บทที่ 27 เหล่าผึ้งน้อยของราชินี

เราต้องไปที่เหมืองแร่เหล็กแน่นอน

การอัปเกรดเป็นบ้านไม้ระดับสูงและระดับท็อปต้องใช้เหล็กกล้า ดังนั้น นายต้องเป็นคนขุดแร่ต่อไป

เมื่อมีเหล็กกล้าจำนวนมาก ค่อยเอาไปแลกเปลี่ยนกับผู้เล่นอื่น

แต่จะบุ่มบ่ามไม่ได้

หลินเจ๋อไม่มุทะลุขนาดเอาชีวิตไปเสี่ยงหรอก

หลังจากจบการสนทนากับเยว่ซวงซวง เขาเปิด [กระดานจัดอันดับแต้มคุณงามความดีประจำโซน] พบว่ามีรายชื่อผู้เล่นจำนวนมากปรากฏขึ้นแล้ว

ผู้เล่นอันดับหนึ่งมีแต้มคุณงามความดีถึงหลักสิบ

หลินเจ๋อเห็นชื่อเยว่ซวงซวงด้วย อยู่อันดับสอง มีแต้มคุณงามความดี 37 แต้ม

"พวกนี้เร็วชะมัด!"

"แต่ก็น่าจะเป็นผู้เล่นสายชิลกันหมด"

"นอกจากฆ่ามอนสเตอร์ ผู้เล่นสายดำรงชีพยังหาแต้มคุณงามความดีได้จากการสร้างเครื่องมือ รวบรวมทรัพยากร และวิธีอื่นๆ"

นอกจากนี้ ข้างชื่อผู้เล่นแต่ละอันดับยังมีไอคอนกล่องสมบัติ

พอกดเข้าไปดู จะเห็นรางวัลของอันดับนั้นๆ

"ผู้เล่นที่มีแต้มคุณงามความดีสูงสุดจะได้รางวัลเป็นกล่องสมบัติระดับเพชรและพิมพ์เขียวสกิลอาชีพแบบสุ่ม"

"รางวัลที่สองคือกล่องสมบัติทองคำ 2 ใบและพิมพ์เขียวสกิลอาชีพ 1 ใบ"

"รางวัลที่สามคือกล่องสมบัติทองคำ 1 ใบและพิมพ์เขียวสกิลอาชีพ 1 ใบ"

"หลังจากนั้นไม่มีรางวัลพิมพ์เขียวสกิล มีแต่กล่องสมบัติ อันดับที่ 50 ถึง 100 ได้กล่องสมบัติระดับทองแดง..."

"รางวัลล่อตาล่อใจจริงๆ"

"โดยเฉพาะ 3 อันดับแรก!"

หลินเจ๋อคิดในใจ 'ฉันต้องพยายามติดท็อป 3 ให้ได้เพื่อพิมพ์เขียวสกิลอาชีพ จะทำได้จริงไหมเป็นอีกเรื่อง แต่ต้องตั้งเป้าไว้ก่อน'

'ถ้ามุ่งมั่นไปที่เป้าหมายนี้ ต่อให้สุดท้ายไม่สำเร็จ ผลลัพธ์ก็ไม่น่าจะแย่นัก'

'ยังไงซะ ฉันก็มีพรสวรรค์ระดับ Super S'

หลินเจ๋อยังคงมั่นใจในตัวเอง

ในเวลาสั้นๆ อันดับในท็อปเท็นเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาหลายรอบ เยว่ซวงซวงกระโดดขึ้นไปอันดับหนึ่งด้วยซ้ำ

ดูเหมือนแม่สาวน้อยคนนี้จะยุ่งกับการสร้างเครื่องมือ

ด้วยโต๊ะช่าง เยว่ซวงซวงหาได้ทั้งแต้มคุณงามความดีและเทียนโลหิตอย่างง่ายดาย ตราบใดที่มีวัสดุพอ

หลินเจ๋อสังหรณ์ใจ

หลังจบอีเวนต์นี้ อันดับของเยว่ซวงซวงต้องสูงแน่ เผลอๆ อาจติดท็อปเท็น

จากนั้นหลินเจ๋อเปิดช่องแชทโซนพื้นที่

หาข้อมูลเกี่ยวกับโหมดเอาชีวิตรอดคืนขั้วโลกเพิ่มเติมจากการคุยกับผู้เล่นอื่น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

