บทที่ 5: หวังซินถง

บทที่ 5: หวังซินถง

ถังยู่ไม่ใช่คนประเภทที่จะยืนดูคนตายไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่ทำอะไร แต่หูเต๋อเซิงทำให้เขาโกรธจัดจริงๆ เขาจึงจำเป็นต้องทำให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงความสิ้นหวังเสียบ้าง เพื่อที่วันหน้าจะได้ไม่ไปทำนิสัยแย่ๆ แบบนี้กับใครอีก

เดิมทีหูเต๋อเซิงเตรียมใจยอมรับความตายไปแล้ว แต่พอได้ยินคำพูดของถังยู่ เขาก็เหมือนได้เกิดใหม่ รีบโขกศีรษะให้ถังยู่รัวๆ "ขอบคุณครับ ขอบคุณครับหมอเทวดา!"

ถังยู่ปรายตามองหูเต๋อเซิงด้วยความเย็นชา "ผมไม่ได้ช่วยคนเพราะเห็นแก่คุณ เพราะฉะนั้นไม่ต้องมาขอบคุณผม แต่ถ้าอยากให้เซี่ยปิงพ้นขีดอันตรายจริงๆ ก็รีบไปตามหมอที่มีความสามารถมาซะ ผมทำได้แค่ประคองไม่ให้เธอตายตอนนี้เท่านั้น!"

"แค่ไม่ตายก็พอแล้วครับ ขอบคุณครับหมอเทวดา! ผมจะรีบโทรหาท่านผู้อำนวยการเดี๋ยวนี้ ให้ท่านมาด้วยตัวเองเลย!" พูดจบ หูเต๋อเซิงก็วิ่งหน้าตั้งออกไปโทรศัพท์ด้วยความตื่นเต้น

เมื่อเห็นดังนั้น ถังยู่ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขารวบรวมสมาธิจ้องมองไปที่ตำแหน่งหัวใจของเซี่ยปิง แล้วใช้นิ้วสองนิ้วกดลงบนจุดใกล้หัวใจ ซึ่งเป็นจุดเดียวกับที่เขาเห็น 'ก้อนพลังงานประหลาด' วนเวียนอยู่!

และก็เป็นไปตามคาด เมื่อถังยู่กดนิ้วลงไป ก้อนพลังงานประหลาดในร่างของเซี่ยปิงก็หยุดเคลื่อนไหวทันที อัตราการหายใจและชีพจรของเธอค่อยๆ กลับคืนสู่สภาวะปกติอย่างช้าๆ

"โอ้โห มหัศจรรย์จริงๆ! แค่กดทีเดียวก็ฟื้นแล้ว! พ่อหนุ่ม แกนี่มันยอดคนจริงๆ!" คุณยายที่ยืนดูอยู่ด้านข้างอุทานออกมาด้วยความดีใจ

ถังยู่เพียงแค่ยิ้มตอบแต่ไม่ได้พูดอะไร

ผ่านไปสิบกว่านาที คนสองคนก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้องฉุกเฉิน

คนหนึ่งคือหูเต๋อเซิง ส่วนอีกคนกลับเป็นหญิงสาวผู้งดงามที่ดูเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต ทำเอาถังยู่ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลศูนย์เป็นผู้หญิงที่ยังสาวขนาดนี้เชียวหรือ?

หญิงสาวคนนี้ดูอายุเพียงยี่สิบต้นๆ สูงประมาณ 175 เซนติเมตร ใบหน้าหวานจิ้มลิ้ม กางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อนขับเน้นเรียวขาที่ยาวสวยและเพรียวระหง ซึ่งน่าจะยาวถึง 1.1 เมตรเลยทีเดียว มันช่างดึงดูดสายตาอย่างที่สุด!

ทว่า มุมปากที่เชิดขึ้นเล็กน้อยของเธอกลับแฝงไปด้วยความโอหังและดูแคลนทุกสรรพสิ่ง ซึ่งทำให้ถังยู่รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

หูเต๋อเซิงดูเหมือนจะสังเกตเห็นความงุนงงของถังยู่ จึงรีบกระซิบอธิบาย "หมอเทวดาถังครับ นี่คือคุณหนู หวังซินถง หลานสาวของท่าน หวังซิ่วเหอ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลศูนย์ของเราครับ พอดีท่านผู้อำนวยการติดภารกิจด่วนเลยส่งเธอมาดูก่อน แต่ซินถงคนนี้ได้รับสืบทอดวิชาทั้งหมดจากท่านผู้อำนวยการมาโดยตรง ถือเป็นผู้เชี่ยวชาญรุ่นเยาว์ที่หาตัวจับยากคนหนึ่งเลยล่ะครับ"

