ตอนที่ 291 : ขาหมูเย็นชืดแล้ว มันจะยังอร่อยอยู่เหรอ?

ตอนที่ 291 : ขาหมูเย็นชืดแล้ว มันจะยังอร่อยอยู่เหรอ?

โจวหมิงเลียริมฝีปาก มองดูวัตถุสีอำพันนั้น แล้วคาดเดากับตัวเอง "เจ้านี่รสชาติเหมือนอาหารทะเล แถมยังกรุบกรอบ หรือจะเป็นอาหารทะเลแปลกๆ ที่เราไม่รู้จัก?"

เหลียงซวงที่นั่งอยู่ข้างๆ ใช้ตะเกียบจิ้มดู เธอสัมผัสได้ถึงความนุ่มเด้งผ่านปลายตะเกียบ มันดูไม่เหมือนอาหารทะเลเลยสักนิด เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ "อาหารทะเลอะไรหน้าตาแบบนี้? ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

ลูกค้าโต๊ะรอบๆ ที่สั่งขาหมูตงโพต่างก็เริ่มเจอเจ้าสิ่งนี้เหมือนกัน

พวกเขาต่างก็สงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับของอร่อยที่ดูแปลกตานี้อย่างมาก

"แวบแรกนึกว่าเป็นวุ้นหนังหมู แต่รสชาติเหมือนอาหารทะเล คงไม่ใช่แน่ๆ"

"กระเพาะปลาหรือเปล่า? ฉันเคยกินมาก่อน แต่มันไม่กรอบขนาดนี้นะ"

"รสชาติสดใหม่มาก หรือจะเป็นวัตถุดิบลับของเถ้าแก่ลู่?"

ทุกคนเริ่มวิจารณ์กันเซ็งแซ่ แต่ไม่มีใครฟันธงได้ว่ามันคืออะไรกันแน่

มีคนหนึ่งที่ถูกความอยากรู้อยากเห็นเล่นงานจนทนไม่ไหว ลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนถามทุกคนในร้าน "มีใครเคยกินไอ้นี่มาก่อนไหม? ช่วยบอกให้หายโง่ทีเถอะครับ?"

"เอาเป็นว่า... เราไปถามเถ้าแก่ลู่กันไหม?"

มีคนมองไปทางห้องครัวแล้วเสนอไอเดีย

พอพูดแบบนี้ หลายคนก็ทำท่าจะลุกขึ้น เตรียมเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อหาคำตอบ

"ผมรู้ว่านี่คืออะไร"

เสียงหนึ่งที่แฝงความภาคภูมิใจดังขึ้นกลางร้าน

ทุกคนหันไปมอง เห็นเถ้าแก่เฉียนกำลังยิ้มอย่างผู้ชนะ

หลังจากที่เขากินขาหมูตงโพชิ้นสุดท้ายในจานหมดและกลืนลงคอเรียบร้อยแล้ว เขาก็พูดอย่างใจเย็นว่า "ถ้าผมดูไม่ผิด เจ้านี่น่าจะทำมาจากสาหร่ายเขากวางนะ"

"สาหร่ายเขากวาง?"

ลูกค้าต่างมองหน้ากัน แล้วค่อยๆ ทยอยทำหน้าบางอ้อ

โจวหมิงอดไม่ได้ที่จะตบเข่าฉาด "ใช่แล้ว! มิน่าล่ะรสสัมผัสมันคุ้นๆ มันกรอบแล้วก็สดชื่นเหมือนยำสาหร่ายเขากวางที่ฉันเคยกินเปี๊ยบเลย!"

สาหร่ายเขากวาง คือสาหร่ายทะเลชนิดหนึ่งที่ขึ้นตามโขดหินชายฝั่ง มีรากเรียวยาวและสีเหมือนอำพัน

เนื่องจากมันมีกิ่งก้านสาขาเยอะ ปลายยอดจึงดูคล้ายเขากวางมาก

จึงเป็นที่มาของชื่อสาหร่ายเขากวาง

วัตถุดิบชนิดนี้พบเห็นได้ทั่วไปตามร้านอาหาร ส่วนใหญ่มักนำมาทำเป็นยำเย็น

หลังจากนำสาหร่ายเขากวางไปแช่น้ำจนพองตัวและหั่นเป็นท่อนๆ แล้วนำไปคลุกกับน้ำส้มสายชู น้ำมันงา และกระเทียมสับ จะได้รสสัมผัสที่กรอบและสดชื่น ช่วยแก้เลี่ยนและเรียกน้ำย่อยได้ดี

เหลียงซวงขมวดคิ้ว มองดูสาหร่ายเขากวางที่มีลักษณะเหมือนวุ้นในชามของเธอ แล้วถามด้วยความงุนงง "ถึงรสสัมผัสจะคล้ายสาหร่ายเขากวางมากจริงๆ แต่ฉันจำได้ว่าหน้าตามันไม่ใช่อย่างนี้นี่นา?"

