บทที่ 7 - การบำเพ็ญเพียรในเมืองใหญ่

บทที่ 7 - การบำเพ็ญเพียรในเมืองใหญ่

หลังจากพวกเสิ่นเมี่ยวอีจากไป เย่เฉิงก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านเช่าต่อ เขาตรงไปเข้าเรียนที่โรงเรียน กว่าจะไปถึงก็เป็นเวลาเริ่มคาบเรียนแรกของช่วงบ่ายพอดี

อาจารย์เห็นเย่เฉิงตะโกนขออนุญาตอยู่หน้าห้อง ก็แค่ปรายตามองแวบหนึ่ง แล้วอนุญาตให้กลับเข้าไปนั่งที่ได้

"เป็นไงบ้างเจ้าเย่ ลูกสาวเพื่อนแม่นายรับมาเรียบร้อยไหม สวยหรือเปล่า" ทันทีที่หย่อนก้นลงนั่ง เจ้าอ้วนหวังที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ก็ยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

ตอนนึ้รอยฟกช้ำบนตัวเจ้าอ้วนหวังหายไปจนหมดเกลี้ยง หลังจากได้ดื่มยาต้มสูตรพิเศษที่เย่เฉิงลงมือต้มเอง ผิวพรรณของเขาก็ดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ดูสุขภาพดีสุดๆ ไม่เหมือนคนที่เพิ่งโดนรุมยำมาเมื่อวานเลยสักนิด

เย่เฉิงหัวเราะอย่างระอา "ในหัวนายนี่มีแต่เรื่องผู้หญิงหรือไง หัดทำตัวให้มีอนาคตหน่อยสิ เช่นตั้งใจเรียนให้เกรดดีๆ สอบเข้ามหาวิทยาลัยให้พ่อแม่ภูมิใจบ้าง"

"นอกจากเรื่องผู้หญิงกับเรื่องกิน ฉันก็ทำอย่างอื่นไม่เป็นแล้วล่ะ ใจจริงก็อยากจะเรียนให้เก่งนะ แต่นายก็รู้ว่าความจำฉันมันแย่ขนาดไหน อ่านอะไรไปก็จำไม่ได้เลย" เจ้าอ้วนหวังคอตก

เย่เฉิงนึกขึ้นได้ว่าเจ้าอ้วนหวังเคยเล่าให้ฟังว่าตอนเด็กๆ เคยหัวกระแทก ตั้งแต่นั้นมาความจำก็เลยไม่ค่อยดี

"ฉันจะสอนเคล็ดวิชาท่องจำให้ชุดหนึ่ง ไม่แน่มันอาจจะช่วยแก้โรคขี้ลืมของนายได้" เย่เฉิงกล่าว

เจ้าอ้วนหวังตาลุกวาว "จริงเหรอ เคล็ดวิชาอะไรวะ เจ๋งขนาดนั้นเลย"

"ไม่ต้องถามมาก ฟังให้ดี"

"เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งพูด ขอฉันจดใส่สมุดก่อน ขืนนายพูดจบฉันก็ลืมพอดี!"

"..."

เย่เฉิงพูดไม่ออก แต่ก็โกรธเพื่อนไม่ลง "ไม่ต้องห่วง เคล็ดวิชานี้รับรองว่านายจำได้แม่นแน่นอน"

เย่เฉิงถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้เจ้าอ้วนหวัง เจ้าอ้วนหวังรู้สึกเหมือนสมองโล่งขึ้นทันตาเห็น เคล็ดวิชาที่เย่เฉิงเพิ่งสอนเมื่อครู่กลับสลักลึกอยู่ในความทรงจำ อยากจะลืมก็ลืมไม่ลง

หลังจากจัดการเรื่องเจ้าอ้วนหวังเสร็จ เย่เฉิงก็ไม่มีกะจิตกะใจจะเรียน เขาหลับตาลงช้าๆ เริ่มโคจรพลังตามวิชา 'เก้าวัฏจักรโกลาหล' อย่างเงียบเชียบ

จักรพรรดิสวรรค์เย่เทียนตี้ ผู้คิดค้นวิชาเก้าวัฏจักรโกลาหล ต้องใช้ความพยายามถึงแปดครั้ง จนกระทั่งครั้งที่เก้าถึงจะย้อนเวลากลับมาเป็นวัยรุ่นได้สำเร็จ อดีตจอมราชันผู้สะเทือนเลือนลั่นทั่วจักรวาล บัดนี้เป็นเพียงเด็กมัธยมธรรมดา การบำเพ็ญเพียรทุกอย่างต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่

การบำเพ็ญเพียรแบ่งออกเป็นสามระดับใหญ่ ได้แก่ ผลัดเปลี่ยนกายา เข้าสู่มรรคคา และทะยานฟ้า

