บทที่ 5 เก็บมะพร้าว เสี่ยงดวง

เกาะเล็กๆ ทางทิศตะวันออกมีขนาดเพียง 80 ตารางเมตร และให้ความรู้สึกแบบเขตร้อน

สายลมอุ่นๆ พัดผ่านเกาะ ชายหาดราบเรียบ และมีต้นมะพร้าวสามต้นอยู่บนเกาะ ออกผลดกหนา แต่ละต้นมีมะพร้าว 10 ถึง 15 ลูก

มีบ่อน้ำใสสะอาดอยู่ใต้ต้นมะพร้าว

【ต้นมะพร้าวบนเกาะ: ต้นปาล์มสูงเขียวชอุ่มตลอดปี มีลำต้นหนาและตั้งตรง มันออกผลเป็นลูกมะพร้าว เนื้อมะพร้าวสามารถกินเป็นผลไม้เมืองร้อนได้ น้ำมะพร้าวเป็นเครื่องดื่มที่สดชื่นและอร่อย เนื้อมะพร้าวแก่สามารถนำไปสกัดน้ำมันและแปรรูปเป็นลูกอมและขนมอบต่างๆ กะลามะพร้าวสามารถใช้ทำเครื่องใช้และงานหัตถกรรมต่างๆ และยังสามารถนำไปทำถ่านกัมมันต์ได้อีกด้วย】

【น้ำพุร้อนใต้พิภพ: น้ำจืดที่ซึมออกมาจากใต้ดิน ประกอบด้วยแร่ธาตุต่างๆ ที่ร่างกายมนุษย์ต้องการ มันสดชื่นและสามารถดื่มได้โดยตรง】

【ค้นพบผลไม้กินได้ ไม่มีพิษ】

【โอ้~ น้ำพุนี้ปลอดภัยและไร้มลพิษ คุณสามารถดื่มมันได้อย่างไร้กังวล】

"ว้าว ไม่คิดเลยว่าจะมีของดีขนาดนี้!"

น้ำมะพร้าวไม่เพียงแต่อร่อยแต่ยังอุดมไปด้วยสารอาหาร เนื้อมะพร้าวช่วยประทังความหิวได้ ด้วยผลไม้มากมายให้เลือกกิน คุณอาจจะอ้วนขึ้นได้ง่ายๆ เลย

มูมูรู้สึกเหมือนจู่ๆ ก็กลายเป็น 'เศรษฐีน้อย' เขาจึงหยิบจอบออกมาและเริ่มสับ

【ประกาศจากระบบ: ไม้ +1】

【ประกาศจากระบบ: ไม้ +1】

【ประกาศจากระบบ: ไม้ +1】

...

ต้นมะพร้าวทั้งสามต้นล้มครืนลงกับพื้นแล้วหายไป

【ประกาศจากระบบ: มะพร้าว +36】

ต่อไปคือการรวบรวมน้ำพุ มูมูนอนราบกับพื้นและชิมมัน มันหวานและสดชื่นจริงๆ

อย่างไรก็ตาม การรวบรวมน้ำพุนี้ค่อนข้างยุ่งยาก

น้ำพุมีขนาดเล็กจิ๋ว และแอ่งน้ำก็มีขนาดเท่าฝ่ามือเท่านั้น สาเหตุหลักคือมันเติมน้ำช้าเกินไป

มูมูหยิบขวดน้ำแร่ออกมา แต่มันเติมได้เพียงครึ่งขวดน้ำก็หมดแล้ว หลังจากรออยู่นาน ในที่สุดน้ำประมาณหนึ่งในสามก็ซึมขึ้นมาจากก้นบ่อ

มูมูรออย่างอดทน และใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าจะรวบรวมน้ำได้เต็มขวด

มันเสียเวลาเกินไปและไม่คุ้มค่าเลย มูมูได้ข้อสรุปนี้อย่างรวดเร็ว

ในสถานการณ์ที่ขาดแคลนน้ำอย่างรุนแรง การพบแหล่งน้ำย่อมเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้น และคนส่วนใหญ่คงจะเติมน้ำใส่ทุกภาชนะที่พกพาได้ก่อนออกเดินทาง

อย่างไรก็ตาม เรื่องน่าขันเกี่ยวกับแหล่งน้ำนี้คืออัตราการไหลของน้ำนั้นช้าสุดๆ!

ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะเติมน้ำได้เต็มขวด การรออยู่ที่นี่ทั้งวันอาจจะได้น้ำแค่พอใช้สำหรับวันนั้น อาหารจะเป็นปัญหาใหญ่ที่สุด หากอยู่ที่นี่หลายวัน น้ำคงหมดและอดตาย

แต่ถึงอย่างนั้น มูมูก็ไม่ได้คิดมากกับมันนัก เมื่อเทียบกับมะพร้าวสามสิบกว่าลูก น้ำหนึ่งขวดก็เหมือนของแถม เขาตัดสินใจไม่เสียเวลาที่นี่อีกและมุ่งหน้าไปยังเกาะถัดไปทันที

มูมูมองไปรอบๆ เส้นทางทั้งหมดในครั้งนี้มีความเสี่ยง และเขาต้องเลือกอย่างระมัดระวัง

【เกาะทางทิศใต้เต็มไปด้วยวัชพืช และบางเกาะมีแหล่งน้ำสกปรกที่เต็มไปด้วยยุงดูดเลือด การถูกยุงพวกนี้กัดจะคันคะเยออย่างไม่น่าเชื่อ แม้จะไม่ถึงตาย แต่ก็ทำให้ตัวบวมเป่งได้หลายวัน】

【มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกต่อ แล้วคุณจะเข้าสู่อาณาเขตของแมวน้ำฟันยักษ์ สัตว์พวกนี้ไม่ควรไปแหยมด้วย พวกมันหวงถิ่นมาก แม้จะงุ่มง่ามบนบก แต่พวกมันมีจำนวนมหาศาล ทำให้ยากแก่การกำจัดให้สิ้นซาก】

【เกาะทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เต็มไปด้วยก๊าซพิษ การเข้าไปจะทำให้คุณหมดสติไปหลายวัน และไม่รู้ว่าจะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่หรือจะได้ตื่นหรือไม่】

【ทิศเหนือคือภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นและกำลังปะทุ การเข้าไปหมายถึงความตายที่แน่นอน】

【บนเกาะทางทิศตะวันตกเฉียงใต้มีสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำอันตรายอาศัยอยู่ พวกมันอันตรายมากในตอนกลางวัน แต่ในตอนกลางคืนสายตาของพวกมันจะแย่ลงอย่างมากและเชื่องช้าลง หากใช้อาวุธอย่างชำนาญ ก็เป็นไปได้ที่จะเอาชนะพวกมัน】

【มีสิงโตหลับใหลอยู่บนเกาะทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ คุณจะลองปลุกมันตื่นแล้วให้มันกินดูก็ได้】

【มีวังวนอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ คุณจะไม่ตายเพราะมัน แต่มันจะพาคุณไปยังพื้นที่ที่ไม่รู้จักและทำให้คุณสูญเสียเสบียงครึ่งหนึ่ง】

'บ้าเอ๊ย!'

'เลือกยากชะมัด!'

เพื่อความอยู่รอด เขาควรจะไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แต่มูมูไม่อยากเสียเสบียงที่อุตส่าห์เก็บรวบรวมมาอย่างยากลำบาก

'ดูเหมือนเราจะลองเสี่ยงดวงบนเกาะเล็กๆ ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้นั้นได้นะ!'

หลังจากสำรวจมาสี่เกาะและใช้เวลาไปพอสมควร ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว และความมืดกำลังจะมาเยือน บางทีเราอาจอาศัยช่วงเวลากลางคืนเพื่อสังหาร 'มอนสเตอร์ตัวจิ๋ว' ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ได้

มูมูเหลือบมองท้องฟ้า อีกประมาณ 30 นาทีก็จะมืดแล้ว

สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือรอ!

แน่นอนว่าเขาจะอยู่เฉยๆ ระหว่างนี้ไม่ได้ มูมูไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตบนเกาะนั้นรับมือยากแค่ไหน เขาจึงต้องฝึกฝนให้มากขึ้นและทำความคุ้นเคยกับการใช้อาวุธ

มูมูหยิบมีดสั้นออกมาและเริ่มฝึกฝน

เขาแทงและฟันไปที่จุดเดิมซ้ำๆ มีดสั้นแหวกอากาศเกิดเสียงขวับๆ

หนึ่ง สอง สาม...

จินตนาการว่ามีสิ่งมีชีวิตบางอย่างอยู่ตรงหน้า และแทงมีดเข้าที่จุดตายของมันไม่ยั้ง ตัดหัวมันซะ!

