บทที่ 4: ฉันพลาดตรงไหนกัน?

ณ สนามกีฬาที่เจิดจ้าไปด้วยแสงแดด

เด็กสาวผู้เลอโฉมยืนสงบนิ่งอยู่เพียงลำพัง

เธอสวมชุดนักเรียนที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความสง่างาม แม้จะเป็นสีฟ้าอ่อนที่ดูธรรมดา แต่เมื่ออยู่บนเรือนร่างของเธอ กลับดูโดดเด่นเป็นพิเศษ ราวกับมีรัศมีเปล่งประกายออกมา ทำให้ทุกสิ่งรอบข้างดูแตกต่างออกไป

แสงแดดที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้สาดส่องลงมาเป็นดวงๆ บนใบหน้าที่สูงส่งของเธอ เพิ่มรัศมีแห่งความอ่อนโยนขึ้นอีกหลายส่วน แต่ในขณะเดียวกันก็ยิ่งขับเน้นให้เธอดูสูงส่งจนยากจะเข้าถึง

เธอหันกลับมาเล็กน้อย แววตาลึกล้ำชวนหลงใหล ราวกับสามารถมองทะลุจิตใจคนได้ แต่ในขณะเดียวกันก็ดูห่างไกลจากโลกียวิสัย

ทุกสิ่งรอบกายพลันดูหมองหม่นลงเมื่อเทียบกับการดำรงอยู่ของเธอ

“หา? หมอนั่นกล้าสารภาพรักจริงๆ ดิ...”

“สวยชะมัด ชาตินี้ถ้าไม่ได้แต่งกับหานเยียนหลิง ฉันยอมขึ้นคานดีกว่า”

“พวกเราปลุกพรสวรรค์กันแล้ว น่าจะพอคุยกับเทพธิดาหานได้แล้วมั้ง”

“ขนาดคุณชายเย่คุณชายหวังยังไม่กล้าเอ่ยปาก แล้วนายกล้าดีได้ยังไง?”

สนามกีฬาพลันเกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

ไม่ว่าจะโลกไหน

ทุกคนก็ชอบเรื่องชาวบ้านกันทั้งนั้น

โดยเฉพาะเมื่อเป้าหมายคือเทพธิดาระดับแถวหน้าเช่นนี้

ส่วนผลลัพธ์น่ะเหรอ... ไม่สำคัญหรอก

แค่ได้ยินเสียงของเทพธิดาก็นับว่ากำไรชีวิตแล้ว

“ซูเซวียน? นายกำลัง... สารภาพรักกับฉันเหรอ?” น้ำเสียงของหานเยียนหลิงนั้นไพเราะจับใจ เย็นชาแต่กังวานใส ราวกับน้ำพุในหุบเขาลึกที่กระทบกับหยกเนื้อดี

ในน้ำเสียงนั้นแฝงความยินดีอยู่จางๆ ในที่สุดก็มีคนรุ่นเดียวกันกล้าเข้ามาคุยกับเธอเสียที

ก่อนอายุสิบแปด แทบไม่มีใครคุยกับเธอเลย ทำให้เธอเป็นคนเข้าสังคมไม่เก่ง

เธอเข้ามหาวิทยาลัย เข้ากองทัพ และเติบโตจนกลายเป็นจักรพรรดินี

เป็นเพราะตระกูลและตัวเธอเองนั้นยอดเยี่ยมเกินไป

จนกระทั่งไม่มีเพศตรงข้ามคนไหนกล้าเข้ามาสารภาพรักเลยสักคน

เธอคาดเดาว่าคงเป็นเพราะนิสัยที่เย็นชาเกินไปของตัวเอง ซึ่งภายหลังพอเป็นจักรพรรดินีก็ยิ่งหนักข้อขึ้นไปอีก

ดังนั้นจะว่าไปก็น่าเหลือเชื่อ

ซูเซวียน คือเด็กหนุ่มคนแรกที่มาสารภาพรักกับเธอจริงๆ!

แถมเธอยังรู้จักซูเซวียนด้วย

ในสองชาติภพนี้ เขาคือมนุษย์เพียงคนเดียวที่เอาชนะเธอได้ซึ่งๆ หน้า

คาบเรียนแรกของมัธยมปลาย ตอนที่ทุกคนยังไม่ปลุกพรสวรรค์

ทั้งห้องเรียนวิชาต่อสู้ระดับ D ที่หัวอวี้เพิ่งคิดค้นขึ้นใหม่: ย่างก้าวเหยียบคลื่น

ความเข้าใจในวิชาต่อสู้ของเขานั้นน่าทึ่งมาก

เขาเข้าถึงแก่นแท้ของวิชาท่าร่างได้เร็วกว่าเธอเสียอีก

น่าเสียดายที่ฐานะทางบ้านยากจน ไม่นานเขาก็ลาออกไป

จำได้ว่าในชาติที่แล้ว เขาก็ปลุกพรสวรรค์ได้แค่ระดับ F และเป็นคนไร้ชื่อเสียงมาโดยตลอด

ครั้งนี้ ทำไมเขาถึงมาสารภาพรักกับเธอกันนะ?

