บทที่ 10: ส่งอาหารให้ดี ก็มีเศรษฐีนีมาเลี้ยงดูได้ไร้กังวล!

บทที่ 10: ส่งอาหารให้ดี ก็มีเศรษฐีนีมาเลี้ยงดูได้ไร้กังวล!

หานจงรีบคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อขอความเมตตาทันที

“คุณหนู... พอกลับไปแล้ว ผมจะไปคุยกับคุณชายหานทันทีครับ”

ตำแหน่งพ่อบ้านตระกูลหานนั้นมีความสำคัญเพียงใด

แค่ค่าตอบแทนปีละ 3 ล้านก็มากพอที่จะทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนยอมทำทุกอย่างเพื่อแย่งชิงตำแหน่งนี้มาครอง

ยังไม่นับรวมสวัสดิการและผลประโยชน์อื่นๆ อีกมหาศาล

หากต้องสูญเสียสิทธิพิเศษเหล่านี้ไป

เขาคงต้องกลับไปเสี่ยงชีวิตต่อสู้กับสัตว์อสูรเพื่อหาเลี้ยงชีพ

เรื่องศักดิ์ศรีหรือหน้าตาอะไรนั่น มันไม่สำคัญเลยสักนิด

ความดุร้ายของสัตว์อสูรเป็นอย่างไร เขาย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ

เขาไม่ได้ลงสนามต่อสู้มานานกี่ปีแล้ว

หากไร้ซึ่งการคุ้มกันจากกลุ่มทหารรับจ้างของตระกูลใหญ่ ขืนออกไปตัวคนเดียวก็คงถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

“นายไปได้แล้ว” หานเยียนหลิงคลายแรงกดดันลง พลางเอ่ยเสียงเรียบ

หลังจากปลุกพรสวรรค์เมื่อวานนี้

เธอก็เบิกผลึกวิญญาณขั้น 4 หนึ่งชิ้นออกมาจากคลังสมบัติของตระกูล

และทะลวงระดับขึ้นสู่ผู้ฝึกยุทธขั้น 1 ได้ในรวดเดียว

ในเมื่อหานจงกล้าตั้งข้อสงสัยในตัวเธอ ก็สมควรไสหัวไปซะ

ในความทรงจำจากสองชาติภพก่อน หานจงไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ

ทั้งไม่สามารถทะลวงผ่านการเป็นผู้ฝึกยุทธขั้น 3 และไม่ได้สร้างผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

ผู้ฝึกยุทธระดับนี้ ในตระกูลหานมีอยู่ถมเถไป

จะไล่ออกไปสักคนก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นคนของหานจ่านเซียวอีกด้วย

ชาติที่แล้วเธอพัฒนาตัวเองเร็วเกินไป จนแผนการร้ายทั้งหลายของคนพวกนั้นกลายเป็นเรื่องไร้สาระ

ชาตินี้ เธอขี้เกียจจะเล่นละครตบตาแล้ว มันน่าเบื่อสิ้นดี

“กระดูกวัวตุ๋นมาเสิร์ฟแล้วครับ~”

เถ้าแก่หลี่เดินออกมาจากห้องครัวด้วยท่าทีภาคภูมิใจ

ในมือประคองจานกระดูกวัวตุ๋นซอสที่เคี่ยวกรำมาอย่างพิถีพิถัน

น้ำซอสสีเข้มข้นเป็นประกายมันวาว ผสานกลิ่นอายของเครื่องเทศและสมุนไพรนานาชนิด ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลจนชวนให้น้ำลายสอ

ขณะกำลังจะอ้าปากคุยโวถึงสรรพคุณ สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นพ่อบ้านหานที่เมื่อวานยังวางท่าใหญ่โต วันนี้กลับกำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น

ภาพนั้นเล่นเอาเขาตกใจจนมือไม้สั่น เกือบจะทำน้ำซอสหกเลอะเทอะ

คุณพระช่วย!

