c.321

"ระวังขนสวยๆ ไว้หน่อย เจ้านก ขี้มูกของเทรโบลทำเสียทรงหมด"

ออซกระดิกนิ้ว ราชาแห่งนกนางนวลม้วนตัวกลางอากาศสองรอบ ตั้งหลัก แล้วดีดตัวขึ้นหลบก้อนเมือกเหนียวหนืดที่เทรโบลเหวี่ยงข้ามลานมาได้อย่างเฉียดฉิว

"แหวะ"

ปฏิกิริยาของทั้งคนและนกเหมือนกันเปี๊ยบ แม้แต่ดวงตาของออซยังฉายแววรังเกียจ การโดนโจมตีอาจไม่เจ็บเท่าไหร่ แต่ถ้าโดนเมือกนั่นแปะติดตัวจนบินไม่ได้ล่ะก็... ความเสียหายทางจิตใจคงมหาศาล

นอกจากตัวโดฟลามิงโก้เองแล้ว ในสายตาของออซ พวกผู้ใช้ผลปิศาจประหลาดๆ ที่เหลือในแฟมิลี่ก็เป็นแค่ปืนแก้ว เปราะบางแต่ตีแรง มีลูกเล่นน่ารักๆ แต่ไม่มีใครมีคุณสมบัติพอที่จะแตะต้องตัวราชาแห่งนกนางนวลได้ด้วยซ้ำ

ข้อนิ้วของออซกระตุก

ราชาแห่งนกนางนวลไล่ต้อนโดฟลามิงโก้กลางเวหา โฉบเข้าโจมตีแล้วถอยฉาก เหล่าผู้บริหารร่วงลงทีละคนจากการโจมตีด้วยฮาคิเกราะเข้าที่จุดตาย ส่วนพวกที่ยังยืนอยู่ได้ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะแตะต้องเจ้าเวหาไม่ได้เลย

"ฟุฟุฟุฟุ ฉันยอมรับว่าประเมินแกต่ำไป สัตว์เลี้ยงของท่านออซย่อมต้องน่ากลัวเป็นธรรมดา"

รอยยิ้มของดอฟฟี่กว้างขึ้นพร้อมกับเส้นเลือดที่ปูดโปน เมื่อกี้เขามั่นใจว่าจะชนะ แต่กระดานกลับพลิกผัน

"แส้ด้ายยักษ์"

เส้นด้ายถักเกลียวจนกลายเป็นเคเบิลหนา ฮาคิเกราะอัดแน่นจนเป็นสีดำ โดฟลามิงโก้สะบัดมันใส่ราชาแห่งนกนางนวล เจ้านกโยกหลบ ขนปลิวว่อน

ครืดดดด!

มุมหนึ่งของปราสาทถูกเฉือนขาดและสไลด์หลุดออกไปพร้อมเสียงถล่มทลาย

จังหวะการต่อสู้กระโดดข้ามขั้น โดฟลามิงโก้เริ่มเอาจริง และราชาแห่งนกนางนวลก็รู้สึกได้

สไตล์การต่อสู้ของออซถูกถ่ายทอดผ่านตัวแทน ฟุตเวิร์คที่คมกริบ การกะจังหวะที่เยือกเย็น เจ้านกปะทะและผละออก แต่การแลกเปลี่ยนแต่ละครั้งต้องแลกมาด้วยขนนกที่หลุดร่วง ค่าพลังพื้นฐานเริ่มส่งผล

ไม่ใช่เพราะออซควบคุมไม่ดี ต่อให้เร่งฮาคิสังเกตจนถึงขีดสุด ร่างกายพื้นฐานของราชาแห่งนกนางนวลก็คือตัวจำกัดขีดความสามารถ ในการปะทะด้วยฮาคิเกราะตรงๆ การป้องกันสีดำของมันเริ่มแตกเป็นลายงา รอยแผลสีแดงบางๆ เริ่มปรากฏบนปีก

"ด้ายห้าสี"

ไร้ความปรานี โดฟลามิงโก้รุกไล่ กรามขบแน่นด้วยความโกรธ เส้นด้ายเหล่านั้นที่ถูกขัดเกลาและเสริมความแข็งแกร่ง สามารถเฉือนภูเขาได้ทั้งลูก ฮาคิราชันแผ่ออกมาจากตัวเขาเป็นระลอกคลื่น

ราชาแห่งนกนางนวลไม่สะทกสะท้าน จิตคุกคามของดอฟฟี่ไม่หนักพอจะทำให้มันชะงัก

กรงเล็บทั้งสองข้างกลายเป็นสีดำสนิท เจ้านกปะทะกับเส้นด้ายตรงๆ เตะผ่าใยแมงมุมเข้าไป

แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก

พลังปะทะพลัง บดขยี้กัน โดฟลามิงโก้ที่เกิดมาพร้อมความเป็นราชายังคงเหนือกว่า ราชาแห่งนกนางนวลเพิ่งฝึกฮาคิได้ไม่นานพอที่จะใช้กำลังดิบต้านทานได้ตลอดรอดฝั่ง

รอยแผลห้ารอยระเบิดออกที่หน้าอก เลือดสาดกระเซ็นไปด้านหลัง เจ้านกเสียระดับการบิน ดวงตาหรี่ลงขณะที่ร่วงหล่น จงอยปากเปื้อนเลือด