ในสายตาของเธอ ไม่ว่าจะเป็นสามัญชนหรืออัจฉริยะ แท้จริงแล้วก็เหมือนกันหมด

เธอเห็นมาเยอะเกินไปแล้ว

ทั้งเผ่ามนุษย์ เผ่าพันธุ์ต่างดาว...

ดังนั้นตอนนี้ใครที่กล้าเข้ามาคุยกับเธอก่อน คนนั้นคือคนดี

‘หยกพกชิ้นนี้ไม่ใช่ผลึกวิญญาณขั้น 4 ของตระกูลเย่หรอกเหรอ?’

‘ทำไมถึงมาอยู่ในมือเขาได้’

‘ถ้าไม่ใช่เพราะตอนเป็นจักรพรรดินีในชาติที่แล้ว เคยเป็นแกนนำในโครงการ【การตรวจสอบผลึกวิญญาณ】มาก่อน’

‘คงจำไม่ได้แน่... ต้องตรวจสอบให้แน่ใจเสียหน่อย’

หานเยียนหลิงเลิกคิ้วเรียวงามขึ้นเล็กน้อย “หยกพกชิ้นนี้ขอยืมฉันดูหน่อยได้ไหม?”

ผิดบทแล้วโว้ย!

เธอควรจะยิ้มอย่างมีมารยาท แล้วส่ายหน้าเบาๆ ไม่ใช่เหรอ

จากนั้นฉันก็จะยิ้มตอบอย่างสุภาพ แล้วหันหลังเดินจากไปไง?

หรือเธอจะไม่สนใจฉันเลยก็ได้นะ

ฉันจะได้ตะโกนดังๆ ว่า “ซูเซวียนผู้นี้มารบกวนแล้ว!”

เสร็จธุระก็สะบัดก้นหนี แอบไปดูดซับผลึกวิญญาณเงียบๆ

ทำไมเปิดฉากมาก็จะชิงตัดหน้ากันเลยล่ะ?

หน้าตาดีแล้ววิเศษนักหรือไง?!

สำหรับซูเซวียนคนนี้ ตรรกะนี้ใช้ไม่ได้ผลหรอกนะ!

“ไม่ได้หรอกครับ~ คุณยังไม่ตอบตกลงผมเลย” ซูเซวียนยิ้มบางๆ ตอบกลับไป

ต่อให้จักรพรรดินีมาเองก็อย่าหวัง

ผลึกวิญญาณนี่เป็นของป๋าเว้ย!

นักเรียนชายหญิงรอบข้างถึงกับชะงักงัน ทำไมหานเยียนหลิงถึงคุยกับซูเซวียนล่ะ?

ต้องรู้ก่อนนะว่า ตลอดสามปีมานี้ หานเยียนหลิงไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มคุยกับใครก่อนเลยนอกจากตอบคำถามครู

บางครั้ง ทุกคนก็หลงลืมไปเลยว่าสาวน้อยผู้เลอโฉมคนนี้ยังมีน้ำเสียงที่ไพเราะจับใจถึงเพียงนี้

แล้วในวินาทีนี้ ไอ้หมอนี่ยังคิดจะรุกคืบอีกเหรอ?

ยังมีความยุติธรรมเหลืออยู่บนโลกใบนี้ไหมเนี่ย?

นักเรียนหลายคนที่แอบปลื้มหานเยียนหลิงเริ่มโวยวาย เรียกร้องความยุติธรรมให้เทพธิดาของพวกเขา พวกเขาไม่กล้าคุยกับหานเยียนหลิง แต่ถ้าให้รุมด่าซูเซวียนล่ะก็มีความกล้าเต็มร้อย

“ซูเซวียน... แกอย่าได้คืบจะเอาศอกนะเว้ย!”

“เทพธิดายอมคุยกับแกก็นับเป็นบุญหัวแล้ว ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!”

“อย่ามาทำให้อากาศรอบตัวเทพธิดาต้องแปดเปื้อนนะ!”

คนที่เสียใจที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นเย่อู๋ซวงที่อยู่ไม่ไกล ถ้ารู้แต่แรกว่าหานเยียนหลิงสนใจหยกพกชิ้นนี้

เขาคงประเคนให้ด้วยสองมือไปนานแล้ว

นั่นมันหานเยียนหลิงระดับ SSS เชียวนะ แค่ได้ผูกมิตรไว้ก็นับว่ายอดเยี่ยมที่สุดแล้ว

มุมปากสวยได้รูปของหานเยียนหลิงยกขึ้นเล็กน้อย

‘น่าสนใจ... ยังมีคนกล้าต่อรองกับฉันอีกเหรอ?’

ชั่วพริบตา รอบข้างพลันเงียบกริบ

เธอ... เธอยิ้มเหรอ?