ระดับผลัดเปลี่ยนกายา แบ่งย่อยออกเป็น ขัดเกลาผิวหนัง หลอมอวัยวะ ทะลวงเส้นเอ็น และกระดูกหยก สี่ระดับย่อย ในขั้นนี้ผู้ฝึกตนยังไม่ต่างจากคนธรรมดามากนัก อย่างมากก็แค่อายุยืนขึ้น พละกำลัง ความเร็ว และประสาทสัมผัสทั้งห้าเฉียบคมขึ้นเท่านั้น

แต่เมื่อก้าวเข้าสู่ระดับเข้าสู่มรรคคา ก็จะสามารถสร้างรากฐานได้ เมื่อสร้างรากฐานสมบูรณ์ก็จะก่อกำเนิดครรภ์เต๋า

เมื่อถึงขั้นครรภ์เต๋าสมบูรณ์ ก็จะสามารถฝึกฝนจนเกิดการแบ่งจิต ในขั้นนี้ยังถือว่าอยู่ในขอบเขตของระดับเข้าสู่มรรคคา จนกว่าจะเข้าสู่สภาวะแปลงมังกร จึงจะนับว่าเข้าสู่ระดับทะยานฟ้าอย่างแท้จริง

ระดับทะยานฟ้ามีเพียงสองขั้นคือ แปลงมังกร และมหายาน

เมื่อถึงขั้นมหายานสมบูรณ์ ก็จะสามารถบรรลุเป็นเซียนเหาะเหินเดินอากาศสู่แดนสวรรค์ ผู้ที่มีความแข็งแกร่งเป็นเลิศจะสามารถพิสูจน์มรรคผลกลายเป็นจักรพรรดิได้!

ในอดีตหลังจากเย่เฉิงไปเกิดใหม่ในโลกผู้ฝึกตน เขาไต่เต้าทีละก้าว ผ่านกาลเวลานับหมื่นปี จนในที่สุดก็ได้ขึ้นไปสู่แดนสวรรค์ พิสูจน์มรรคผลเป็นจักรพรรดิ สร้างชื่อเสียงเกริกไกรในนามจักรพรรดิสวรรค์เย่เทียนตี้!

สรุปโดยรวมแล้วลำดับการฝึกตนคือ ขัดเกลาผิวหนัง หลอมอวัยวะ ทะลวงเส้นเอ็น กระดูกหยก สร้างรากฐาน ครรภ์เต๋า แบ่งจิต แปลงมังกร และมหายาน

'ขนาดตำแหน่งจักรพรรดิสวรรค์ข้ายังไปถึงมาแล้ว จะกลัวอะไรกับการเริ่มใหม่อีกครั้ง ในเมื่อได้กลับมาเกิดใหม่ในเมืองใหญ่ งั้นก็ขอฝึกตนในแบบฉบับคนเมืองนี่แหละ!'

เย่เฉิงเริ่มโคจรวิชา 'เก้าวัฏจักรโกลาหล' ทันใดนั้นบนท้องฟ้าเหนือพื้นดินนับหมื่นลี้ เมฆหมอกจำนวนมหาศาลก็เริ่มก่อตัวขึ้น พลังปราณธรรมชาติในรัศมีร้อยลี้ต่างหลั่งไหลมารวมกันโดยมีเย่เฉิงเป็นศูนย์กลาง

ในชั่วพริบตา ท้องฟ้าเหนือโรงเรียนเถิงหยวนก็ถูกปกคลุมด้วยเมฆดำทมึน เสียงฟ้าร้องครืนครานดังสนั่น สายฟ้าสีม่วงฟาดผ่าลงมาจากความสูงนับหมื่นเมตร

"เปรี้ยง!"

ทุกคนสะดุ้งโหยง นักเรียนและอาจารย์ในห้องต่างมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความแตกตื่น มีเพียงเย่เฉิงคนเดียวที่หลับตาแน่นิ่ง ราวกับเรื่องราวภายนอกไม่เกี่ยวข้องกับเขา

วินาทีต่อมา ฝนห่าใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมา

จากท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสไร้เมฆ กลับกลายเป็นมืดมิดและฝนตกหนักภายในเวลาไม่ถึงสามนาที ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป

"เปรี้ยง!"

สายฟ้าสีม่วงบนท้องฟ้ายังคงคำรามกึกก้อง สายฟ้านับสิบสายปรากฏขึ้นพร้อมกัน ภาพเหตุการณ์ดูยิ่งใหญ่อลังการ ราวกับมังกรยักษ์สีม่วงเลื้อยลงมาจากฟากฟ้า ผู้คนมากมายตื่นตะลึงจนอ้าปากค้าง ลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังอยู่ใจกลางพายุฝนฟ้าคะนอง พวกเขาไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อนในชีวิต

ในขณะเดียวกัน ทางอำเภอเทียนสุ่ยก็ได้ประกาศเตือนภัยพายุฝนฟ้าคะนอง

"ไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด เหนือน่านฟ้าอำเภอของเรามีกลุ่มเมฆฝนก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน จะมีพายุฝนฟ้าคะนองกินวงกว้าง ขอให้ประชาชนเตรียมรับมือ หลีกเลี่ยงการใช้โทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์สื่อสาร ห้ามยืนในที่สูง และห้ามหลบฝนใต้ต้นไม้ใหญ่..."