หลินเจ๋อปิดช่องแชทอย่างพอใจ

"เทียนโลหิตก็มีระดับเหมือนกัน"

"ยิ่งระดับเทียนโลหิตสูง ยิ่งเผาไหม้ได้นาน และส่งผลต่อมอนสเตอร์เลเวลสูงกว่าได้"

"เทียนโลหิตระดับต่ำ ต่อให้จุดแล้ว ก็หยุดการโจมตีของมอนสเตอร์ระดับสูงไม่ได้..."

นอกจากนี้ หลินเจ๋อยังได้ข้อมูลเกี่ยวกับเทียนโลหิตและแต้มคุณงามความดีอีกเพียบ

...

ไม่รอช้า หลินเจ๋อรีบลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน

จากนั้นกินชุดอาหารเก้าถ้วยที่เหลือเป็นมื้อเช้า

ณ จุดนี้ HP สูงสุดของเขาเพิ่มขึ้นครบ 500 แต้ม ทำให้ HP รวมแตะ 1,450 แต้ม

เทียบกับผู้เล่นในปัจจุบัน เขาเรียกได้ว่าเป็นรถถังเดินได้ชัดๆ

นอกจากนี้ เขายังอัปแต้มสถานะ 20 แต้มที่เกมแจกให้ลงในความเร็วและ HP ซึ่งเป็นรางวัลที่ผู้เล่นรอดชีวิตทุกคนได้รับ

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด

หลังจากจบความท้าทายคืนขั้วโลก ผู้เล่นที่รอดชีวิตน่าจะได้รับรางวัลจากเกมแบบเดียวกัน ซึ่งต่างจากรางวัลจัดอันดับแต้มคุณงามความดี

"หลังจากอัปอย่างละ 10 แต้ม..."

"HP ของฉันแตะ 1,550 แต้ม ความเร็วแตะ 135 แต้ม"

"ความเร็วตอนนี้สูสีกับเสี่ยวชิงแล้ว"

"ช้ากว่าต้าหงนิดเดียว"

ส่วนราชินีผึ้งตัวอ้วนกลม ตามเขาไม่ทันหรอก

หลินเจ๋อยิ้มหน้าบาน

เขาพอใจกับค่าสถานะอันสูงลิ่วของตัวเองมาก

ตอนนี้เสี่ยวชิงกับต้าหงตื่นแล้ว เขาให้อาหารเจ้าตัวเล็กทั้งสองแล้วบอกว่า "กินเสร็จแล้ว เราจะออกไปล่ากัน"

"อีก 7 วันข้างหน้า"

"เราจะต้องเจอกับค่ำคืนแบบนี้ไปตลอด"

"แม้ทัศนวิสัยจะแย่และเสี่ยงโดนมอนสเตอร์โจมตี แต่ก็มีข่าวดีเหมือนกัน"

เสี่ยวชิงเงยหน้าถาม "เจ้านาย ข่าวดีอะไรเหรอ?"

หลินเจ๋อยิ้มและพูดว่า "ข่าวดีคือมอนสเตอร์เพิ่มขึ้น 10 เท่า ขอแค่เรายืนหยัดไหว เลเวลเราจะพุ่งพรวดพราดแน่นอน"

"การจะไปถึงระดับเงินในเวลาสั้นๆ ไม่ใช่ปัญหา"

ยามว่าง เขาเคยคุยกับเสี่ยวชิงเรื่องระบบระดับ ทำให้รู้ว่าเหนือกว่าทองแดงคือเงิน แล้วก็ทองคำ เพชร...

ได้ยินคำพูดห้าวหาญของหลินเจ๋อ

เจ้าตัวเล็กทั้งสองส่งเสียงเชียร์ตาม

พวกมันเป็นมอนสเตอร์ที่มีความทะเยอทะยาน ไม่อยากเป็นไก่อ่อนระดับทองแดงไปตลอดกาล

พวกมันฝันว่าสักวันจะได้เป็นมอนสเตอร์ระดับทองคำ

ถ้าหลินเจ๋อรู้ความคิดของเด็กๆ คงด่าว่าไร้กระดูกสันหลังแน่

มอนสเตอร์ระดับทองคำมีอะไรพิเศษ?