หานเยียนหลิงดูเหมือนกำลังยิ้ม แต่แววตาที่เฉียบคมนั้นราวกับผู้ปกครองที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน

“ก็ได้ ไม่ดูก็ได้”

หานเยียนหลิงเก็บรัศมีกดดันกลับไป จู่ๆ ก็เอ่ยถามในเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย

“นายรู้ไหมว่าแถวนี้ร้านกระดูกวัวตุ๋นร้านไหนอร่อย?”

ซูเซวียนตอบกลับไปโดยไม่ทันคิด:

“...ร้านกระดูกวัวตุ๋นเถ้าแก่หลี่ รีวิวแค่ 4 ดาว แต่ของจริงอร่อยเหาะ”

“นายรู้ได้ยังไง” หานเยียนหลิงเหลือบตามองเด็กหนุ่มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจคนนี้

“ผมส่งเดลิเวอรี่มาหลายปีแล้ว”

“ดี งั้นนายพาฉันไปกินหน่อย...” แววตาของหานเยียนหลิงเป็นประกายและจริงจัง

ซูเซวียน: “???”

คนรอบข้าง: “??????”

......

ไม่ไกลออกไป ผู้อำนวยการฉีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “แก่แล้วสินะ โลกใบนี้เป็นของคนหนุ่มสาวแล้วล่ะ”

เขาคิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะโดนฉีกหน้าแล้วเดินจากไปเสียอีก

ไม่นึกเลยว่าเรื่องราวจะพลิกผันมาในรูปแบบนี้

หานเยียนหลิงเลือกที่จะแสดงไมตรี ไม่ทำให้เด็กหนุ่มคนนี้ต้องอับอาย

เพียงแค่จิตใจที่เปี่ยมด้วยวุฒิภาวะนี้

ก็สมแล้วที่มีแววแห่งมหาจักรพรรดิ!

เหล่าอาจารย์ที่อยู่ข้างๆ ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ พวกเขาเมื่อครู่ต่างจับจ้องสถานการณ์อย่างไม่วางตา

แต่ละคนหูผึ่งกันเต็มที่

“ไอ้หนูคนนี้ความกล้าน่านับถือ เสียดายที่เป็นพรสวรรค์ระดับ F”

“ไปเป็นคนขับรถก็ไม่เลวนะ รายได้สูงอยู่เหมือนกัน”

“คนขับรถของตระกูลหาน... รู้สึกว่าจะต้องเป็นผู้ฝึกยุทธขั้น 2 ขึ้นไปนะ”

“งั้นก็หมดสิทธิ์สิ ฉันเพิ่งจะขั้น 3 เอง”

“เขากล้าเข้าไปคุยกับหานเยียนหลิงก่อนเหรอ? ไม่รู้เรื่องกฎต้องห้ามของตระกูลหานรึไง?”

“วันนี้ก็อายุครบ 18 พอดีไม่ใช่เหรอ นอกจากคนในแวดวงนั้น คนอื่นก็น่าจะไม่เกี่ยวแล้วมั้ง”

สอนนักเรียนมาตั้งหลายรุ่น หานเยียนหลิงคือสาวงามระดับที่หลายสิบปีจะเจอสักคนจริงๆ

อีกแค่เดือนเดียวพอฝึกพิเศษจบกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ ก็คงไม่ได้เห็นหน้าแล้ว

ของสวยๆ งามๆ เนี่ย ดูนานแค่ไหนก็ไม่เบื่อจริงๆ แฮะ~

......

ดูเหมือนว่าแผนของตัวเองจะพังไม่เป็นท่าเสียแล้ว

ในความทรงจำ หานเยียนหลิงไม่ว่าจะชายหรือหญิง เธอไม่เคยสนใจใครทั้งนั้น

ความหยิ่งทะนงและเย็นชานั้นราวกับสลักลึกอยู่ในกระดูก

ดังนั้นจึงคาดเดาความคิดของเธอได้ไม่ยาก

ตั้งแต่เขาฟื้นความทรงจำชาติก่อนและได้รับระบบมา

เขาก็วางแผนเส้นทางการเติบโตไว้เรียบร้อยแล้ว

เริ่มจากหาทรัพยากรผลึกวิญญาณ แล้วอาศัยชื่อเสียงและความงามของหานเยียนหลิงเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

เขาจะเป็นแค่คนดูเรื่องสนุก แล้วหายตัวไปในฝูงชน เติบโตอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งไร้เทียมทาน

แต่คิดเผื่อไว้สารพัด ก็ไม่นึกว่าหานเยียนหลิงจะตอบสนองแบบนี้

แต่พอมองดูสาวน้อยผู้มีใบหน้าสมบูรณ์แบบและแววตาจริงจังตรงหน้า

ให้ตายเถอะ เธอดูเหมือนจะอยากกินกระดูกวัวตุ๋นจริงๆ...

ซูเซวียนอดไม่ได้ที่จะถามตัวเองกลับไปว่า

“แล้วตกลงฉันแม่ง... พลาดตรงไหนวะ?”