บทที่ 11 - แผนร้ายสะเทือนฟ้า

บทที่ 11 - แผนร้ายสะเทือนฟ้า

"แปลกจัง เดินมาตั้งนานแล้ว ทำไมไม่เจอสัตว์อสูรสักตัว"

บนทางเดินในป่า มีเงาร่างสามสาย

เด็กสาวที่เดินนำหน้าสุดมีบุคลิกเย็นชาและหยิ่งทะนง สวมชุดฝึกซ้อมรัดรูป บนแขนขาวเนียนมีกระแสไฟฟ้าแลบแปลบปลาบ ส่งเสียงดังเปรี๊ยะๆ

อู่ชิงฮวนแทบจะกลายเป็นไซบีเรียนฮัสกี้ในร่างมนุษย์

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการนวดเมื่อวานไปกระตุ้นต่อมอะไรเข้าหรือเปล่า

ตั้งแต่เข้าดันเจี้ยนมาจนถึงตอนนี้ เธอคึกคักตลอดเวลา เหมือนมีแรงเหลือเฟือใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมด

ยัยคนนี้ไม่เคยหยุดนิ่งเลย

เห็นสัตว์อสูรปุ๊บก็พุ่งเข้าใส่ทันที ท่าเดียวจอด แล้วก็มองหาเหยื่อรายต่อไป

ดุเดือดเลือดพล่านสุดๆ

ซูเสี่ยวเสี่ยวจากที่ตกใจในตอนแรก ตอนนี้เริ่มชินชาไปแล้ว

สำหรับอู่ชิงฮวน เธอมีคำนิยามให้แค่สองพยางค์

ปีศาจ

อืม ปีศาจชัดๆ

"ชิงฮวน พวกเราฆ่าสัตว์อสูรไปเยอะเกินไปแล้วมั้ง สัตว์อสูรพวกนั้นสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเธอเลยหนีไปหมด พากันหลบหน้าเธอ ก็เลยไม่เจอไง"

"มีทฤษฎีแบบนี้ด้วยเหรอ"

"อืม... น่าจะมีมั้ง..."

ซูเสี่ยวเสี่ยวมองเธอ มุมปากกระตุกยิกๆ

สำหรับคนอื่น อาจจะไม่มีทฤษฎีนี้

แต่สำหรับเทพสังหารอย่างอู่ชิงฮวน มันก็ไม่แน่

ซูเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจ

ฉินเฟิง อู่ชิงฮวน สองคนนี้สมกับเป็นสองอัจฉริยะแห่งโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งจริงๆ

เก่งเกินคนไปคนละแบบ

ฉินเฟิง ดูเหมือนจะปลุกพลังอาชีพหมอนวด แต่สกิลกลับมีผลลัพธ์เว่อร์วังอลังการ วันเดียวช่วยให้อู่ชิงฮวนเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

ส่วนอู่ชิงฮวนแม้จะไม่มีสกิลโกงๆ แบบฉินเฟิง แต่พลังต่อสู้ของอาชีพเธอนั้นไร้เทียมทาน ค่าสถานะเต็มแม็กซ์ เข้าดันเจี้ยนทดสอบก็เหมือนเดินกวาดล้าง

นี่ควรจะเป็นการทดสอบที่ยากลำบาก สามคนต้องงัดทุกวิชาออกมาใช้ถึงจะผ่าน แต่เธอกลับบดขยี้ทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว

เมื่อกี้ อู่ชิงฮวนตบสัตว์อสูรสิบตัวจนปางตาย แล้วให้เธอเป็นคนปิดฉาก

ซูเสี่ยวเสี่ยวไม่เคยคิดเลยว่า การทดสอบผู้มีอาชีพจะง่ายดายขนาดนี้

"ไม่ต้องทำอะไรเลย แม้แต่โล่ก็ไม่ต้องกาง ก็ผ่านการทดสอบแล้ว..."

