บทที่ 25 ผู้เล่นที่หวาดผวา

หน้าต่างแชทเพื่อน

เยว่ซวงซวงส่งข้อความมา: "บอสคะ ตะปูเหล็กทั้งหมด 4,260 ตัวค่ะ ส่วนแบ่งของฉันหักออกไปแล้ว"

หลินเจ๋อ: "ได้รับแล้ว ขอบใจมาก"

เยว่ซวงซวง: "พูดอะไรอย่างนั้น ถ้าไม่ได้ร่วมมือกับบอส ฉันคงหาตะปูมาอัปเกรดบ้านไม้ไม่พอหรอก"

ค่าแปรรูปที่เธอได้จากหลินเจ๋อมากพอที่จะอัปเกรดกระท่อมฟางเป็นบ้านไม้ได้เลย

เธอรู้สึกขอบคุณหลินเจ๋อมาก

เพราะสิ่งนี้อาจช่วยชีวิตเธอได้

เยว่ซวงซวง: "บอส บ้านไม้ของบอสน่าจะถึงระดับกลางแล้วใช่ไหม?"

หลินเจ๋อ: "รู้ได้ไงเนี่ย?"

เยว่ซวงซวง: "ฮิฮิ... นอกจากไม้กับตะปู การอัปเกรดเป็นบ้านไม้ระดับกลางต้องใช้เหล็กกล้าด้วย ฉันเดาว่าของพวกนี้ก็น่าจะได้มาจากเหมืองเหล็กเหมือนกัน"

"วันนี้บอสขุดแร่เหล็กไปตั้งเยอะ ต้องได้เหล็กกล้ามาบ้างแหละ"

"การอัปเกรดเป็นบ้านไม้ระดับกลางไม่น่ามีปัญหา"

มองดูข้อความที่เยว่ซวงซวงส่งมา

หลินเจ๋ออดคิดไม่ได้ว่า ผู้หญิงคนนี้ฉลาดจริงๆ

หลินเจ๋อ: "ถ้าคุณรวบรวมไม้กับตะปูพออัปเกรดบ้านไม้ระดับกลางเมื่อไหร่ ผมขายเหล็กกล้าให้ก่อนได้นะ แต่ต้องเอาของมาแลก อย่างพวกพิมพ์เขียว"

เยว่ซวงซวงตื่นเต้นทันที: "บอสอยากได้พิมพ์เขียวแบบไหนคะ?"

หลินเจ๋อ: "พิมพ์เขียวอะไรก็ได้ แต่ถ้าเป็นพิมพ์เขียวสกิลของนักอัญเชิญสัตว์เลี้ยงจะดีมาก"

เยว่ซวงซวง: "บอสเป็นนักอัญเชิญสัตว์เลี้ยงเหรอ?"

หลินเจ๋อ: "ถูกต้อง"

เยว่ซวงซวง: "อิจฉาบอสจังที่มีสัตว์เลี้ยงอยู่เป็นเพื่อน! ฉันอยู่คนเดียวในที่หลบภัยกลัวจะตายอยู่แล้ว ถ้ารู้งี้เลือกอาชีพนักอัญเชิญสัตว์เลี้ยงบ้างก็ดี"

หลินเจ๋อ: "สถานการณ์แบบนี้คงอยู่แค่ชั่วคราว ผมเชื่อว่าวันหนึ่งผู้เล่นจะมีโอกาสเจอกันตัวเป็นๆ เผลอๆ อาจย้ายที่หลบภัยมารวมกันได้ด้วยซ้ำ สิ่งที่คุณต้องคิดตอนนี้ไม่ใช่เรื่องกลัวหรือไม่กลัว แต่คือการเอาชีวิตรอดไปให้ถึงตอนนั้นและพัฒนาฝีมือตัวเอง!"

เยว่ซวงซวง: "เข้าใจแล้วค่ะ! บอส ขอดูสัตว์เลี้ยงหน่อยได้ไหม?"

ได้ยินดังนั้น หลินเจ๋อก็ถ่ายรูปเสี่ยวชิงส่งไปให้ดู

มองดูรูปที่หลินเจ๋อส่งมา เยว่ซวงซวงรู้สึกหนังหัวชาวาบ

เธอนึกไม่ถึงว่าสัตว์เลี้ยงของหลินเจ๋อจะเป็นงู แถมตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มขนาดนี้

ที่สำคัญที่สุด

เจ้างูเขียวยักษ์นั่นยังนอนอยู่บนเตียงหลินเจ๋ออีกต่างหาก

เธอตกใจจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เยว่ซวงซวง: "บอส จะแกล้งกันแบบนี้ไม่ได้นะ! ร้องไห้!"

