c.401

มังกรยักษ์ทะยานผ่านท้องฟ้า เมฆดำม้วนตัว สายฟ้าคำราม ทั้งหมดถักทอกันเป็นภาพที่กดดันอย่างถึงที่สุด

มังกรฟ้า สัตว์ร้ายที่ควรจะมีอยู่แค่ในตำนาน พ่นไฟและพายุบ้าคลั่งออกมาจากมุมปาก มันควรจะเป็นสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวจนทำให้ทุกคนที่พบเห็นสิ้นหวังและยำเกรง

แต่ทว่าในตอนนี้...

ผู้ที่ควบคุมใจกลางสนามรบอย่างแท้จริง กลับเป็นเพียงร่างเล็กๆ เพียงร่างเดียว ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังสั่นสะเทือนรอบตัวเขา

"ไง เจ้าหนู"

ออซค่อยๆ พ่นไอน้ำออกมาจากปาก พลังงานน่าสะพรึงกลัวรอบตัวเขาบิดเบี้ยวและเดือดพล่าน แรงจลน์เปลี่ยนเป็นความร้อนมหาศาลที่เผาไหม้แม้อากาศ

เขาแสยะยิ้มอำมหิตขณะเงยหน้ามองมังกรบนฟ้า ไม่แม้แต่จะชายตามองสองดาราเด่นที่อยู่ใกล้ๆ

"แกยังไม่ได้เอาจริงแค่นี้ใช่มั้ย? ถ้าไม่ใช้พลังทั้งหมด... แกตายแน่"

"วอโรรอรอรอ..."

บาดแผลบนร่างกายไคโดเริ่มสมานตัวอย่างช้าๆ พยายามตกสะเก็ดและหยุดเลือด แต่มันไม่ใช่สิ่งที่จะเสร็จสิ้นได้ในเวลาอันสั้น

ถึงอย่างนั้น ตราบใดที่ความเสียหายไม่ถึงตาย เขาก็ลุกขึ้นมาใหม่ได้เสมอ เหมือนแค่ซิทอัพธรรมดาๆ

"ช่างเป็นการต่อสู้ที่น่ายินดีจริงๆ ได้เวลาตัดสินกันแล้ว"

เปลวไฟที่มุมปากไคโดพวยพุ่งอย่างบ้าคลั่ง ออร่าของเขาระเบิดออก และร่างกายเริ่มขยายใหญ่ขึ้น จากร้อยเมตร เป็นพันเมตร เป็นหมื่นเมตร...

มวลเปลวเพลิงขนาดเท่าเกาะเล็กๆ ห่อหุ้มทั่วร่าง จากนั้นเปลวไฟก็บีบอัดและก่อรูปร่างเป็นเวอร์ชันขยายใหญ่ยักษ์ของตัวเขาเอง

มังกรเพลิงขนาดยักษ์

ฉ่า ฉ่า

อากาศถูกเผาไหม้จนบิดเบี้ยว ราชานกนางนวลมองดูภาพนี้ รูม่านตาสั่นระริก

ในฐานะผู้ใช้ผลปิศาจสายโซออนพันธุ์สัตว์มายาเหมือนกัน มันสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวเบื้องหลังพลังนี้ นี่คือสัตว์ร้ายที่อยู่ในลำดับชั้นที่สูงกว่า

ไม่ต้องลองก็รู้ ต่อให้มันปลดปล่อยพายุที่รุนแรงที่สุด ก็คงทำอันตรายมังกรเพลิงยักษ์ตัวนั้นไม่ได้

อาจเป่าไฟให้ดับไม่ได้สักจุดด้วยซ้ำ อย่างมากก็แค่พัดให้ไฟลุกโชนขึ้นไปอีก

แม้แต่ในหมู่สัตว์มายา ก็ยังมีช่องว่างของความแข็งแกร่ง

คิงจ้องมองร่างใหม่ของไคโดอย่างเหม่อลอย โดยเฉพาะเปลวเพลิงนรกนั่น หางมังกรกวาดผ่านภูเขาอย่างไม่ใส่ใจ และยอดเขาทั้งลูกก็ละลายหายไปครึ่งหนึ่ง

ความร้อนระดับนี้เหนือกว่าไฟธรรมดาไปไกลโข

แม้แต่ชาวลูนาเรียที่เกิดมาพร้อมความสามารถในการควบคุมไฟ ก็ยังไปไม่ถึงอุณหภูมิที่น่ากลัวขนาดนี้

"ร่างกายที่ทำให้เจ้าทะเลต้องอับอาย... นี่สินะ..."

"สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก"

ส่วนควีน เขาถูกแรงกดดันของออซบดขยี้จนแทบสติแตก พอได้เห็นไคโดในร่างทรงพลังนั้น แรงกดดันในใจก็ผ่อนคลายลงในที่สุด

ร่างทรงกลมที่หมดแรงยวบยาบลงไปกองกับพื้น

หลังปาดเหงื่อ จู่ๆ เขาก็เด้งตัวกลับขึ้นมาและเริ่มเต้นท่าทางติงต๊องอันเป็นเอกลักษณ์

"ถ้ารอดไปได้ ท่านควีนจะกินซุปถั่วแดงโมจิสามถังรวดเลย..."

"ไม่สิ สิบถังไปเลย"

เปลวไฟเผาไหม้อากาศ ฮาคิราชันไหลทะลักออกมาเต็มพิกัดและผสานเข้ากับร่างมหึมานั้นอย่างสมบูรณ์

บ้านเรือนส่วนใหญ่รอบนครหลวงบุปผาทำจากไม้ ครึ่งเมืองรอบสนามรบกลายเป็นทะเลเพลิงไปแล้ว ประชาชนนับไม่ถ้วนหนีตายสุดชีวิตหรือไม่ก็ถูกกลืนกินโดยเปลวไฟ

แน่นอนว่าคนพวกนั้นดึงดูดความสนใจของไคโดไม่ได้เลย

และออซ ที่ปกติก็ไม่ค่อยสนเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ยิ่งไม่น่าจะสนใจในขณะที่กำลังเมา

แสงไฟส่องกระทบใบหน้าออซ ย้อมให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นเป็นสีแดงเลือด แต่ไม่มีร่องรอยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

แอลกอฮอล์ในร่างกายเผาผลาญไปบ้างแล้ว ในสภาวะกึ่งเมากึ่งสติดี รอยยิ้มบ้าคลั่งเมื่อครู่จางลงไปบ้าง แต่ยังคงมีความตื่นเต้นหลงเหลืออยู่ในแววตา

เขายืนอยู่ที่นั่นราวกับกำลังอาบแดด เสื้อเชิ้ตและเสื้อคลุมหายวับไปในพริบตา เหลือเพียงร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าอาบไล้แสงไฟ

นอกจากร็อคส์ นี่คือการโจมตีที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา

แม้แต่ตอนสู้กับหนวดขาวในอดีต พวกเขาก็ยังออมมือและไม่เคยสู้กันถึงตายแบบนี้ เขาไม่เคยสัมผัสการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายแบบนี้จริงๆ มาก่อน

ขนทั่วร่างลุกชัน ออซไม่ได้รู้สึกกลัวความตาย แต่เขารู้ว่าท่านี้รับมือไม่ง่ายแน่

เขากางมือทั้งสองข้างออก

ปืนดำและ ดาบเอซปรากฏขึ้นในมือพร้อมกัน หนึ่งหอกดำ หนึ่งดาบดำ เงาร่างเดียวดายของเขายืนตระหง่านอยู่หน้าแสงสว่างเจิดจ้าดุจดวงอาทิตย์ของมังกรเพลิงยักษ์

"ดี เต้นต่อไป"

ออซหัวเราะอย่างตื่นเต้น การต่อสู้ในขณะเมามายที่ทุ่มสุดตัวแบบไม่ยั้งมือนี้ เติมเต็มเขาด้วยความรู้สึกอิสระที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

เขารู้สึกได้ถึงจิตวิญญาณและออร่าของตัวเองที่แข็งแกร่งขึ้น

"ด้วยพลังและขนาดระดับนี้... ไคโด ฉันยอมรับแก"

"ในบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่ฉันเคยสู้ด้วยในโลกนี้ ไม่มีใครเทียบความอึดและพลังชีวิตของแกได้"

"ฉัน ออซ ยินดีเรียกแกกว่า สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุด"

มังกรที่ห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงได้ยินคำพูดของเขาและระเบิดเสียงหัวเราะกึกก้อง