เธอรู้สึกว่าทุกอย่างมันเหลือเชื่อเกินไป

นึกถึงตอนก่อนเข้าดันเจี้ยนที่ตัวเองคุยโวอย่างมั่นใจว่าจะปกป้องเพื่อนทั้งสอง

ซูเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกหน้าร้อนผ่าว

ขายหน้าชะมัด

"รอบนอกไม่มีสัตว์อสูรแล้ว งั้นพวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ"

ฉินเฟิงมองไปรอบๆ แล้วพูดเสียงเรียบ

เวลาทดสอบมีหนึ่งชั่วโมง พอหมดเวลาทุกคนจะถูกส่งตัวออกไปอัตโนมัติ

ตอนนี้เหลือเวลาอีกสิบกว่านาที

แม้จะผ่านการทดสอบแล้ว แต่ฉินเฟิงยังอยากกอบโกยผลประโยชน์ให้คุ้ม

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ลงดันเจี้ยนกับอู่ชิงฮวน เลยติดสถานะ 'คืนกำไรทวีคูณ'

เธอฆ่าสัตว์อสูรได้ค่าประสบการณ์ เขาก็จะได้ค่าประสบการณ์ทวีคูณ

"ไม่กอบโกยตอนนี้ จะไปกอบโกยตอนไหน"

ลุยต่อ ฆ่าให้เรียบ

"ไป ลุยเข้าไปข้างใน"

"เอ๊ะๆ จะดีเหรอ ยิ่งเข้าไปลึกอาจจะเจอสัตว์อสูรเลเวลสูงนะ พอแค่นี้ดีไหม" ซูเสี่ยวเสี่ยวเริ่มปอดแหก เตือนเสียงอ่อย "ถ้าเจอสัตว์อสูรเลเวลยี่สิบ พวกเราจบเห่กันหมดแน่..."

อู่ชิงฮวนต่อให้เก่งแค่ไหนก็แค่สิบกว่าเลเวล

ถ้าเจอเลเวลยี่สิบ หรือมากกว่านั้น ไม่ซี้ม่องเท่งกันหมดเหรอ

"ไม่เป็นไร ลุยเลย!"

อู่ชิงฮวนพูดโดยไม่หันมามอง

ฉินเฟิงเองก็ไม่พูดอะไร

เห็นทั้งสองคนเดินหน้าต่อ ซูเสี่ยวเสี่ยวก็ได้แต่กัดฟัน วิ่งเหยาะๆ ตามไป

......

ภายนอกดันเจี้ยน หน่วยพิทักษ์นภา

สีหน้าของชายแว่นย่ำแย่ถึงขีดสุด เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

ผู้มีอาชีพลัทธิมาร ปรากฏตัวแล้ว

แถมยังอยู่ในดันเจี้ยนทดสอบของมือใหม่ด้วย

ตอนนี้เขาได้แจ้งสถานการณ์ไปยังศูนย์บัญชาการแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานหน่วยพิทักษ์นภาในละแวกใกล้เคียงจะรีบมุ่งหน้ามาที่นี่

เขามองไปทางประตูทางเข้าดันเจี้ยน แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น

"ผู้มีอาชีพลัทธิมาร... กล้ามากระตุกหนวดเสือถึงถิ่นข้า..."

พี่น้องของเขาหลายคนต้องตายด้วยน้ำมือของพวกคนบ้าพวกนี้ แม้แต่ลูกศิษย์ของเขาก็เสียชีวิตในการต่อสู้กับผู้มีอาชีพลัทธิมาร

เขาจะไม่แค้นได้ยังไง

ตอนนี้มีโอกาส เขาต้องจับพวกคนบ้าพวกนี้มาลงโทษให้หมด ฆ่าให้เรียบ

"จางเหล่ย สวีเทา พวกนายสองคนกดเลเวลลงแล้วตามฉันเข้าดันเจี้ยน ส่วนคนที่เหลือเฝ้าทางออกดันเจี้ยนไว้ ห้ามให้ใครหน้าไหนออกไปได้ เฝ้าให้ตายไปข้างนึง!"

"รับทราบ!"

