บทที่ 40 การประลองระหว่างสำนักยุทธ์

บทที่ 40 การประลองระหว่างสำนักยุทธ์

โจวหยวนมองศพที่เย็นชืดทั้งสองร่างบนพื้น ในใจไม่มีคลื่นอารมณ์มากนัก เพียงยืนนิ่ง

ความคิดของเขาล่องลอย

ตั้งแต่สังหารเกาเซิ่ง จนถึงฆ่าหัวหน้าสี่หลิวจื้อแห่งเขาลมดำ เขาชนะง่ายดายเกินไป

แม้จะเพิ่งทะลวงขอบเขตฝึกกระดูก แต่พลังต่อสู้จริงดูเหมือนจะเหนือกว่าระดับเดียวกันไปไกล

ความคิดหนึ่งแวบเข้ามา หรือเป็นเพราะหน้าจอระบบที่ทำให้รากฐานเขาแน่นปึ้ก?

โจวหยวนดึงสติกลับมา ไม่คิดมากอีก

เขานั่งยองๆ เริ่มค้นศพ

ไม่นาน เขาเจอของดีในอกเสื้อหลิวจื้อ กล่องผ้าไหมที่ใช้ติดสินบนจ้าวต้าเฉิงเมื่อครู่

เปิดดู ผลไม้สีเขียวมรกตสี่ลูกวางนิ่งอยู่ ส่งกลิ่นหอมสดชื่น

ผลวิญญาณแรด

ดูจากท่าทางอยากได้จนตัวสั่นของจ้าวต้าเฉิง เจ้านี่ต้องเป็นของวิเศษที่ช่วยเร่งการฝึกฝนแน่ๆ

โจวหยวนเก็บมันไว้อย่างดี

เขาคลำต่อ เจอของอีกชิ้นในกระเป๋าเสื้อด้านในของหลิวจื้อ เป็นกุญแจทองเหลืองรูปทรงโบราณ

ไม่รู้ว่าไขหีบใบไหน

โจวหยวนไม่คิดมาก เก็บรวมไปด้วย

จากนั้น เขาค้นตัวศพไร้หัวของชายชุดยาว

วินาทีต่อมา มือโจวหยวนชะงัก

ปึกตั๋วแลกเงินหนาเตอะ

เขานับเร็วๆ เกือบหนึ่งพันตำลึง

ชายชุดยาวนี่คงทำหน้าที่ฟอกเงินให้เขาลมดำ ถึงพกเงินสดติดตัวเยอะขนาดนี้

ลาภลอยจริงๆ

มีเงินก้อนนี้ ค่ายารักษาขาพี่สาว และค่าทรัพยากรฝึกฝนของเขา ก็มีหวังแล้ว

โจวหยวนตรวจดูอีกรอบจนแน่ใจว่าไม่มีของมีค่าหลงเหลือ เขาคว้าศพคนละมือ แบกขึ้นบ่า

หลังเข้าสู่ขอบเขตฝึกกระดูก พละกำลังเขามหาศาล แบกชายฉกรรจ์สองคนสบายๆ

เขาแบกศพเดินลึกเข้าไปในป่าอีกหลายลี้

จนมาหยุดที่หุบเขาเล็กๆ ที่คุ้นเคย ซึ่งฝูงหมาป่าชุกชุม

เขาโยนศพสองร่างลงไป แล้วแอบซ่อนตัวหลังต้นไม้ใหญ่ รอคอยเงียบๆ

ไม่นาน กลิ่นเลือดคาวคลุ้งก็เรียกฝูงดวงตาสีเขียวเรืองรองให้มารวมตัว

พร้อมเสียงฉีกกระชากที่ชวนขนลุก ศพทั้งสองถูกรุมทึ้งจนไม่เหลือซากในเวลาอันสั้น

ครู่ต่อมา โจวหยวนละสายตาจากเศษซากความวุ่นวาย แววตายิ่งเย็นชา

หลิวจื้อตายแล้ว แต่จ้าวต้าเฉิงยังอยู่

ถ้าไม่ฆ่ามัน จิตใจเขาจะไม่สงบ

คืนนี้ถ้าเขาไม่แกร่งขึ้น ไม่ระแวดระวัง คนที่นอนให้หมาป่าแทะอยู่ตรงนี้ ก็คงเป็นเขา โจวหยวน