กินฟรีไม่จ่ายเงินก็ว่าแย่แล้ว

นี่ถึงขั้นต้องเอาชีวิตมาทิ้งด้วยหรือเนี่ย

ผู้ฝึกยุทธมีสถานะสูงส่งเพียงใด

หากคนธรรมดาอย่างเขาไปเห็นฉากน่าอับอายเช่นนี้เข้า อีกฝ่ายคงหาข้ออ้างบีบให้เขาตายคามือได้ง่ายๆ เหมือนบี้มดตัวหนึ่ง

เขาอยากจะเอาน้ำมันวัวทาฝ่าเท้าแล้วลื่นไถลกลับเข้าครัวไปเสียเดี๋ยวนี้ แกล้งทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

“ซูเซวียน ทานเนื้อสิ”

หานเยียนหลิงเลิกสนใจหานจงที่ยังคงคุกเข่าอยู่อย่างสิ้นเชิง

เธอถูกใจซูเซวียน

แค่ความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับตระกูลใหญ่โดยไม่เกรงกลัว ก็นับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว

“???” ซูเซวียนมองใบหน้าอันงดงามนั้นด้วยความงุนงง เขารู้สึกตะขิดตะขวงใจว่าแม่สาวน้อยคนนี้ดู... ผิดที่ผิดทางชอบกล

สวยน่ะสวยจริง

แต่ก็แปลกจริงเช่นกัน

เป็นถึงคุณหนูตระกูลหานผู้สูงศักดิ์ แต่กลับชอบมากินกระดูกวัวตุ๋นร้านข้างทาง

เรื่องแบบนี้ต่อให้เล่าให้ใครฟัง ก็คงไม่มีใครเชื่อ

เมื่อวานเขาวุ่นวายมาทั้งคืน ทั้งตามหาผลึกวิญญาณ ทั้งต้องต่อสู้

น้ำสักหยดก็ยังไม่ตกถึงท้อง

ตอนนี้ท้องของเขาก็เริ่มส่งเสียงร้องประท้วงอย่างหนักหน่วง

ยิ่งพอเห็นกระดูกวัวตุ๋นที่เถ้าแก่หลี่ยกมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมนั่น... มันช่างยั่วน้ำลายชะมัด!

ส่งอาหารมาสามปี แค่เหลือบมองปราดเดียวก็รู้ว่าจานนี้ต้องใส่เครื่องมาเป็นพิเศษแน่ๆ!

ซูเซวียนรีบนั่งลงตรงข้ามหานเยียนหลิงทันที แล้วเอ่ยอย่างเกรงใจว่า “ได้ครับ ขอบคุณคุณหาน พอดีผมยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย”

เถ้าแก่หลี่แอบมองซูเซวียนผ่านช่องประตูห้องครัว

หลังจากเพ่งมองจนแน่ใจว่าเป็นพ่อหนุ่มไรเดอร์หน้าตาดีที่มารับอาหารที่ร้านทุกวัน เขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เขาเองก็พอจะรู้เรื่องราวชีวิตของซูเซวียนอยู่บ้าง

และเดาได้ว่าเจ้าหนุ่มนี่ แปดในสิบส่วนคงเป็นเพื่อนร่วมชั้นของคุณหนูตระกูลใหญ่นั่นเป็นแน่

เสี่ยวหลี่เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของเถ้าแก่หลี่ แม้อายุยังน้อยแต่ก็มาช่วยพ่อฝึกปรือฝีมือ โดยมีความฝันอันยิ่งใหญ่ว่าจะขยายสาขาร้านกระดูกวัวตุ๋นเถ้าแก่หลี่ให้ได้สิบแห่ง

พอเห็นผู้เป็นพ่อถอนหายใจ ก็รีบกระซิบถามข้างๆ ว่า “พ่อ ถอนหายใจทำไมเหรอ”

เถ้าแก่หลี่หันมามองลูกชาย ความรู้สึกจุกอกก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณ

การที่เขาให้เสี่ยวหลี่ลาออกจากโรงเรียนมาตั้งแต่เด็ก เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดหรือเปล่านะ

ถ้ากัดฟันส่งเสียก็น่าจะพอไหว... เขาได้แต่ถอนหายใจอีกครั้งแล้วพูดว่า

“เฮ้อ... ความรู้นี่มัน... เปลี่ยนชะตาชีวิตคนได้จริงๆ สินะ”

เสี่ยวหลี่: “???????”

......