【ประกาศจากระบบ: ความชำนาญมีดสั้น +1】

【ประกาศจากระบบ: ความชำนาญมีดสั้น +1】

【ประกาศจากระบบ: ความชำนาญมีดสั้น +1】

...

มูมูฝึกฝนอย่างไม่ลดละ การแจ้งเตือนสีฟ้าปรากฏขึ้นเหนือหัวตลอดเวลา เขารู้สึกว่ามีดเริ่มคล่องมือขึ้นเรื่อยๆ แม้การแกว่งมีดจะสะเปะสะปะ แต่ความชำนาญของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง

หลังจากฝึกฝนมาหนึ่งชั่วโมง ฟ้าก็มืดสนิท

มูมูนอนหอบหายใจอย่างหนักบนพื้น เมื่อแรงกลับมาแล้ว เขาก็สามารถเริ่มการเดินทางช่วงต่อไปได้

มูมูหยิบขนมปังชิ้นสุดท้ายกับนมออกมาทาน จากนั้นก็เปิดช่องแชตเพื่อตรวจสอบความคืบหน้าการผจญภัยของคนอื่น

ตั้งแต่เข้าสู่โลกแห่งท้องทะเล เวลาผ่านไปกว่าครึ่งวันแล้ว บางคนปักหลักสังเกตสถานการณ์และรอฟังผลตอบรับจากคนอื่น ไม่กล้าออกทะเลสุ่มสี่สุ่มห้า

ยังมีคนกลุ่มเล็กๆ เหมือนมูมูที่ไม่ยอมงอมืองอเท้ารอความตาย และเป็นผู้นำในการบุกเบิกดินแดน

หลายคนไม่เข้าใจว่าเกมเอาชีวิตรอดโดยเนื้อแท้แล้วคือการปล้นชิงทรัพยากร และการเริ่มต้นเร็วกว่าย่อมได้เปรียบกว่า!

คนที่ปักหลักอยู่กับที่และสังเกตการณ์จากวงนอกได้ล้าหลังคนอื่นไปไกลแล้วในแง่ของความก้าวหน้าในการเอาชีวิตรอด

จากแชตปัจจุบัน คนส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ที่เกาะที่สอง โดยมีคนจำนวนน้อยที่ย้ายไปเกาะที่สาม ผมมาถึงเกาะที่สี่แล้ว นำหน้าคนอื่นในเรื่องทรัพยากรอยู่เท่ากับจำนวนหนึ่งเกาะเต็มๆ นี่ขนาดยังไม่รวมความจริงที่ว่าผู้เล่นบางคนไปเจอเกาะร้างที่ไม่มีอะไรเลยนะ

ในช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงนั้น บางคนหาอาหารได้ บางคนขุดเจอทรัพยากร บางคนได้รับบาดเจ็บ และบางคนสูญหายหรือถึงขั้นเสียชีวิต

ตอนที่ผมเข้าเกมครั้งแรก มีคน 1,000 คนในช่องแชตภูมิภาค แต่ตอนนี้จำนวนคนที่แสดงคือ 935 คน

นี่บ่งบอกว่ามีคนกำลังตกอยู่ในอันตราย

สิ่งนี้สร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ บีบให้พวกเขาต้องจริงจังกับโลกใบนี้ ไม่อย่างนั้นก็เอาชีวิตมาทิ้ง!

เมื่อเห็นว่ามีคนตายในพื้นที่ ผู้เล่นขี้ขลาดจำนวนมากจึงไม่กล้าก้าวต่อไป

ลองเช็กช่องแชตโลกอีกครั้ง

พวกต้มตุ๋นที่ "ส่งมอบ" เสบียงภายใต้หน้ากากของระบบลดลงอย่างเห็นได้ชัด ชัดเจนว่ากลยุทธ์นี้ใช้ไม่ได้ผลในระยะยาวและถูกคนส่วนใหญ่มองออกแล้ว

การพัฒนาความแข็งแกร่งของตนเองคือกุญแจสำคัญในการพิชิตเกาะ

"ตัดสินจากสถานการณ์ปัจจุบัน ยังเหลือผู้เล่นอีกค่อนข้างเยอะ..." มูมูครุ่นคิด "ในช่วงเริ่มต้น ทรัพยากรเกมขาดแคลนและระดับความอันตรายต่ำ แต่เมื่อเกมดำเนินไป ความยากและอันตรายก็จะเพิ่มขึ้น"