ถ้าจะทำ ต้องทำให้เหนือกว่ามอนสเตอร์ระดับเพชร เป็นระดับบอสไปเลย

...

ประตูเปิดออก

ความหนาวเย็นพัดวูบเข้ามา

เตาไฟในห้องกำลังลุกไหม้ เลยไม่รู้สึกถึงอุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลง จนกระทั่งออกมาข้างนอกถึงรู้ว่าอุณหภูมิลดฮวบแม้ในคืนขั้วโลก

ท้องฟ้าเป็นเหมือนม่านสีดำไร้ที่สิ้นสุด

ไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย มืดจนน่าขนลุก

ทันใดนั้น

เสียงหึ่งๆ ดังมาจากด้านหลัง

ราชินีผึ้งตัวอ้วนกลมบินร่าเริงมาหาหลินเจ๋อ ตามด้วยฝูงผึ้งนับร้อย

มีตั้ง 400 ตัว

ส่วนใหญ่เป็นผึ้งธรรมดา ขนาดเท่าเล็บมือ แต่ที่หลินเจ๋อแปลกใจคือ มีผึ้งงานขนาดเท่ากำปั้นปะปนอยู่ด้วย 3 ตัว

[มอนสเตอร์: ผึ้งงาน]

[ระดับ: ระดับทองแดงขั้น 1]

[พลังโจมตี: 20; พลังป้องกัน: 10; ความเร็ว: 20]

[HP: 300]

[ความสามารถพิเศษ: แทงต่อเนื่อง - สร้างความเสียหายให้ศัตรู 9 ครั้งภายใน 3 วินาที คูลดาวน์ 1 นาที]

[ศักยภาพการเติบโต: 1 ดาว]

[ค่าประสบการณ์: 0/200]

...

"เกิดอะไรขึ้น?"

หลินเจ๋อมองค่าสถานะของผึ้งงาน 3 ตัว "มีแค่ค่าสถานะพื้นฐาน ไม่ได้รับโบนัสจากพรสวรรค์ของฉันเลย!"

"หมายความว่าเฉพาะสัตว์เลี้ยงที่ทำสัญญาจริงๆ ถึงจะได้รับการเสริมพลังงั้นเหรอ?"

จากนั้นหลินเจ๋อพบว่าเขาไม่สามารถสื่อสารทางจิตกับผึ้งงานทั้งสามตัวเหมือนที่ทำกับเจ้าตัวเล็กทั้งสามได้

"น่าเสียดายชะมัด"

"แบบนี้คุณค่าของการเลี้ยงกองทัพผึ้งลดลงฮวบเลย"

หลินเจ๋อรู้สึกเสียดาย

แต่ก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

ผลลัพธ์แบบนี้ถือว่าปกติแหละ

เขาพูดกับราชินีผึ้งที่บินมาหาอย่างมีความสุข "เราจะออกไปล่ากัน ให้ลูกๆ ของแกเฝ้าบ้านนะ"

"บอกพวกมันว่าถ้ามีมอนสเตอร์บุก ให้รีบมาบอกทันที!"

"อื้อ~~"

ราชินีผึ้งพยักหน้า

ส่งคำสั่งของหลินเจ๋อไปยังฝูงผึ้ง

วินาทีถัดมา ฝูงผึ้งบินกระจายไปทั่วทิศทาง เหมือนกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วที่กระจายอยู่รอบที่หลบภัย

ผึ้งงาน 3 ตัวนำผึ้งที่เหลือจัดเป็น 3 ทีมลาดตระเวนรอบที่หลบภัย

ผึ้งชุดแรกทำหน้าที่เป็นระบบมอนิเตอร์ ส่วนทีมผึ้งงาน 3 ทีมเหมือนหน่วยรปภ.

ชุดหนึ่งเฝ้าระวัง อีกชุดรักษาความปลอดภัย

แบ่งงานกันชัดเจน