กระดูกวัวชิ้นโตคลุกเคล้าด้วยซอสสูตรลับเฉพาะของเถ้าแก่หลี่ ผ่านการตุ๋นด้วยไฟอ่อนเป็นเวลานานจนเนื้อร่อนออกจากกระดูกอย่างง่ายดาย สัมผัสนุ่มละมุนและชุ่มฉ่ำไปด้วยรสชาติ

ซูเซวียนจัดการฟาดเรียบอย่างเอร็ดอร่อย

เขากล้ายืนยันเลยว่า ที่เขานั่งอยู่นี่ก็เพื่อกระดูกวัวล้วนๆ

ไม่มีความคิดอกุศลอื่นใดแอบแฝงทั้งสิ้น

ผู้หญิงน่ะรึ มีแต่จะทำให้ความเร็วในการแทะกระดูกของเขาลดลงเท่านั้นแหละ!

“เสี่ยวอู่ ให้พวกเขาเข้ามาเอาของได้” หานเยียนหลิงหันไปสั่งบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู

“ครับ คุณหนู” บอดี้การ์ดทางฝั่งซ้ายรีบพยักหน้ารับคำสั่งโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหากลุ่มไรเดอร์ที่ยืนรออยู่

พอได้ยินดังนั้น ซูเซวียนก็ยิ่งก้มหน้าก้มตากินอย่างตั้งอกตั้งใจกว่าเดิม

‘แม่เจ้าโว้ย โหดชะมัด!’

จริงอย่างที่เขาว่า ผู้หญิงยิ่งสวยก็ยิ่งร้ายกาจ!

หานจงแค่ตั้งคำถามกับอำนาจของเธอเพียงนิดเดียว

ก็โดนปลดออกจากตำแหน่งจนอนาคตดับวูบ

แถมตอนนี้ยังไม่คิดจะเปิดโอกาสให้แก้ตัวเลยสักนิด

ที่มาคุกเข่าอยู่ตรงนี้ ก็เห็นได้ชัดว่ากำลังเล่นละครเรียกความเห็นใจ

แต่ดูเหมือนหานเยียนหลิงจะมองทะลุปรุโปร่ง... ‘ชอบคุกเข่านักใช่ไหม? งั้นก็ให้ทุกคนได้เห็นกันชัดๆ ไปเลย ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ดูซิว่าผู้ฝึกยุทธขั้น 3 อย่างแกจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?’

“คุณหนู... ผมรับใช้ท่านมาตั้งห้าปีนะครับ ได้โปรดให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะ” หานจงคร่ำครวญเสียงหลง

ในใจของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาทำงานอย่างขยันขันแข็ง ไม่เคยมีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย

เพียงเพราะพูดผิดไปแค่ประโยคเดียว ถึงกับต้องถูกขับออกจากตระกูลหานเลยหรือ?

ความพยายามตลอดหลายปีที่ผ่านมาต้องสูญเปล่าเชียวหรือ?

หานเยียนหลิงไม่ได้เอ่ยตอบ เพียงใช้นิ้วเรียวยาวดุจหยกเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังพิจารณาคำพูดของหานจง

ทว่าประโยคถัดมา กลับทำลายความหวังของหานจงจนย่อยยับ “นายเป็นคนของหานจ่านเซียว”

หานจงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า

สีหน้าอ้อนวอนเมื่อครู่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ก่อนที่เหล่าไรเดอร์จะเดินเข้ามา เขาก็สาวเท้าก้าวเดินออกจากร้านกระดูกวัวตุ๋นเถ้าแก่หลี่ไปทันที

เขาไม่รู้ว่าความลับของตนรั่วไหลไปตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่เขารู้ดีว่า ขืนเล่นละครตบตาต่อไปก็ไร้ความหมาย

......

ซูเซวียนแทะกระดูกวัวอย่างเอร็ดอร่อย พลางเสพดราม่าตรงหน้าไปด้วย

ตระกูลใหญ่นี่ช่างมากความจริงๆ

หานจ่านเซียวเป็นใครเขาไม่รู้หรอก แต่ใช้แซ่หานเหมือนกันก็คงหนีไม่พ้นพวกทายาทอะไรทำนองนั้น

สู้กระดูกวัวในมือก็ไม่ได้ หอมกว่ากันเยอะ

“ซู้ดดด~”

เสียงสูดปากกลืนน้ำลายดังระงมมาจากหน้าประตู

“แม่เจ้าโว้ย สวยวัวตายควายล้มเลยว่ะ”

“หยิกฉันทีซิ ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”

“ขอถ่ายรูปได้ไหมเนี่ย ชาติหน้าฉันจะเอามาตรฐานนี้ไปหาเมีย...”