จากนั้นหูเต๋อเซิงก็แนะนำถังยู่ให้หวังซินถงรู้จัก "ซินถง นี่คือหมอเทวดาถังยู่ที่ผมบอกครับ เขาใช้เพียงนิ้วเดียวกดลงบนหน้าอกเซี่ยปิงก็สามารถสะกดอาการไว้ได้ ไม่อย่างนั้นคงอันตรายมากแน่ๆ"

เมื่อมองดูสัญญาณชีพบนจอมอนิเตอร์ที่กลับมาเป็นปกติ หูเต๋อเซิงก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกและส่งสายตาขอบคุณไปยังถังยู่ ถ้าไม่มีถังยู่ ป่านนี้หัวเขาคงหลุดจากบ่าไปแล้ว!

แม้ถังยู่จะไม่ได้ตั้งใจช่วยเขาตรงๆ แต่การรักษาชีวิตเซี่ยปิงไว้ได้ก็เท่ากับรักษาชีวิตเขาไว้ด้วย ดังนั้นหูเต๋อเซิงในตอนนี้จึงทั้งเคารพและยำเกรงถังยู่เป็นอย่างมาก

มันพิสูจน์ได้จริงๆ ว่าอย่าตัดสินคนจากภายนอก ดูสภาพไอ้หนุ่มตรงหน้าสิ ใส่แค่เสื้อกล้ามเก่าๆ เปียกโชกดูเหมือนขอทานไม่มีผิด ใครจะไปคิดว่าคนขี้แพ้แบบนี้จะมีความสามารถระดับเทพเจ้า?

ตั้งแต่นี้ไปเขาต้องเบิกตาให้กว้างเวลาดูคน ไม่อย่างนั้นถ้าไปล่วงเกินใครเข้าคงได้ตายแบบไม่รู้ตัวแน่ ในขณะเดียวกัน หูเต๋อเซิงก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับหมอเทวดาคนนี้และปรนนิบัติเขาให้เหมือนกับเป็นบรรพบุรุษคนหนึ่งเลยทีเดียว

ในจังหวะนั้น หวังซินถงมองถังยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เธอเผยริมฝีปากแดงก่ำแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง "ฉันได้ยินมาว่านายสามารถสยบอาการของปิงปิงได้ด้วยนิ้วเดียว คุยโวหรือเปล่า? แล้วจุดที่นายนิ้วกดอยู่น่ะ... เหอะๆ ตั้งใจจะฉวยโอกาสลวนลามเพื่อนฉันมากกว่ามั้ง?"

ถังยู่มองหวังซินถงด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางตอบกลับว่า "หรือคุณอยากให้ผมสาธิตให้ดูไหมล่ะ ว่าถ้าผมเอานิ้วนี้ออก อาการของเธอจะเป็นยังไง?"

ยัยเด็กนี่โอหังตั้งแต่เริ่มเลยแฮะ ดูท่าจะไม่ได้หวังดีเท่าไหร่!

เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มจะไม่ดี หูเต๋อเซิงจึงรีบแทรกขึ้น "ซินถง มือของหมอเทวดาถังปล่อยไม่ได้จริงๆ นะ ไม่อย่างนั้นเซี่ยปิงจะทรุดลงทันที!"

เขาคือคนที่เห็นเหตุการณ์มากับตาและรับกรรมมาแล้วกับตัว เมื่อเห็นหวังซินถงไม่เชื่อ เขาจึงต้องรีบเตือน

"เอาเถอะๆ รู้แล้วล่ะ พล่ามอยู่ได้ รบกวนช่วยไล่คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปให้หมดด้วย ฉันจะรักษาปิงปิงแล้ว" หวังซินถงทำปากยื่นพลางพูดกับหูเต๋อเซิงอย่างไม่สบอารมณ์

เมื่อครู่ตอนที่เธอตรวจชีพจร เธอก็พบความผิดปกติในร่างกายของเซี่ยปิงจริงๆ และจุดที่นิ้วของถังยู่กดอยู่นั้นมันประหลาดมาก เธอไม่เข้าใจหลักการของมันหรอก แต่เธอก็รู้ว่านิ้วนี้มีประโยชน์แน่ ไม่อย่างนั้นอาการของเซี่ยปิงไม่มีทางคงที่ขนาดนี้!

