บทที่ 22 เลื่อนสู่ระดับทองแดงขั้น 4

พวกเขากินดื่มกันจนอิ่มหนำ

หลินเจ๋อเก็บชุดอาหารเก้าถ้วยที่เหลืออีกสองในสามส่วนลงกระเป๋าเป้

มื้อนี้ไม่เพียงเติมเต็มความหิว แต่ยังเพิ่ม HP สูงสุดให้เขาไปกว่า 150 แต้ม

ถ้ากินครบเก้าถ้วย HP สูงสุดจะเพิ่มขึ้น 500 แต้ม

หลินเจ๋อเหลือบมองข้อมูลส่วนตัว

หลังจากเพิ่ม HP สูงสุดไปกว่า 150 แต้ม เลือดของเขาก็ทะลุหลัก 1,000 ในที่สุด

เป็นวันที่น่าจดจำจริงๆ

ระหว่างที่เขาขุดแร่และกินข้าว แจ้งเตือนการสังหารจากเสี่ยวชิงและต้าหงก็เด้งขึ้นมาเรื่อยๆ

แต่ส่วนใหญ่พวกมันล่าได้แค่สัตว์ธรรมดา มีแค่สามตัวเท่านั้นที่เป็นระดับมอนสเตอร์

เขาได้ค่าประสบการณ์รวมไม่ถึงสี่สิบแต้ม

ถึงอย่างนั้น หลินเจ๋อก็พอใจมากแล้ว

ยังไงซะ เขาก็ได้ค่าประสบการณ์มาฟรีๆ โดยไม่ต้องกระดิกนิ้ว

"อีกแค่สามสิบกว่าแต้ม ฉันก็จะถึงระดับทองแดงขั้น 4 เท่ากับเลเวลของเสี่ยวชิงและต้าหงแล้ว"

ในแง่ของเลเวล เขาตามทันแล้ว

ในอนาคต เมื่อจำนวนสัตว์เลี้ยงเพิ่มขึ้น ความเร็วในการอัปเลเวลของเขาจะยิ่งเร็วกว่านี้ แซงหน้าสัตว์เลี้ยงทุกตัวแน่นอน

...

หลังกินเสร็จ หลินเจ๋อก็กลับไปทำงานขุดแร่อันตรากตรำต่อ

เขาปล่อยราชินีผึ้งออกจากมิติสัตว์เลี้ยงด้วย

หลังจากพักในมิติสัตว์เลี้ยง เลือดของราชินีผึ้งก็ฟื้นฟูจนเต็มเปี่ยม

ตอนนี้นางพญาตัวอ้วนกลมนอนอยู่บนหินสีน้ำเงินก้อนใหญ่ไม่ไกล มองดูหลินเจ๋อที่เหงื่อท่วมตัวด้วยสายตาเอ็นดูและอยากรู้อยากเห็น

เห็นแบบนั้น หลินเจ๋อก็กลอกตาทันที

ถ้ามีสัตว์เลี้ยงที่เดินสองขาได้ เขาคงไม่ต้องมาทำเองแบบนี้

"ถ้าวันหน้าเจอลิงหรือกอริลลา..."

"โดยเฉพาะกอริลลา เราน่าจะลองอัญเชิญมาเป็นสัตว์เลี้ยงดู"

"กอริลลาแข็งแรงและทรงพลัง เหมาะกับการขุดแร่สุดๆ"

หลินเจ๋อทำงานหนักไปพลางคิดไปพลาง

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก

สองสามชั่วโมงผ่านไปในพริบตา

ทันใดนั้น คลื่นพลังงานปะทุขึ้นจากหน้าท้องของหลินเจ๋อ

หลินเจ๋อรู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ระยะเวลาก็ยังสั้นมาก แค่ไม่กี่วินาที

"อัปเกรดแล้ว! ระดับทองแดงขั้น 4!"

เขาเทแต้มสถานะใหม่ 10 แต้มลงในความเร็วและ HP จากนั้นตรวจสอบข้อมูลส่วนตัว

...