ในเวลานี้ ร้านเถ้าแก่หลี่ทั้งร้านดูหรูหรามีระดับขึ้นมาทันตา เพียงเพราะการมีอยู่ของหญิงสาวผู้นี้

อย่างไรก็ตาม เหล่าไรเดอร์ต่างก็เข้าแถวรับออเดอร์ของตัวเองอย่างเป็นระเบียบ

พวกเขาใช้เพียงหางตาในการตรวจสอบหมายเลขคำสั่งซื้อ แสดงให้เห็นถึงความเป็นมืออาชีพขั้นสูง

ก็แหม หานเยียนหลิงสวยหยาดเยิ้มขนาดนั้น มองน้อยไปแค่วินาทีเดียวก็ถือว่าขาดทุนย่อยยับแล้ว

“พรุ่งนี้ไปรายงานตัวที่ตระกูลหาน ต่อไปนี้นายมาเป็นพ่อบ้านให้ฉัน”

น้ำเสียงไพเราะเสนาะหูเอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อ

ซูเซวียนถึงกับชะงักค้างไปทั้งตัว

นั่งดูละครอยู่ดีๆ ไหงหวยมาออกที่ตัวเองได้ล่ะเนี่ย?

แต่ไอ้ความรู้สึกแอบสะใจลึกๆ นี่มันคืออะไรกัน?

ช่างเถอะ กินให้หมดก่อนแล้วค่อยปฏิเสธก็แล้วกัน

เหล่าไรเดอร์ต่างพากันเงียบกริบ

ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของหานเยียนหลิง เพราะเรื่องของพวกเศรษฐีไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาอยู่แล้ว

ช่วยไม่ได้ ก็บอดี้การ์ดสองคนนั้นดูน่าเกรงขามซะขนาดนั้น แค่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็รู้สึกกดดันจะแย่

ก่อนจะเดินออกจากร้านเถ้าแก่หลี่ สายตาของแต่ละคนจำต้องละจากใบหน้าสวยหวานของหานเยียนหลิงอย่างอาลัยอาวรณ์

และใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีสุดท้าย กวาดมองใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ

คนแบบไหนกันที่คู่ควรจะได้นั่งร่วมโต๊ะทานมื้อเช้ากับนางฟ้าเช่นนี้

คนแบบไหนกันที่คู่ควรจะได้เป็นพ่อบ้านของตระกูลมหาเศรษฐี?

“???... ซูเซวียน?!”

หน้าประตูร้านเถ้าแก่หลี่แทบจะระเบิดเป็นจุล ทุกคนลืมเรื่องส่งอาหารไปชั่วขณะแล้วหันมาจับกลุ่มซุบซิบกันเสียงดัง

“เชี่ย! ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม นั่นมันพี่เซวียนนี่หว่า!?”

“จริงด้วย ฉันก็นึกว่าดูผิด แต่เสื้อตัวนั้นใช่เขาแน่ๆ ไซส์ รุ่นเดียวกับฉันเลย”

“นี่น่ะเหรอเรื่องใหญ่ที่พี่เซวียนว่า? แล้วแบบนี้พวกเราจะไปเลียนแบบได้ยังไงวะเนี่ย...”

“พี่น้องทั้งหลาย ลุยงานให้เต็มที่! จำไว้ว่าขอแค่ส่งอาหารให้ดี ก็มีเศรษฐีนีมาเลี้ยงดูได้ไร้กังวล!”

“เดือนหน้า ฉันจะต้องเป็นราชาออเดอร์ให้ได้...”

“ฉันด้วย!”

เสี่ยวหวังยืนงงเป็นไก่ตาแตก ใบหน้าคล้ำแดดของเขาพลันเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำด้วยความคับแค้นใจ นั่นมันใช่เรื่องที่ราชาออเดอร์จะทำได้ที่ไหนกันเล่า?

ฉันส่งมาตั้งกี่ออเดอร์แล้ว

อย่าว่าแต่สาวสวยเลย

แม้แต่ป้าแก่แม่ม่ายรวยๆ ยังไม่เคยเจอสักคน!

ยิ่งส่งเยอะ ก็มีแต่จะยิ่งตัวดำขึ้นเท่านั้นแหละโว้ย