หลินเจ๋อ: "คุณอยากดูเองนะ"

เยว่ซวงซวง: "งูตัวใหญ่ขนาดนั้น แถมยังนอนบนเตียง บอสไม่กลัวเหรอ?"

หลินเจ๋อ: "เดี๋ยวก็ชิน ผมเลี้ยงเสี่ยวชิงมาตั้งแต่ระดับทองแดงขั้น 1 เห็นมันโตมากับมือ เลยไม่รู้สึกกลัวอะไร"

เยว่ซวงซวง: "โอเค เอาที่บอสสบายใจเลย"

จากนั้นทั้งสองก็คุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ ขณะที่หลินเจ๋อไถดูช่องแลกเปลี่ยนซื้อขาย

พิมพ์เขียว ไอเทมเพิ่มค่าสถานะ และเมล็ดผัก ฯลฯ

สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่หลินเจ๋อต้องการในตอนนี้

น่าเสียดาย หลังจากค้นหาด้วยคีย์เวิร์ดต่างๆ ก็ยังไม่เจอสิ่งที่ต้องการ

ผู้เล่นในระยะนี้ยังจนกันเกินไป

...

ดึกดื่นค่อนคืน หลินเจ๋อตาสว่าง เยว่ซวงซวงก็นอนไม่หลับเหมือนกัน เธอมักส่งข้อความมาถามเป็นระยะว่าเขาหลับหรือยัง

แน่นอน ไม่ใช่ว่าทั้งสองคนกำลังอินเลิฟกัน

แต่เพราะพรุ่งนี้เช้าช่วงคุ้มครองมือใหม่จะสิ้นสุดลง และจะไม่มีเขตปลอดภัยอีกต่อไป

ช่วงคุ้มครองมือใหม่ถือว่า 'ใจดี' กับผู้เล่นพอสมควร

โดยพื้นฐานแล้ว ตราบใดที่ไม่ออกจากเขตปลอดภัย โอกาสเกิดอันตรายแทบเป็นศูนย์

ผู้เล่นที่ตายในเขตปลอดภัยคือพวกโชคร้ายที่ไปแหย่รังแตนเข้า

ในเขตปลอดภัย ปกติมอนสเตอร์จะไม่โจมตีผู้เล่นก่อน

เหมือนตอนที่หลินเจ๋อเจอเสี่ยวชิง ตราบใดที่เขาไม่เข้าใกล้กล่องสมบัติระดับทองแดง เสี่ยวชิงก็ไม่โจมตีเขา

ปล่อยให้เขาวิ่งเล่นชายป่าไผ่ได้ตามสบาย

แต่พอเขตปลอดภัยหายไป สถานการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก มอนสเตอร์จะเริ่มโจมตีผู้เล่นก่อน หรือแม้กระทั่งบุกโจมตีที่หลบภัย

นี่เป็นเรื่องอันตรายสุดขีดสำหรับผู้เล่นแน่นอน

แถมพอหมดช่วงคุ้มครองมือใหม่ ใครจะรู้ว่าเกมเอาชีวิตรอดนี้จะสร้างเรื่องปวดหัวอะไรให้อีก

ดังนั้น ไม่ใช่แค่หลินเจ๋อกับเยว่ซวงซวง ผู้เล่นหลายคนก็นอนไม่หลับเหมือนกัน

แม้จะดึกดื่น แต่ช่องแชทโซนพื้นที่ยังคึกคักจอแจ

ผู้เล่นจำนวนมากส่งข้อความรัวๆ

หัวข้อสนทนาวนเวียนอยู่กับการสิ้นสุดของช่วงคุ้มครองมือใหม่ ทุกคนต่างวิตกกังวลเกี่ยวกับวันพรุ่งนี้

[ฉันสังหรณ์ใจว่าพรุ่งนี้ต้องมีเรื่องใหญ่แน่!]

[ก็แหงสิ เขตปลอดภัยหายไป ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือไง?]

[เฮ้ยพวกนาย มีใครรู้บ้างว่า 'ภัยพิบัติทางธรรมชาติ' ที่เกมพูดถึงคืออะไร?]

[ตามหลักแล้ว ภัยพิบัติก็ไม่พ้นแผ่นดินไหว น้ำท่วม หรือสภาพอากาศวิปริต แต่เราอยู่ในโลกที่เน้นการเอาชีวิตรอด จะเอาความรู้จากโลกมาตัดสินก็คงยาก]

[ขอแค่เกมปรานีฉันหน่อย ฉันยังไม่อยากตาย!]