พายุฝนดูท่าจะไม่หยุดง่ายๆ สายฟ้ายังคงอาละวาดบนท้องฟ้า พลังปราณธรรมชาติมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่ร่างกายของเย่เฉิง

"ขัดเกลาผิวหนัง หลอมอวัยวะ... น่าเสียดาย ปราณในโลกนี้เบาบางเกินไป รวบรวมปราณในรัศมีร้อยลี้มาได้ ก็ทำได้แค่ดันระดับให้ถึงขั้นหลอมอวัยวะเท่านั้น! ถ้าไม่สร้างค่ายกลรวบรวมวิญญาณ เกรงว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสฝึกไปถึงระดับสูงๆ แน่" เย่เฉิงถอนหายใจในใจ แล้วหยุดโคจรวิชา

"แต่เรื่องแค่นี้ จะคณามือเราได้ยังไง!"

ทันทีที่เขาหยุด ท้องฟ้าก็กลับมาสว่างสดใสในพริบตา เมฆฝนหนาทึบที่สะสมตัวสูงเสียดฟ้านั้นหายวับไปราวกับไร้ร่องรอย

ทุกคนต่างยืนนิ่งมองเหตุการณ์ด้วยความงุนงง ประชาชนนับล้านในอำเภอเทียนสุ่ยต่างเป็นสักขีพยาน กลุ่มเมฆมหึมาที่ก่อตัวในไม่กี่นาที และเทฝนลงมาอย่างบ้าคลั่ง จู่ๆ ก็หายวับไปเฉยๆ

ผู้คนนับล้านยังคงตกอยู่ในความตะลึง พายุฝนในวันนี้จะต้องถูกบันทึกในหน้าประวัติศาสตร์ของอำเภอเทียนสุ่ยอย่างแน่นอน!

เย่เฉิงลืมตาขึ้น พบว่าการเรียนการสอนถูกยกเลิกไปแล้ว พายุฝนที่น่ากลัวเมื่อครู่ดูเหมือนวันสิ้นโลก ไม่มีอาจารย์คนไหนมีกะจิตกะใจจะสอนต่อ ครูผู้หญิงบางคนถึงกับสติแตก ส่วนนักเรียนก็สภาพดูไม่จืด

"เจ้าเย่ นายนี่ยังจะหลับลงอีกนะ ทั้งห้องมีนายคนเดียวนี่แหละที่นิ่งได้ขนาดนี้ ผู้หญิงหลายคนร้องไห้กันระงม เมื่อกี้มันน่ากลัวมาก ฉันนึกว่าโลกแตกแล้วซะอีก สายฟ้านับสิบผ่าลงมาพร้อมกัน แทบจะถึงพื้นดินอยู่แล้ว พระเจ้าช่วย ภาพนั้นมัน..." เจ้าอ้วนหวังปากสั่น หน้าซีดเผือด

"ก็แค่ฝนฟ้าคะนองเล็กน้อย จะกลัวไปทำไม"

เย่เฉิงรู้ดีว่านี่คือผลจากการที่เขาใช้วิชาเก้าวัฏจักรโกลาหล

ก็แค่สายฟ้าไม่กี่สิบสาย ไม่เห็นจะมีอะไรน่าตื่นเต้น!

ตอนที่เย่เฉิงบรรลุเป็นจักรพรรดิสวรรค์ สายฟ้าปกคลุมไปทั้งกาแล็กซี จักรวาลทั้งใบสั่นสะเทือน เผ่าพันธุ์นับล้านก้มกราบกราน ดวงดาวนับไม่ถ้วนกลายเป็นผุยผงท่ามกลางสายฟ้า แม้แต่หลุมดำยังถูกทัณฑ์สายฟ้าของจักรพรรดิเจาะทะลวง สายฟ้าแค่ร้อยลี้นี้เทียบไม่ได้แม้แต่เศษธุลี

"นายนี่มันแน่จริงๆ! ฉันเกือบฉี่ราดแล้วเนี่ย" เจ้าอ้วนหวังยกนิ้วโป้งให้ นับถือความนิ่งของเย่เฉิงจากใจจริง

"เชอะ ฉันว่ามันกลัวจนไม่กล้าลืมตามากกว่า แกล้งทำเป็นนิ่งไปงั้นแหละ!" เสียงดูถูกดังแทรกขึ้นมา

เย่เฉิงหันไปมอง พบว่าคนที่พูดคือหลี่เจ๋อ หน้าของหลี่เจ๋อเองก็ซีดเผือด เห็นได้ชัดว่ากำลังฝืนทำเป็นเก่งเหมือนกัน

[จบแล้ว]