บทที่ 41 - ใครสอนให้ดาวโรงเรียนเป็นแบบนี้เนี่ย?

บทที่ 41 - ใครสอนให้ดาวโรงเรียนเป็นแบบนี้เนี่ย?

"เดี๋ยวนะ... ดะ... เดี๋ยว... รางวัลที่ตีได้เอง อุปกรณ์ที่ดรอปมาเอง ทำไมถึงยกให้ฉินเฟิงไปเลยล่ะ?"

"ฝากให้เขาถือ... หรือว่า... ยกให้เขาจริงๆ?"

"นายนี่ปัญญานิ่มหรือเปล่า? นายจะเอาอุปกรณ์ที่อุตส่าห์หามาได้แทบตายไปฝากคนอื่นถือเหรอ? ของล้ำค่าแบบนั้นเก็บไว้กับตัวไม่ปลอดภัยกว่าหรือไง?"

"งั้นหมายความว่า... ยกให้ฉินเฟิงฟรีๆ เลยเหรอ? พระเจ้า! นี่มันวาสนาอะไรกันเนี่ย! ทำไมดาวโรงเรียนอู่ถึงดีกับฉินเฟิงขนาดนี้?"

นักเรียนในทีมต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

ดูเหมือนจะไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าสีหน้าของหลิวฉางเซิงแย่ลงเรื่อยๆ

ทุกคนต่างตกตะลึงกับภาพเมื่อครู่

เป็นที่รู้กันดีว่าอู่ชิงฮวนกับฉินเฟิงไม่ถูกกัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ค่อยดีนัก

หรือจะพูดว่า ตลอดสามปีในมัธยมปลาย ความสัมพันธ์ของพวกเขาตึงเครียดมาก

กลิ่นดินปืนคลุ้งตลอดเวลา!

โดยเฉพาะอู่ชิงฮวน ลูกสาวหัวหน้ากิลด์กุหลาบ นิสัยยอมหักไม่ยอมงอ

ทุกครั้งเธอจะพยายามอย่างหนัก แล้วก็แพ้ให้ฉินเฟิงในการทดสอบ

ครั้งต่อไปก็ยังเป็นแบบนี้

ครั้งแล้วครั้งเล่า รบแพ้ทุกครั้ง แพ้แล้วรบใหม่

สามปีผ่านไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เลวร้ายถึงขีดสุด กลายเป็นคู่แข่งกันโดยสมบูรณ์

แต่สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงคือ หลังจากฉินเฟิงปลุกพลังได้อาชีพขยะ กลายเป็นตัวตลก

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ

อู่ชิงฮวนดีกับฉินเฟิงขนาดนี้เชียว?

ทำไมกัน?

นั่นสิ ทำไม

เรื่องนี้ทำให้หลิวฉางเซิงสงสัยมากเช่นกัน

เวลานี้ เขากำหมัดแน่นทั้งสองข้าง แทบจะขบกรามจนฟันแตก

มองนางในฝันที่ตัวเองเฝ้าถวิลหากำลังทำตัวเหมือนพวกคลั่งรัก เอาของล้ำค่าไปประเคนให้ฉินเฟิง เขาโกรธจนแทบคลั่ง!

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เพราะเขาไม่เก่งเท่าอู่ชิงฮวน

ถ้าผลีผลามลงมือกับฉินเฟิง ต้องผ่านด่านเธอไปก่อนแน่

ต้องโดนเธอซ้อมจนน่วมแน่นอน! หรือเผลอๆ อาจจะ...

หลิวฉางเซิงนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหน้าดันเจี้ยนเมื่อครู่ ร่างกายก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม เหลือไว้เพียงความเคียดแค้น

เขามองฉินเฟิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

อิจฉา ริษยา เกลียดชัง!

และยังมีความโกรธเกรี้ยว!

ทำไมไอ้คนที่ปลุกพลังล้มเหลวอย่างแกถึงได้รับความเมตตาจากเทพธิดา!

ทำไม!

หลิวฉางเซิงจมดิ่งสู่ความเคียดแค้นชิงชัง

จนกระทั่งกลุ่มของอู่ชิงฮวนจากไป เขาก็ยังไม่ทันสังเกต

เขานึกย้อนถึงเรื่องราวตลอดสามปีในมัธยมปลาย ความรู้สึกที่มีต่อฉินเฟิงนอกจากอิจฉาก็มีแต่อิจฉา

แทบอยากจะสิงร่างเป็นมันให้รู้แล้วรู้รอด!