คิดถึงตรงนี้ จิตสังหารเย็นยะเยือกแทบทะลุออกจากร่าง

แต่เขาสูดหายใจลึก ข่มจิตสังหารไว้

จ้าวต้าเฉิงเป็นผู้ตรวจการ ลงมือในเมืองชั้นในที่คนพลุกพล่าน ถ้าพลาด จะเดือดร้อนหนัก

จะลงมือ ต้องเด็ดขาดในครั้งเดียว ไม่ให้โอกาสมันหนีหรือร้องขอความช่วยเหลือ

"อีกห้าวัน... วัดร้างนอกเมือง"

โจวหยวนพึมพำ แววตาฉายแสงอำมหิต

ที่นั่นเป็นที่นัดพบของจ้าวต้าเฉิงกับโจรป่า ตอนนี้ เหมาะจะเป็นที่ฝังศพของมัน

แผนการถูกวางไว้ โจวหยวนไม่มองเศษกระดูกบนพื้นอีก หันหลังเดินจ้ำอ้าว หายลับไปในความมืดมิด มุ่งหน้ากลับเมืองเล่าชวน

……

เช้าวันรุ่งขึ้น

โจวหยวนซดซุปเนื้อแกะที่พี่สาวโจวถิงต้มให้สามชามใหญ่ รู้สึกพลังวังชาเต็มเปี่ยม

เขาสั่งความพี่สาวไม่กี่คำ แล้วรีบไปสำนักยุทธ์ชิงหยาง

ครึ่งชั่วยามต่อมา ถึงสำนักยุทธ์

ลานฝึกเหมือนจะคัดคนออกไปอีกชุด หน้าคุ้นเคยหายไปหลายคน แทนที่ด้วยเด็กใหม่หน้าละอ่อน

ที่ต่างไปจากเดิมคือ คนสอนเด็กใหม่ไม่ใช่เจ้าสำนักจูเสี้ยวเหวิน แต่เป็นศิษย์พี่ใหญ่เสิ่นเหอ

เสิ่นเหอแม้รูปร่างหน้าตาดุดัน แต่พูดจาอ่อนโยน กำลังอดทนแก้ท่าให้เด็กใหม่อย่างตั้งใจ

โจวหยวนละสายตา หาที่ว่างมุมหนึ่ง ตั้งท่ายืนม้าหกทิศเงียบๆ

เขาสงบจิตใจ ชักนำเลือดลมอันหนาแน่นในกาย ไหลเวียนตามเส้นทางเคล็ดวิชา ชะล้างและบำรุงเส้นเอ็นทั่วร่างอย่างช้าๆ

หลังฝึกกระดูก คือเปลี่ยนเส้นเอ็น

เมื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตเปลี่ยนเส้นเอ็น เส้นเอ็นจะแข็งแกร่งดั่งสายธนู ร่างกายยืดหยุ่น ประสานกัน ความเร็วและความคล่องตัวจะเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด

สองชั่วยามต่อมา โจวหยวนค่อยๆ เก็บพลัง พ่นลมหายใจยาว

หน้าจอเสมือนปรากฏขึ้นตรงหน้า

【ขอบเขต: ชำระกายขั้นที่ 2 · ฝึกกระดูก】

【เคล็ดวิชา: ท่ายืนม้าหกทิศ (เชี่ยวชาญ)】【ความคืบหน้า: 100/1000】

【ทักษะยุทธ์: หมัดสั่นภูผา (ขั้นที่ 3)】【ความคืบหน้า: 120/1000】

【ทักษะยุทธ์: ย่ำหิมะไร้รอย (ขั้นที่ 1)】【ความคืบหน้า: 220/300】

【ทักษะยุทธ์: ฝ่ามือสลายกระดูก (ขั้นที่ 1)】【ความคืบหน้า: 230/300】

ความคืบหน้าของเคล็ดวิชาและเพลงหมัดเพิ่มขึ้นช้าๆ แต่วิชาตัวเบาและวิชาพิษ เพราะไม่กล้าฝึกในที่แจ้ง ความคืบหน้าจึงยังเท่าเดิม

ทันใดนั้น เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู

"ศิษย์น้องโจว!"