"วอโรรอรอโซ... การได้เอาชนะสัตว์ประหลาดอย่างแกเท่านั้น ที่ทำให้ข้ารู้สึกมีชีวิตจริงๆ"

"ให้ข้าได้ลิ้มรสสงครามที่แข็งแกร่งและบ้าคลั่งที่สุดที่โลกนี้มีให้อีกครั้งเถอะ"

สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ปะทะ ราชาแห่งยุคต่อไป

ร่างของออซค่อยๆ แยกออกเป็นสองเงาซ้อนทับกัน ดาบและหอกไขว้กันและประสานเข้าด้วยกัน ความรู้สึกถึงความตายที่ฝังลึกถึงกระดูกท่วมท้นร่างของไคโด

แม้จะถูกห่อหุ้มด้วยไฟ เขาก็ยังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก

เขาไม่ถอย ความป่าเถื่อนในดวงตายิ่งลุกโชน เปลวไฟปะทุขึ้นในสายตาขณะที่เขาใช้เศษเสี้ยวความเมามายที่เหลืออยู่คำรามใส่ออซ

คำพูดที่เขาอยากพูดมาตลอด

"เผ่ามังกรฟ้า จักรพรรดิทมิฬ เลิกเล่นเกมเด็กๆ พวกนั้นสักทีเถอะ ออซ"

"ผู้แข็งแกร่งเกิดมาเพื่อปกครองทุกสิ่ง นั่นคือความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นนิรันดร์"

"ความมั่งคั่ง ชื่อเสียง อำนาจ สิ่งที่เรียกว่าวันพีซที่โรเจอร์ทิ้งไว้ มันมีไว้สำหรับผู้ชนะหลังสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ใช่รึไง?"

"แต่ทะเลนี้ยังเต็มไปด้วยคนโง่ที่ฝันจะนั่งบนบัลลังก์ตลอดไป หรือท้าทายคู่ต่อสู้ที่ไม่มีวันเอาชนะได้ น่าขำสิ้นดี"

เปลวไฟที่ห่อหุ้มมังกรเพลิงบีบอัดและหมุนวน แน่นขึ้นเรื่อยๆ มันเคลือบคลุมร่างของเขาขณะพุ่งเข้าชน ปะทะเข้ากับแสงสีดำแดงของดาบและหอก

จากนั้นเขาก็ดิ่งลงมา

"มีแค่ตัวตนอย่างแกกับข้าเท่านั้น ที่จะกำหนดทิศทางของโลกนี้ได้ ที่จะสร้างสงครามที่กลืนกินทั้งโลกได้"

"ท้ายที่สุด จะมีราชาเพียงหนึ่งเดียวบนท้องทะเลแห่งนี้"

ออซจ้องเขม็งไปที่หัวมังกรที่กำลังพุ่งลงมา รอยยิ้มอำมหิตกระตุกที่ริมฝีปาก

ฮาคิราชันห่อหุ้มดาบเต็มกำลัง ที่พานท้ายปืนดำ ทรงกลมสีดำบิดเบี้ยวของมิติที่ถูกบีบอัดปรากฏขึ้น

"ก็นะ... แกพูดไม่ผิด"

"สงครามระดับโลกที่กวาดล้างทุกสิ่ง แค่ได้ยินก็ฟังดูเป็นเวทีที่ยิ่งใหญ่แล้ว ฉันเองก็ตั้งตารอวันนั้นเหมือนกัน"

มีวายร้ายสองประเภทในโลกนี้

ประเภทแรกเหมือนไคโด พวกเขามีมุมมองต่อโลกที่เป็นเอกลักษณ์ และแสวงหาพลังเพื่อบรรลุเป้าหมายสูงสุดในชีวิต มันอาจดูชั่วร้ายและโหดเหี้ยมในสายตาคนอื่น แต่พวกเขาซื่อสัตย์ต่อหัวใจและมีเจตจำนงดุจเหล็กกล้า

ประเภทที่สองเหมือนออซ

ไม่มีเหตุผลยิ่งใหญ่อะไร

เขาแค่เบื่อ และคิดว่ามันน่าจะสนุกดี

ความโหดร้ายเพื่อความบันเทิง

ตูม ตูม ตูม ตูม ตูม ตูม

"มังกรเพลิงแปดทิศ!!!"

"ดับสูญ... ราชันสมุทร!!!"