"เชี่ย อู่ชิงฮวนฆ่าสัตว์อสูรตัวนั้นได้ยังไง? ช้างยักษ์นั่นเลเวลเกือบสามสิบห้าแล้วไม่ใช่เหรอ? เธอ... เธอเพิ่งปลุกพลังได้ไม่นานไม่ใช่เหรอ?"

"เชี่ย จริงด้วย เพิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่เอง ยังไม่ถึงเดือนเลยมั้ง? อู่ชิงฮวนฆ่าสัตว์อสูรเลเวลสามสิบห้าได้แล้วเหรอ?"

"เดี๋ยวนะ! ถ้าพูดแบบนั้น... สัตว์อสูรแถวนี้... อย่า... อย่าบอกนะว่าอู่ชิงฮวนฆ่าทิ้งหมดแล้ว? เธอล้างบางสัตว์อสูรที่นี่เหรอ?"

...

ถ้าเมื่อกี้มีใครพูดแบบนี้ คงโดนมองว่าเป็นคนบ้า

เพราะเรื่องแบบนี้มันเป็นไปไม่ได้เลย

ไม่สมจริงอย่างแรง

ไม่มีผู้มีอาชีพเลเวลสามสิบกว่าคนไหนทำแบบนั้นได้

แต่พอได้เห็นอู่ชิงฮวนสังหารสัตว์อสูรยักษ์ตาแดงได้ในพริบตา ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มคิดตาม

แม้แต่ชายชุดดำสองคนของกิลด์ก็ยังต้องกลับมาประเมินสถานการณ์ใหม่

ทั้งสองฟังบทสนทนาของพวกนักเรียน แล้วหันมองหน้ากัน

ต่างฝ่ายต่างเห็นความตื่นตระหนกและไม่อยากจะเชื่อในแววตาของอีกฝ่าย

เป็นไปได้!

เป็นไปได้จริงๆ!

"เด็กผู้หญิงคนนั้นฆ่าสัตว์อสูรเลเวลสามสิบสี่ได้ในพริบตา นี่ก็ประหลาดมากแล้ว ถ้าบอกว่าสัตว์อสูรแถวนี้โดนเธอเก็บเรียบ งั้นก็..."

ชายชุดดำคนหนึ่งกลืนน้ำลาย

หน้าซีดเผือดเล็กน้อย

เพื่อนอีกคนพูดต่อประโยคที่ยังไม่จบ "งั้นก็แสดงว่า พลังของอีกฝ่ายทะลุระดับสามสิบห้าไปไกลแล้ว! เหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันแบบเทียบไม่ติด! เหนือกว่าผู้มีอาชีพเลเวลเดียวกันไปไกล!"

เป็น 'เจ้าหญิง' 'เจ้าชาย' ระดับสูงของกิลด์เหมือนกันแท้ๆ

พลังรบของอู่ชิงฮวนไปถึงระดับนั้นแล้ว

แต่หลิวฉางเซิง...

ทั้งสองหันไปมองหลิวฉางเซิงที่ยืนเหม่ออยู่ข้างๆ แล้วอดส่ายหน้าในใจไม่ได้

คนเทียบคนมีแต่ตายกับตาย ของเทียบของมีแต่ทิ้งกับทิ้ง

เป็นคนอย่าเอาไปเปรียบเทียบ พอเปรียบเทียบก็จบเห่ทันที

อายุเท่ากันแท้ๆ ทำไมช่องว่างมันถึงห่างกันขนาดนี้นะ!

...

...

...

"นี่ ไม่ต้องเอาอุปกรณ์ที่ดรอปได้มาให้ฉันหรอก นั่นมันของของเธอ จะเอามาให้ฉันทำไม? ฉันไม่ได้เป็นคนฆ่าสักหน่อย"

ฉินเฟิงมองอุปกรณ์ชิ้นที่ห้าที่อู่ชิงฮวนเพิ่งยื่นมาให้ แล้วรู้สึกปวดหัวตุบๆ

ยัยนี่เป็นอะไร ตีมอนสเตอร์ได้อะไรมาก็โยนให้เขาหมด

ทำเอาเขารู้สึกเหมือนเป็นแมงดาที่หากินกับผู้หญิงยังไงชอบกล

ความรู้สึกแบบนี้มัน... แปลกๆ พิกล

"ฉันแค่อยากให้นาย ไม่ได้เหรอ?"