โจวหยวนหันไปมอง เห็นเฉินเส้าซางเดินยิ้มเข้ามา

แต่เทียบกับเมื่อก่อน ศิษย์พี่ห้าคนนี้ดูร่าเริงน้อยลง และมีความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด

โจวหยวนนึกถึงร้านตีเหล็กสกุลหวังที่เปิดใหม่ในเมืองชั้นใน ช่วงนี้กิจการตระกูลเฉินคงโดนเล่นงานหนัก

"ยินดีด้วยน้องโจว ทะลวงขอบเขตฝึกกระดูกได้แล้ว! ข้าว่าแล้วว่าเจ้าต้องไม่ใช่คนธรรมดา!"

เฉินเส้าซางเดินเข้ามา พูดจากใจจริง

"แค่โชคดีน่ะ"

โจวหยวนยิ้มบางๆ

เห็นสีหน้าเหนื่อยล้าของเฉินเส้าซาง โจวหยวนกำลังจะเอ่ยปากถามไถ่ แต่เสียงขรึมๆ ก็ดังมาจากไม่ไกล ขัดจังหวะทั้งสอง

"ศิษย์น้องโจว ศิษย์น้องเฉิน"

คนมาคือศิษย์พี่ใหญ่เสิ่นเหอ เขาเดินเร็วๆ เข้ามา ประสานมือบอก "ท่านอาจารย์เรียกศิษย์หลักทุกคนไปประชุมที่หลังบ้าน"

"ประชุม?" โจวหยวนงง เขาไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับกิจการภายในสำนัก

"เรื่องการประลองระหว่างสำนักยุทธ์น่ะ"

เฉินเส้าซางกระซิบอธิบาย

"เป็นงานใหญ่ของอำเภอเล่าชวน จัดทุกสามปี ทางการเป็นเจ้าภาพ สำนักยุทธ์ทุกสำนักต้องส่งศิษย์หลักเข้าร่วม มีผลต่ออันดับและชื่อเสียงของสำนัก"

โจวหยวนเข้าใจความสำคัญทันที

เสิ่นเหอถอนหายใจ "น่าเสียดาย สำนักยุทธ์ชิงหยางเราได้แค่ระดับกลางๆ ตลอด"

"ทำไมล่ะ?" โจวหยวนถาม

เฉินเส้าซางยิ้มขมขื่น "เพราะศิษย์หลักสำนักอื่น มีคนระดับเปลี่ยนเส้นเอ็นนั่งแท่นอยู่แล้ว ส่วนพวกเรา... เฮ้อ ถ้าศิษย์พี่สามยังอยู่ ด้วยพรสวรรค์ของเขา คงกู้หน้าให้สำนักได้สบาย"

พอพูดถึงศิษย์พี่สามที่เขาไม่เคยเจอ แม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่ที่สุขุมอย่างเสิ่นเหอ แววตาก็ยังหม่นหมองลง

โจวหยวนรู้สึกทะแม่งๆ เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ

เขาเก็บความสงสัยไว้ ไม่พูดมาก เดินตามทั้งสองไปหลังบ้าน

ในเรือนรับรองหลังบ้าน ศิษย์หลักทั้งหมดของสำนักยุทธ์ชิงหยางมารวมตัวกันครบแล้ว

รวมโจวหยวนด้วย มีทั้งหมดหกคน

หวางเถิงเฟยยืนอยู่ใกล้ๆ เจียงเชี่ยนและหานหมิง พอเห็นโจวหยวนเข้ามา ก็ปรายตามองแวบเดียว แล้วเมิน

จูเสี้ยวเหวินนั่งสง่าผ่าเผยหน้าห้องโถง ลูบเคราแพะ กวาดตามองรอบๆ

เห็นคนมาครบ ก็เอ่ยเสียงดัง "การประลองระหว่างสำนักยุทธ์สามปีมีครั้ง อีกสองเดือนจะเริ่มแล้ว"

"รายละเอียดงาน พวกเจ้าคงรู้กันดีอยู่แล้ว ข้าจะไม่พูดมาก"

"การประลองนี้เกี่ยวกับความรุ่งโรจน์และความอยู่รอดของสำนัก หวังว่าพวกเจ้าจะทุ่มเทเต็มที่"

"อีกอย่าง"

จูเสี้ยวเหวินมองทุกคน หยุดนิดหนึ่ง

"รางวัลสำหรับผู้ชนะเลิศครั้งนี้ คือยาเม็ดระดับสาม ยาเปลี่ยนกระดูก ที่ช่วยปรับปรุงโครงสร้างร่างกายได้"