นี่คือเพดานของข้าแล้วรึ

โธ่เว้ย

มันหลับตาเตรียมรับแรงกระแทกกับพื้น

แต่มันไม่เคยตกถึงพื้น

สัมผัสที่นุ่มนวลช่วยพยุงไว้ โลกหยุดหมุน ใบหน้าของออซเต็มครรลองสายตา

"ไม่ต้องฝืนจนตัวแตกหรอก ทำได้ดีมากแล้ว"

ราชาแห่งนกนางนวลจ้องมอง ตะลึงงัน คำชมนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าบาดแผล น้ำตาไหลออกมาทั้งที่ไม่อยากร้อง

ถ้ามันพูดได้ มันคงตะโกนไปร้องไห้ไป ข้าจะไม่แพ้อีก เจ้านายมีปัญหาอะไรไหม

ออซสัมผัสได้ถึงไฟในการต่อสู้ที่ยังลุกโชนในตัวมัน เขาถอนหายใจ

"ดื้อด้านชะมัด เอาเถอะ ถ้าอยากจะแกร่งขึ้นอีก ฉันจะตามใจแกหน่อยก็แล้วกัน"

เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อโค้ทและหยิบผลไม้ที่มีลวดลายขดม้วนออกมา เจ้านกกระพริบตา อีกฟากของสนาม โดฟลามิงโก้ตัวแข็งทื่อ สังหรณ์ร้ายแล่นพล่านขึ้นสันหลัง

อย่าบอกนะว่ามีก๊อกสอง

เหงื่อผุดซึมใต้เสื้อคลุมขนนกสีชมพู เขารู้จักรูปร่างนั่น เขาเคยซื้อขายผลปิศาจในโลกใต้ดินมานักต่อนัก

"สายโซออน พันธุ์สัตว์มายา... ผลโทริ โทริ รูปแบบ 'เกลเบิร์ด'... ใช่ไหม?"

ออซวางมันลงตรงหน้าราชาแห่งนกนางนวลพร้อมรอยยิ้มเกียจคร้าน

"เป็นไง? หิวรึยัง?"

นี่คือหนึ่งในผลโซออนมายาที่เขาแลกเปลี่ยนมาจากห้าผู้เฒ่าด้วย 'เพียวโกลด์' ผลโทริ โทริ รูปแบบวิหควายุ

"เมื่อกี้แกก็ไม่ได้ว่ายน้ำอยู่แล้วนี่ กินซะสิ"

ราชาแห่งนกนางนวลไม่ลังเล อ้าปาก อึก กลืนลงไปทั้งผล ไม่มีใครอธิบายได้ว่าคอเล็กๆ นั่นกลืนเข้าไปได้ยังไง

"อึก"

อาการพะอืดพะอม... จากนั้น การเปลี่ยนแปลงก็เริ่มขึ้น

ศีรษะแหลมคมขึ้น หงอนแห่งนักรบพาดผ่านลงมาตามลำคอ ปีกขยายกว้างราวกับใบมีดที่ถูกชักออกมา ร่างกายขยายใหญ่ ขนหางยาวขึ้นกลายเป็นหอกแห่งขนนก

แค่มองจากภายนอก ความสง่างามก็เทียบชั้นกับนกฟีนิกซ์ได้สบาย แต่มีใบหน้าที่ดุร้ายกว่า

"เหมาะกับแกดีนี่"

เสียงร้องที่กรีดแทงอากาศนั้นเป็นเสียงใหม่ เสียงหวีดหวิวที่สร้างมาเพื่อพายุ

ปลายปีกสะบัด อากาศควบแน่นกลายเป็นสายลม เสื้อคลุมขนนกของโดฟลามิงโก้สะบัดรุนแรง สมองของเขาเย็นเฉียบ

แพ้ครึ่งแรก แล้วกินผลโซออนมายาแก้เกมตอนพักครึ่งเนี่ยนะ?

เขาไม่กล้าบ่น ทำได้เพียงจ้องมองวิหคสงครามตัวนั้นที่จ้องกลับมาด้วยดวงตาสีทอง และค่อยๆ บดขยี้เส้นด้ายในมือเล่นเงียบๆ

ออซเห็นสีหน้าบอกบุญไม่รับนั่นแล้วเกือบหลุดขำ คนเราอยากได้ของฟรี แต่ออซเสนอเดิมพัน

อยากได้สิทธิพิเศษที่ฉันมอบให้ ก็แลกมาด้วยเลือดสิ

"ถ้ายังบินไหว..."

"เรายังไม่จบกันนะ"

วิหควายุกรีดร้อง

สายลมระเบิดออกรอบตัวมัน ร่างนั้นกลายเป็นพายุที่มีกรงเล็บ ฉีกกระชากอากาศพุ่งข้ามระยะห่างตรงเข้าใส่โดฟลามิงโก้

"อะไรกัน!"

เขากัดฟัน ตั้งรับด้วยเส้นด้าย ฮาคิเกราะเลื้อยขึ้นมาตามสายใย จงอยปากที่แข็งแกร่งขึ้นของวิหควายุปะทะเข้ากับแส้สีดำ

คราวนี้ไม่ใช่แค่การต้านทาน

แรงกระแทกทะลุทะลวงเข้าสู่แกนกลางของโดฟลามิงโก้ เขากระอักเลือดออกมา ดวงตาเบิกกว้าง

"บ้าเอ๊ย"