"ไม่เห็นจำเป็นเลย ของของเธอเองแท้ๆ..."

"ฉันอยากให้นาย ฉันไม่อยากได้"

ซูเสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินบทสนทนานี้ก็เบ้ปาก

แอบคิดในใจ: นายก็ไม่อยากได้ เธอก็ไม่อยากได้ งั้นเอามาให้ฉันเถอะ!

ประสบการณ์ลงดันเจี้ยนครั้งนี้ของซูเสี่ยวเสี่ยว ดูชิลกว่าตอนลงดันเจี้ยนทดสอบครั้งก่อนมาก

หรือจะเรียกว่า เห็นความแปลกประหลาดจนชินชาแล้วก็ได้

ครั้งก่อนเห็นอู่ชิงฮวนถล่มดันเจี้ยน ยังรู้สึกตกใจ เก็บอาการไม่อยู่

เห็นเธอฆ่าสัตว์อสูรระดับสูงในพริบตายังยืนอึ้งตาค้าง

ครั้งนี้กลับรู้สึกเฉยๆ ไม่เห็นมีอะไรน่าแปลก

เหมือนกับว่าอู่ชิงฮวนควรจะเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

เพียงแต่...

ซูเสี่ยวเสี่ยวมองสองคนข้างๆ ด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ไม่รู้ทำไม รู้สึกว่าสองคนนี้แปลกๆ

ฉินเฟิงน่ะไม่เท่าไหร่

แต่อู่ชิงฮวนนี่สิแปลกๆ

เหมือนกับว่า... พยายามจะเอาใจเขาตลอดเวลา

เมื่อก่อนความสัมพันธ์ของพวกเขาดีขนาดนี้เลยเหรอ?

"ก็ได้ งั้นฝากไว้ที่ฉันก่อน เดี๋ยวออกไปแล้วฉันเปลี่ยนเป็นเงินพันธมิตร แล้วค่อยโอนให้เธอทีหลัง"

"??"

"ถ้าไม่มีนาย ป่านนี้ฉันคงยังฝึกฝนไม่ได้ แล้วก็คงไม่มีเลเวลกับค่าสถานะขนาดนี้ ให้นายเท่าไหร่ก็ไม่พอหรอก"

ฉินเฟิงอ้าปากค้าง

โอ้โห ยัยนี่มันสุดยอดจริงๆ

แม่คุณล้างสมองตัวเองไปถึงขั้นไหนแล้วเนี่ย?

"การที่นายช่วยให้ฉันพัฒนาได้ขนาดนี้ ช่วยให้ฉันปลุกสกิลที่แข็งแกร่งขนาดนี้ การกระทำทั้งหมดนี้สมควรเรียกว่า 'บุญคุณ'! บุญคุณแบบนี้ชดใช้ยังไงก็... ก็ไม่มีวันหมดหรอก!"

บุญคุณ? ชดใช้ไม่หมด?

ฉินเฟิงรู้สึกคุ้นๆ กับประโยคนี้พิกล

เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเมื่อชาติที่แล้ว

พอดึงสติกลับมา เห็นอู่ชิงฮวนมองเขาด้วยสายตาจริงจังสุดขีด เขาก็ไม่พูดอะไร แค่พยักหน้า

แม่คนนี้หัวรั้นสุดกู่ อะไรที่ปักใจเชื่อแล้ว เอาช้างสิบเชือกมาฉุดก็ไม่กลับ

"งั้นพวกเราเปลี่ยนที่กันไหม? สัตว์อสูรในทะเลทรายแถวนี้โดนเธอฆ่าไปเกือบหมดแล้ว กว่าบอสประจำด่านจะลงมาก็อีกหนึ่งชั่วโมง ไปตีมอนเพิ่มไหม? หรือจะไปสำรวจที่อื่น?"

"ฉันแล้วแต่นาย"

อู่ชิงฮวนกลายเป็นลูกไก่ในกำมือโดยสมบูรณ์แล้วสินะ!

ดาวโรงเรียนที่เชื่องขนาดนี้ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกแฮะ!

ว่าแต่... ฉันไปเปลี่ยนนิสัยเธอให้เป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!

[จบแล้ว]