เธอเติบโตและเล่นกับเซี่ยปิงมาตั้งแต่เด็ก เป็นเพื่อนกันมาหลายปีจึงคุ้นเคยกับโรคประจำตัวของเซี่ยปิงเป็นอย่างดี

ทว่าเธอก็ยังไม่เชื่ออยู่ดีว่าไอ้หนุ่มสภาพดูไม่ได้ที่ตัวเปียกโชกตรงหน้าจะมีฝีมือจริงๆ สัญชาตญาณเธอบอกว่าเขาน่าจะแค่ฟลุคเดาสุ่มถูกมากกว่า นี่มันรักษาคนไข้ที่ไหนกัน? เห็นๆ อยู่ว่ากำลังเอาเปรียบเพื่อนเธอชัดๆ!

เมื่อเห็นทุกคนออกไปหมดแล้ว หวังซินถงก็ปิดประตูวอร์ดลง เธอเท้าสะเอวที่เพรียวบางพลางจ้องถังยู่แล้วถามว่า "บอกมาตามตรง นิ้วของนายมันมีอะไรพิเศษ? ทำไมแค่กดตรงนั้นถึงสยบอาการปิงปิงได้?"

"คุณเป็นหมอ ไม่ใช่ตำรวจ ใช้เวลาตอนนี้ไปช่วยคนเถอะ จะมัวมาซักไซ้อะไรอยู่ได้?" ถังยู่ปรายตามองหวังซินถงด้วยความรำคาญใจ

"นาย!"

เมื่อถูกถังยู่มองด้วยสายตาดูแคลนและเมินเฉยใส่ หวังซินถงก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ!

เธอคือหลานสาวของหวังซิ่วเหอ หมอเทวดาชื่อดัง ไม่ว่าไปที่ไหนใครๆ ต่างก็ต้องพินอบพิเทา แต่ไอ้หมอนี่ นอกจากจะไม่ชายตามองเธอดีๆ แล้ว ยังทำท่าทางรำคาญใส่เธออีก นี่เธอไม่มีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยเหรอ?

แต่เมื่อนึกถึงเซี่ยปิงที่นอนอยู่บนเตียง หวังซินถงก็แค่นเสียงฮึดฮัดแล้วเริ่มตรวจอาการเซี่ยปิงทันที ยังไงการช่วยคนก็สำคัญที่สุด ไว้ช่วยคนเสร็จแล้วเธอค่อยหาทางสั่งสอนไอ้หมอน่ารำคาญคนนี้ทีหลัง!

เห็นยัยเด็กนี่เริ่มลงมือช่วยคนเสียที ถังยู่ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แต่ในใจเขาก็ยังแอบกังขาอยู่บ้างว่ายัยคนนี้จะรักษาคนได้จริงๆ หรือ? ดูท่าทางแล้วจะทำคนไข้ตายเสียมากกว่า

ถึงจะคิดแบบนั้นแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ทำเพียงเฝ้าดูการกระทำของเธออยู่เงียบๆ

ในตอนนั้น หวังซินถงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เปิดตู้ข้างเตียงหยิบกล่องเข็มเงินออกมาแล้วเริ่มทำการฆ่าเชื้ออย่างระมัดระวัง

เห็นภาพนี้เข้า ถังยู่ก็ต้องประหลาดใจ นี่มันคือการฝังเข็มแบบแพทย์แผนจีนไม่ใช่เหรอ? สมัยนี้การแพทย์แผนจีนไม่เป็นที่นิยมแล้ว ทำไมในโรงพยาบาลแห่งนี้ยังมีของพรรค์นี้อยู่อีก?

คราวนี้หวังซินถงดูมีสมาธิมาก ดวงตาของเธอแน่วแน่ นิ้วมือที่จับเข็มเงินเริ่มร่ายรำลงบนร่างกายของเซี่ยปิงอย่างแม่นยำ

ถังยู่มองตามการเคลื่อนไหวของหวังซินถงด้วยความอยากรู้อยากเห็น แม้เขาจะเรียนแพทย์แผนจีนมาแต่เขาก็แทบไม่เคยได้ใช้เข็มจริงๆ เลย ส่วนใหญ่เรียนแต่ทฤษฎี การได้เห็นการฝังเข็มของหวังซินถงในตอนนี้จึงถือเป็นการเปิดหูเปิดตาและเป็นประโยชน์ต่อเขาอย่างยิ่ง ถึงยัยเด็กนี่จะโอหังไปหน่อย แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าฝีมือการเดินเข็มของเธอนั้นไม่เลวเลยจริงๆ!