ชายแว่นกดเลเวลตัวเองลงมาเหลือเลเวลยี่สิบ เพื่อนำทีมเข้าสู่ดันเจี้ยน

เดิมทีเขาเลเวลสี่สิบเก้า ต้องฝืนกดลงมาเหลือยี่สิบเก้า ตอนนี้จึงโดนผลสะท้อนกลับเล่นงาน

ลูกทีมอีกสองคนก็หน้าซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าโดนผลสะท้อนกลับไม่เบา

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ต้องเข้าดันเจี้ยนไปให้ได้

ในแง่หนึ่ง ผู้มีอาชีพลัทธิมารอยู่ในนั้น อาจจะเริ่มแผนการร้ายแล้ว

ในอีกแง่หนึ่ง เมื่อเที่ยงเพิ่งมีมือใหม่เข้าไปจำนวนมาก ตอนนี้กำลังตกอยู่ในอันตราย

ไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาในฐานะหัวหน้าหน่วยย่อย ก็ต้องเข้าไป

ต่อให้ต้องโดนผลสะท้อนกลับ หรือเลเวลลดลงก็ตาม

"เครื่องตรวจจับจะส่งสัญญาณเตือนเมื่อจำนวนสัตว์อสูรในดันเจี้ยนลดลงอย่างฮวบฮาบ ผู้มีอาชีพทั่วไปไม่สามารถฆ่าสัตว์อสูรจำนวนมากในเวลาสั้นๆ ได้ แต่พวกผู้มีอาชีพลัทธิมารนั้นต่างออกไป พวกมันมีวิธีการพิเศษนำไอเท็มเข้าไป ใช้ไอเท็มพิเศษนั้นหลอมรวมสัตว์อสูร กลืนกินเป็นวงกว้าง รวบรวมแก่นพลังงานจำนวนมหาศาล..."

ชายแว่นอธิบายสถานการณ์ให้ลูกทีมอีกสองคนฟัง

สีหน้าของทุกคนยิ่งฉายแววหวาดหวั่น

"ซี๊ด... พวกนั้นรวบรวมพลังงานสัตว์อสูรไปเยอะขนาดนี้ เรื่องที่พวกมันจะทำต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่ๆ... นี่มันจะทำบ้าอะไรกันเนี่ย..."

"นี่มันไม่ใช่หนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสองแล้ว... สัตว์อสูรเป็นร้อยเป็นพันตัวมารวมกัน... ถึงแต่ละตัวจะเลเวลต่ำ แค่สิบกว่าๆ แต่ถ้าเอามาหลอมรวมกัน สิ่งที่สร้างออกมา... ต้องเป็นสัตว์ประหลาดแน่ๆ สัตว์ประหลาดที่รับมือไม่ได้!"

ชายแว่นสูดหายใจลึก แล้วค่อยๆ ผ่อนออก

เสียงของเขาทุ้มต่ำ

"ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง สัตว์ประหลาดที่พวกมันสร้างขึ้น มีความเป็นไปได้สูงว่า... จะทะลุขีดจำกัดเลเวลของดันเจี้ยน!"

ทะลุขีดจำกัดเลเวลของดันเจี้ยนทดสอบ

ทะลุเลเวลยี่สิบ

ถึงตอนนั้นไม่ว่าใครหน้าไหนมาก็รับมือไม่ไหว สถานการณ์จะหลุดการควบคุมโดยสิ้นเชิง

ดันเจี้ยนจำกัดเลเวลไว้ที่ยี่สิบ

คนที่เข้ามาจากข้างนอก ไม่ว่าจะเลเวลสูงแค่ไหน ก็ต้องกดเลเวลลง

นั่นหมายความว่า ต่อให้เป็นผู้มีอาชีพเลเวลร้อยจากข้างนอก พอเข้ามาในดันเจี้ยน ก็กลายเป็นไอ้กระจอกเลเวลยี่สิบ

ต่อให้มีสกิลเทพแค่ไหน เข้าไปก็โดนตบยับ

เผลอๆ อาจจะ... ตายในดันเจี้ยน!

"บัดซบเอ๊ย!"

วินาทีนี้ ชายแว่นเหมือนจะเดาแผนการของพวกบ้าลัทธิมารออกแล้ว

พวกมันน่าจะวางแผนนี้ไว้แน่ๆ

สร้างดันเจี้ยนที่หลุดการควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบ จนผู้แข็งแกร่งของเผ่ามนุษย์จัดการไม่ได้

เพื่อ... สร้างช่องทางมิติจากสนามรบหมื่นเผ่าพันธุ์เข้าสู่แนวหลังของมนุษย์!

[จบแล้ว]