"นี่คือสาหร่ายเขากวางจริงๆ ครับ แต่เถ้าแก่ลู่เคี่ยวจนมันกลายเป็นวุ้น"

จ้าวเจิ้นฮุยที่ได้ยินเถ้าแก่เฉียนพูดแบบนั้น ก็พยักหน้าเห็นด้วยและพูดอย่างทึ่งๆ "การทำสาหร่ายเขากวางให้ออกมาเป็นแบบนี้ได้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเถ้าแก่ลู่ทำยังไง เขาคงต้องผสมอะไรอย่างอื่นลงไปแน่ๆ เพราะรสสัมผัสมันทั้งกรอบทั้งนุ่มอย่างน่าประหลาดใจ"

"ไม่ใช่แค่นั้นนะ ขาหมูตงโพจานนี้ใช้เทคนิคชั้นสูงมาก"

เถ้าแก่เฉียนรับช่วงต่อ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชม "สังเกตไหมว่ารสชาติของสาหร่ายเขากวางกับขาหมูตงโพมันแยกออกจากกัน? ตอนที่เถ้าแก่ลู่เลาะกระดูกออก เขาไม่ได้ทำลายพังผืดระหว่างกระดูกกับเนื้อเลยแม้แต่นิดเดียว พังผืดนี้ทำหน้าที่กั้นรสชาติของสาหร่ายเขากวางกับขาหมูตงโพไว้พอดี ทำให้รสไม่ตีกันและยังคงรสสัมผัสเฉพาะตัวของแต่ละอย่างไว้ ฝีมือระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่เชฟทั่วไปจะทำได้แน่นอน"

เถ้าแก่เฉียนภายนอกดูเป็นคนโผงผาง แต่พอเป็นเรื่องอาหาร เขาจะมีความละเอียดลออมากกว่าคนทั่วไป

เขามองออกทันทีถึงความแตกต่างระหว่างขาหมูตงโพที่ลู่เฟิงทำกับที่เชฟคนอื่นทำ

"เป็นแบบนี้นี่เอง ทักษะการใช้มีดของเถ้าแก่ลู่นี่สุดยอดจริงๆ!"

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ และพอกลับไปมองขาหมูตงโพในจานอีกครั้ง แววตาก็เต็มไปด้วยความชื่นชมมากยิ่งขึ้น

สมคำร่ำลือจริงๆ แค่ทักษะการใช้มีดอย่างเดียวก็กินขาดเชฟร้านอาหารหลายร้านไปแล้ว

ลูกค้าที่เคยคิดว่าขาหมูตงโพราคาแพงไปหน่อย ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมมันถึงคุ้มค่า

แค่การเตรียมสาหร่ายเขากวางและเทคนิคการเลาะกระดูก ก็ประณีตกว่าขาหมูตงโพตามร้านทั่วไปมากโข

"จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าขาหมูตงโพราคา 298 หยวนนี่ถูกไปเลยแฮะ!"

ลูกค้าคนหนึ่งที่สั่งหมูตุ๋นน้ำแดงตบโต๊ะอย่างเสียดาย "ถ้ารู้งี้สั่งขาหมูตงโพด้วยก็ดี ตอนแรกนึกว่าไม่คุ้ม แต่พอฟังพวกคุณพูดแล้ว รู้สึกพลาดอย่างแรง!"

"แน่นอนสิ ของดีสมราคา"

ลูกค้าโต๊ะข้างๆ ที่กำลังกินขาหมูตงโพยิ้มและพูดเสริม "ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เทคนิคของเถ้าแก่ลู่อย่างเดียวก็คุ้มราคาแล้ว นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้กินขาหมูตงโพที่ประณีตขนาดนี้!"