[ฉันก็ไม่อยากตาย! เมื่อวานฉันแอดเพื่อนคนหนึ่ง คุยกันอยู่ดีๆ จู่ๆ คนนั้นก็ตาย ฉันกลัวจนนอนไม่หลับทั้งคืนเลย]

[ดูยังไงว่าเพื่อนตายหรือยังอยู่?]

[ดูที่รูปโปรไฟล์ ถ้าเป็นสีเทาแปลว่าตายแล้ว ส่งข้อความหาไม่ได้]

เห็นข้อความนี้ หลินเจ๋อรีบเปิดแผงเพื่อนเช็ก 'เพื่อน' ที่เหลืออยู่ไม่กี่คนทันที

รูปโปรไฟล์เพื่อนทุกคนยังสว่างอยู่ แสดงว่า 'เพื่อน' เหล่านี้ยังรอดชีวิต

เขาไถดูช่องแชทต่ออีกพักหนึ่ง

ทันใดนั้น ข้อความหนึ่งก็สะดุดตาหลินเจ๋อ

...

[พี่น้อง ตั้งสติกันหน่อย!]

[ขอแค่เรารวมพลังกัน เราต้องผ่านวิกฤตนี้ไปได้แน่!]

[เมนต์บน ดีแต่ปาก! เรากระจัดกระจายกันไปทั่วป่า ไม่เคยเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ จะรวมพลังกันยังไง? รวมพลังทางจิตวิญญาณเหรอ?]

[ไม่ใช่ไม่เคยเห็นนะ เมื่อวานฉันเจอผู้เล่นคนหนึ่ง เป็นผู้หญิงด้วย เราช่วยกันฆ่ามอนสเตอร์]

[จริงดิ?]

[จริงสิ ดูเองเลย... (รูปภาพ) คลิกเพื่อดูภาพความละเอียดสูง]

[เชี่ย! เจอกันจริงๆ ด้วย!]

[ดูเหมือนที่ตั้งที่หลบภัยจะเป็นแบบสุ่ม ถ้าโชคดีอาจเจอคนอยู่ใกล้ๆ]

[จุ๊ๆ... สุ่มเจอคนอยู่ใกล้ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไปนะ ในโลกเอาชีวิตรอด ไม่มีกฎหมาย คนโหดๆ ทำได้ทุกอย่างแหละ]

[จริงที่สุด!]

[ถ้าเจอผู้เล่นอื่น ระวังตัวให้ดี อย่าไว้ใจใครง่ายๆ นี่ไม่ใช่เรื่องระแวงเกินเหตุ แต่เป็นเรื่องของชีวิต!]

คำพูดเหล่านี้โดนใจผู้เล่นหลายคน

ชื่อเกมเอาชีวิตรอด แต่คนตายได้จริงๆ

...

"เพิ่งคุยกับเยว่ซวงซวงว่าสักวันผู้เล่นจะได้เจอกัน ไม่นึกว่าจะเป็นจริงเร็วขนาดนี้!"

หลินเจ๋อสงสัยว่าปากเขาศักดิ์สิทธิ์หรือเปล่า

จังหวะนั้น เยว่ซวงซวงส่งข้อความมาพอดี: "บอสคะ คิดว่าถ้าอนาคตเราได้เจอกันจริงๆ จะเป็นยังไงคะ?"

เธอก็คงกำลังดูช่องแชทอยู่เหมือนกัน

หลินเจ๋อ: "ถ้าเจอกัน คุณไม่กลัวเสี่ยวชิงของผมเหรอ?"

เยว่ซวงซวง: "ร้องไห้!! บอสคะ ทำไมต้องจี้ใจดำด้วย? ตอนนี้แค่คิดถึงเสี่ยวชิง ฉันก็ขนลุกแล้ว แถมยังระแวงว่ามีอะไรอยู่นอกบ้านตลอดเวลา"

หลินเจ๋อหัวเราะชอบใจ

เขาเอื้อมมือไปลูบหัวงูยักษ์ของเสี่ยวชิงที่เกยอยู่บนพุง แล้วพูดว่า "แกโดนสาวเมินซะแล้ว"

ได้ยินแบบนั้น เสี่ยวชิงถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

หลินเจ๋อหัวเราะเบาๆ อีกครั้ง

หลังจากบอกราตรีสวัสดิ์เยว่ซวงซวง เขาก็เข้านอน

ภายในรังผึ้งนอกบ้านไม้ ราชินีผึ้งกำลังฟักตัวอ่อนผึ้งอย่างมีความสุข

ทันใดนั้น แสงสีทองจางๆ ก็ปรากฏขึ้น

ผึ้งตัวน้อยตัวหนึ่งกลายพันธุ์ วิวัฒนาการเป็นผึ้งงานระดับมอนสเตอร์ ขนาดตัวขยายใหญ่เท่ากำปั้น

•