจะจากไปก็เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี:

“เซลิน่า วิถีของผู้ฝึกยุทธย่อมมีเกิดมีตาย อาการของเฉินฝานคืออวัยวะภายในเสียหายอย่างหนัก นอกจากพืชวิญญาณระดับสูงแล้ว การยื้อลมหายใจไว้แบบนี้มัน...”

“ฉันรู้ค่ะ ฉันต้องหาซื้อมันมาให้ได้แน่นอน”

ขอบตาของเซลิน่าแดงก่ำ หลังจากเฉินฝานเข้าห้องไอซียู นางถึงได้ตระหนักถึงความสำคัญของเขาอย่างแท้จริง

เมื่อขาดเขาไป กลุ่มทหารรับจ้างงูหางกระดิ่งก็แทบจะไปต่อไม่เป็น ในแต่ละวันนางแทบไม่มีสมาธิจดจ่อกับการล่าสัตว์อสูรเลย

แถมยังเป็นอย่างที่หมอบอก หากปราศจากพืชวิญญาณระดับสูงอันล้ำค่า อาการบาดเจ็บของเฉินฝานก็ไม่ต่างอะไรกับหลุมที่ไร้ก้น รายได้ของกลุ่มทหารรับจ้างจะถมเท่าไหร่ก็ไม่มีวันเต็ม พอเงินก้อนใหญ่มหาศาลไหลเข้าโรงพยาบาลไปแล้ว นางถึงได้รู้ว่ามันคือหลุมไร้ก้นของจริง

เมื่อหมอเดินจากไป ในที่สุดเซลิน่าก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว

นางกดส่งข้อความที่พิมพ์ค้างไว้นานแล้วออกไป

......

บนรถศึกของมหาวิทยาลัยหลงหัวซึ่งจอดอยู่ภายในเมืองโมบาแห่งอาณาเขตโอว ทุกคนกำลังพักผ่อน การต่อสู้ที่ต่อเนื่องมาหลายวันทำให้แม้แต่ผู้ฝึกยุทธขั้น 4 ก็ยังรู้สึกว่าร่างกายใกล้ถึงขีดจำกัด

หน้าจอมือถือของซูเซวียนสว่างวาบขึ้น

ขนตายาวงอนของหานเยียนหลิงสั่นไหวเล็กน้อย นางอดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมอง

“ซูเซวียน ฉันขายตัวเองให้นาย นายสามารถ...”

แม้จะมองไม่เห็นข้อความที่เหลือ แต่ก็ทำเอาหานเยียนหลิงข่มตาหลับไม่ลงเสียแล้ว

เกิดอะไรขึ้น? ใครขายตัวเอง?

นายสามารถทำอะไร?

โอ๊ย อึดอัดชะมัด! รู้อย่างนี้ไม่มองเสียก็ดี!

ในใจของหานเยียนหลิงราวกับมีลูกแมวกำลังข่วนอยู่ยุกยิก ต่อมความอยากรู้อยากเห็นทำงานอย่างบ้าคลั่ง

“อ่ะ ดูสิ ใช่คนที่เธอเคยพูดถึงหรือเปล่า”

จังหวะนั้นเอง จู่ๆ ซูเซวียนก็ยื่นมือถือมาให้

หานเยียนหลิงพยายามปั้นสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ทว่ามือที่ยื่นไปรับโทรศัพท์กลับไวกว่าความคิด

นางจึงทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจแล้วอ่านข้อความต่อ

ที่แท้ก็คือเซลิน่าส่งข้อความมาขอความช่วยเหลือจากซูเซวียนเรื่องเฉินฝาน นางรู้ว่าซูเซวียนกับหานเยียนหลิงสนิทกัน ทั้งยังเคยขึ้นรถศึกของตระกูลหาน ส่วนพืชวิญญาณระดับสูงที่เฉินฝานต้องการก็คือ 【เห็ดหลินจือวารี】 ซึ่งเป็นพืชวิญญาณระดับสูงอีกชนิดที่ตระกูลหานเคยเพาะเลี้ยง

ดังนั้นนางจึงหวังให้ซูเซวียนช่วยสืบราคาให้หน่อย โดยข้อเสนอของเซลิน่าคือการขายชีวิตสิบปี หรือตามคำพูดของนางก็คือ สิบปีนี้จะให้นางทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

“อืม... เซลิน่า ‘บาทาคลั่ง’ สินะ ทักษะยุทธ์ของนางไม่เลว พอจะปั้นต่อได้”

“【เห็ดหลินจือวารี】 คืออะไร?”