"แม่เจ้า! ขาหมูตงโพที่เถ้าแก่ลู่ทำเทพขนาดนี้ แล้วต่อไปฉันจะกินขาหมูตงโพที่อื่นลงได้ยังไง?!"

"ไอเดียล้ำเลิศ ฝีมือขั้นเทพ แถมรสชาติยังเพอร์เฟกต์อีก ฝีมือทำอาหารของเถ้าแก่ลู่นับวันยิ่งท้าทายสวรรค์เข้าไปทุกที!"

"แค่คิดว่าพรุ่งนี้กับมะรืนนี้ร้านปิด ไม่ได้กินฝีมือเถ้าแก่ลู่ แล้วฉันจะผ่านวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ไปได้ยังไงเนี่ย?"

เสียงวิจารณ์ของลูกค้าดังเซ็งแซ่ ทำให้บรรยากาศในร้านกลับมาคึกคักอีกครั้ง

เสียงพูดคุยรอบข้างทำให้ร้านจอแจราวกับตลาดสดวันหยุด แต่จ้าวเจิ้นฮุยและเถ้าแก่เฉียนกลับดูเหมือนจะไม่ได้ยินสิ่งเหล่านั้น

สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่จานขาหมูตงโพที่ยังไม่ถูกแตะต้องบนโต๊ะ

"ประธานจ้าว เรากินได้หรือยัง?"

เถ้าแก่เฉียนกลืนน้ำลาย ถามด้วยความคาดหวัง

รสชาติของขาหมูตงโพร้อนๆ ที่เพิ่งกินไปยังคงอบอวลอยู่ในปาก

เมื่อกี้พวกเขาสองคนแบ่งขาหมูตงโพกันกินไปจานเดียว

สำหรับเถ้าแก่เฉียนที่ได้กินไปแค่ครึ่งเดียว เขารู้สึกว่ายังไม่หนำใจเลยสักนิด

"รออีกหน่อย อีกแค่นาทีเดียว"

จ้าวเจิ้นฮุยมีความอดทนมากกว่าเถ้าแก่เฉียนเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น

เขามองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ ข่มความอยากที่จะเริ่มกินทันทีเอาไว้

เขาก็สงสัยใคร่รู้มากเหมือนกันว่ารสชาติขาหมูตงโพของลู่เฟิงจะเปลี่ยนไปยังไงหลังจากทิ้งไว้สิบนาที

ในเมื่อลู่เฟิงบอกให้รอสิบนาที ก็ต้องสิบนาที ห้ามขาดแม้แต่วินาทีเดียว

"ยังต้องรออีกนาทีเหรอ? ป่านนี้ขาหมูตงโพคงเย็นชืดไปแล้วมั้ง?"

เถ้าแก่เฉียนมองดูขาหมูตงโพในจาน มันไม่มีควันลอยออกมาแล้ว

ขาหมูตงโพเป็นอาหารที่ต้องกินร้อนๆ ชัดๆ ถ้าเย็นแล้วมันจะยังอร่อยอยู่เหรอ?

ความสงสัยผุดขึ้นในใจเขาอย่างห้ามไม่อยู่

"เอาล่ะ ครบสิบนาทีแล้ว กินได้!"

จ้าวเจิ้นฮุยดูเวลาบนนาฬิกาแล้วพูดด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็มองไปที่เถ้าแก่เฉียนแล้วพูดยิ้มๆ "ประธานเฉียน ผมเห็นคุณใจร้อนมาตั้งนานแล้ว เชิญคุณคำแรกเลย"

"กินได้จริงๆ เหรอ?"

เถ้าแก่เฉียนไม่ได้รีบหยิบตะเกียบทันที แต่กลับโน้มตัวเข้าไปดูขาหมูตงโพ ในหัวเต็มไปด้วยคำถาม

แค่รอเฉยๆ สิบนาที ไม่ทำอะไรเลย ไม่ใส่อะไรเพิ่ม แล้วมันจะสร้างรสสัมผัสใหม่ได้จริงเหรอ?

เขาไม่เคยได้ยินวิธีกินแบบนี้มาก่อนเลย

ขาหมูตงโพตอนร้อนๆ มันอร่อยมากก็จริง แต่ตอนนี้ขาหมูเย็นชืดแล้ว มันจะยังอร่อยอยู่เหรอ?

เขาชักสงสัยเสียแล้วสิ