“เป็นทรัพยากรพืชวิญญาณระดับสูงที่พบในแดนลับขนาดใหญ่ซึ่งตระกูลหานร่วมพัฒนาค่ะ”

หานเยียนหลิงอธิบายให้ซูเซวียนฟัง 【เห็ดหลินจือวารี】 มีมูลค่ามหาศาล สูงถึงหลักพันล้าน ทั้งยังมีสรรพคุณวิเศษในการฟื้นฟูอวัยวะภายในร่างกาย

เดิมทีแดนลับขนาดใหญ่นั้นถูกค้นพบโดยหานซวงเอ๋อ ตระกูลหานจึงมีสิทธิ์ในการร่วมพัฒนา แต่หลังจากที่มารดาของนางบาดเจ็บสาหัส พวกเขาก็แทบไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการพัฒนาอีกเลย

ถ้าจำไม่ผิด ในช่วงเวลานี้ คลังสมบัติของตระกูลน่าจะยังมีเก็บไว้อยู่สองต้น

เมื่อคิดถึงตรงนี้ คิ้วงามดั่งภาพวาดของหานเยียนหลิงก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ใบหน้าสวยหมดจดฉายแววสับสนวูบหนึ่ง

เวลาที่เกิดใหม่ยังสั้นเกินไปนัก ตอนนี้ความแข็งแกร่งของนางยังไม่มากพอที่จะเบิกทรัพยากรเหล่านั้นออกมาได้

“เรื่องเล็กน่า ซื้อสักต้นก็จบ ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินอยู่แล้ว”

ซูเซวียนดึงมือถือกลับคืนไป แล้วหลับตาลงพักผ่อนต่อ

หานเยียนหลิงเงียบกริบ นางรู้สึกเหมือนโดนใครบางคนขิงใส่หน้าเบาๆ

หนอยแน่! คืนนี้ต้องฝึกทักษะยุทธ์เพิ่ม!

ต้องรีบกู้หน้าคืนมาให้ได้เร็วที่สุด!

......

หลังจากซูเซวียนและคนอื่นๆ กลับถึงที่พักได้ไม่นาน

หลิ่วเฟยเยียนก็ได้รับการติดต่อจากหน่วยสืบสวนพิเศษแห่งสหพันธ์ เป้าหมายหลักในการสอบสวนยังคงเป็นเฉินฉู่เซิง เนื่องจากทีมของเขาเหลือรอดชีวิตมาเพียงคนเดียว

แต่ภายใต้การแทรกแซงของขุมกำลังบางอย่าง เฉินฉู่เซิงก็ไม่ได้ถูกเพ่งเล็งมากจนเกินไป

กระทั่งตอนที่หลิ่วเฟยเยียนติดต่อไปหาหมอดูแรนท์ ทุกอย่างก็ราบรื่นอย่างน่าประหลาด อีกฝ่ายไม่เพียงไม่คิดราคาแพง แต่ยังอาสามารับส่งเฉินฉู่เซิงด้วยตนเอง พร้อมกล่าวว่านี่คือหน้าที่ซึ่งแพทย์แห่งอาณาเขตโอวพึงกระทำ

ขณะเดียวกัน ตระกูลวิแลนด์ก็ได้เชิญนักศึกษาระดับหัวหน้าทีมของมหาวิทยาลัยจากเก้าอาณาเขตเข้าร่วมงานเลี้ยงสานสัมพันธ์ โดยบัตรเชิญถูกส่งมาให้ซูเซวียนเพื่อให้พวกเขาตัดสินใจกันเอง

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลิ่วเฟยเยียนก็รู้สึกผ่อนคลายอย่างแท้จริง

เมื่ออาบน้ำเสร็จ นางก็เดินตรงไปยังเรือนร่างอันเย้ายวนที่รออยู่บนเตียง

ร่างอวบอิ่มได้สัดส่วนของฟิโอน่าซุกซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มไหมเนื้อนุ่ม เผยให้เห็นเพียงเรียวขาและเท้าที่เนียนลื่น ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ

หลังจากผ่านบทเพลงรักอันเร่าร้อน ทั้งสองก็นอนเคียงชิดกัน มือของหลิ่วเฟยเยียนลูบไล้ต้นขาแน่นกระชับของฟิโอน่าเบาๆ พลางสัมผัสถึงความเนียนนุ่ม

พวกเธอไถดูข่าวของวันนี้ด้วยกัน ฝ่าเท้าขาวผ่องของฟิโอน่าเขี่ยข้อเท้าของหลิ่วเฟยเยียนเป็นระยะๆ มอบความอบอุ่นและความใกล้ชิดให้แก่กันและกัน

“ฮ่าๆ เยียนเยียน ดูข่าวนี้สิ”

หลิ่วเฟยเยียนรับมือถือมาดู พอเห็นพาดหัวข่าวก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“คราวนี้ตระกูลวิแลนด์ขายขี้หน้ายับเลย”

【โชคดีสุดขีด! ทายาทสายตรงตระกูลวิแลนด์สู้ยิบตาคว้าอันดับสอง รักษาผลึกวิญญาณขั้น 4 ไว้ได้หนึ่งก้อน!】

ไม่รู้ว่าเป็นสื่อสำนักไหนที่ “เล่นใหญ่” ถึงขั้นไปขุดคุ้ยเรื่องที่เลออนกับคาดานพนันกันก่อนแข่งออกมาแฉจนได้

“ฮ่าๆ ก็ไม่แน่ว่าอาจจะหวังดีประสงค์ร้ายก็ได้นะ~”

ฟิโอน่ายิ้มอย่างมีเลศนัย นางค่อยๆ ยกเท้าสูงขึ้น ไล่จากน่องขึ้นมาสัมผัสต้นขาของหลิ่วเฟยเยียนเบาๆ ความรู้สึกนุ่มนิ่มนั้นทำให้หลิ่วเฟยเยียนจั๊กจี้ไปทั้งตัว

สำหรับพวกเธอแล้ว ช่วงเวลาแห่งความสุขเช่นนี้ช่างสั้นนักและล้ำค่า ทุกวินาทีล้วนถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในส่วนลึกของหัวใจ

......

เลออนยืนตัวแข็งทื่ออยู่ในห้องนอนของประมุขเฒ่า เขาก้มหน้าลงจนสุด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

เขาตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่สองครั้ง เสียงดังก้องกังวานไปทั่วห้องอันหรูหรา เป็นการไถ่โทษที่ไม่อาจคว้าอันดับหนึ่งในรอบเก็บคะแนนมาได้

โคมไฟระย้าผลึกแสงวารีอันวิจิตรตระการตาแผ่แสงนวล ปกคลุมทั่วทั้งห้องด้วยประกายสีทองอมฟ้า

กลิ่นหอมของพืชวิญญาณนานาชนิดอบอวลไปทั่ว โดยเฉพาะพืชวิญญาณระดับสูงอย่างกล้วยไม้เหมันต์ที่แผ่กลิ่นอายแห่งชีวิตอันเข้มข้นออกมา

แต่ทุกครั้งที่มายังห้องนี้ เลออนจะรู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษ

“ไม่เป็นไรหรอก หลานเลออนของปู่ รอบต่อไปก็แค่ทำให้เต็มที่ก็พอ”

เสียงของประมุขเฒ่าตระกูลวิแลนด์ดังแว่วมาจากเตียงตรงหน้า “หึๆ นึกถึงตอนที่ปู่นำอาณาเขตโอวคว้าแชมป์สมัยแรก รอบเก็บคะแนนรอบแรกก็ได้ที่สองเหมือนกันนี่แหละ”

บนเตียงกำมะหยี่ขนาดมหึมา เสาทั้งสี่แกะสลักลวดลายซับซ้อน ม่านเตียงทำจากผ้าไหมชั้นเลิศ ส่งกลิ่นหอมจางๆ

มือเหี่ยวย่นของประมุขเฒ่าลูบไล้หญิงสาวข้างกายเบาๆ ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ

พอเขาเล่าถึงความรุ่งโรจน์ในอดีตจบ เสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาววัยแรกแย้มห้าหกคนที่รายล้อมก็ดังขึ้นพร้อมเพรียง ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน ทำให้ทั้งห้องอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสำราญ

หญิงสาวเหล่านี้สวมเพียงชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบา ผิวพรรณเนียนลื่นดุจหยกเนื้อดี แผ่ซ่านเสน่ห์แห่งวัยสาวออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

“ครับ ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถ... ท่านบรรพชน ผม... ขอตัวก่อนครับ”

เลออนยืนสงบนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงก้มหน้าถอยออกจากห้อง ตลอดเวลาเขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

เขาไม่อยากเป็นเหมือนพ่อโง่ๆ ของตน ที่ถูกควักลูกตาออกไปข้างหนึ่งเพียงเพราะเผลอมองมากไปแค่แวบเดียว