[ผู้เล่น: หลินเจ๋อ]

[ระดับ: ระดับทองแดงขั้น 4]

[อาชีพ: นักอัญเชิญสัตว์เลี้ยง (ครอบครองสัตว์เลี้ยงได้ 3 ตัว); สกิล: อัญเชิญสัตว์เลี้ยง, มิติสัตว์เลี้ยง, คัดลอก]

[พลังโจมตี: 95 (45+50); พลังป้องกัน: 70 (45+25); ความเร็ว: 125 (65+60)]

[HP: 1108; MP: 450]

[ค่าประสบการณ์: 1/500]

[แต้มสถานะ: 0]

[พรสวรรค์: ระดับ Super S]

...

"เหลือเชื่อ! 125 กม./ชม.!"

"ต่อให้ราชาไฮยีน่าระดับทองแดงขั้น 5 ตัวนั้นไม่บาดเจ็บ ความเร็วสูงสุดของมันก็แค่ 110 แต้ม"

"ถ้าสู้กันอีกรอบ มันแตะตัวฉันไม่ได้แม้แต่ปลายขนแน่"

หลินเจ๋อดีใจมาก เทียบกับไก่อ่อนเมื่อสองวันก่อน ตอนนี้เขาแกร่งขึ้นหลายสิบเท่า

ในเวลาเดียวกัน

เขารู้สึกว่าพละกำลังก็เพิ่มขึ้นอย่างมากด้วย

เมื่อก่อนต้องฟาดเกือบสี่สิบครั้งถึงจะทุบแร่เหล็กแตกได้สักก้อน แต่ตอนนี้ใช้แค่ประมาณสามสิบครั้ง

"บ่ายสามโมงแล้ว"

"กว่าจะเย็น น่าจะขุดแร่เหล็กได้อีกสองร้อยกว่าก้อน"

ลุยต่อ!

หลินเจ๋อกินสาลี่หวานฉ่ำไปลูกหนึ่งแล้วเหวี่ยงอีเทอร์ต่อ

ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาเรื่อยๆ

ส่วนใหญ่ที่ขุดได้คือแร่เหล็ก

นานๆ ทีจะโชคดีได้เหล็กกล้ามาบ้าง

...

หลินเจ๋อยังไม่เลิกงานขุดแร่จนกว่าพระอาทิตย์จะตกดิน

เวลานี้มีแร่เหล็กกองอยู่ข้างๆ กว่าสี่ร้อยก้อน และเหล็กกล้าเกือบสามสิบก้อน ซึ่งเป็นผลลัพธ์จากการทำงานหนักตลอดช่วงบ่าย

เขาแลกเปลี่ยนแร่เหล็กสี่ร้อยกว่าก้อนทั้งหมดให้เยว่ซวงซวง

ส่วนเหล็กกล้าเขาเก็บไว้เอง

ครู่ต่อมา เยว่ซวงซวงก็ส่งตะปูเหล็กที่ทำเสร็จแล้วกว่าพันตัวมาให้

เยว่ซวงซวง: "บอสคะ รอบนี้แร่เหล็กเยอะมาก ฉันคงส่งของให้ได้ประมาณ 4 ทุ่มคืนนี้"

หลินเจ๋อ: "ได้ คำนวณค่าแปรรูปเอาเองนะ"

เยว่ซวงซวง: "โอเค ขอบคุณที่บริจาคค่ะ!"

สักพัก เยว่ซวงซวงส่งข้อความมาอีก: "บอส จะเลิกงานแล้วเหรอคะ?"

หลินเจ๋อ: "ฟ้าจะมืดแล้ว ได้เวลากลับพอดี"

เยว่ซวงซวง: "อิจฉาผู้เล่นที่มีพรสวรรค์สายต่อสู้อย่างคุณจัง ฉันยังไม่กล้าออกจากเขตปลอดภัยเลย"

หลินเจ๋อ: "ผู้เล่นสายดำรงชีพก็มีข้อดีและอนาคตของตัวเองเหมือนกัน แค่ยังพัฒนาไปไม่ถึงขั้นนั้น"

เยว่ซวงซวง: "หวังว่าจะเป็นอย่างที่ยอดฝีมือบอกนะคะ จริงสิ ยอดฝีมือพอรู้ข้อมูลบ้างไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังหมดช่วงคุ้มครองมือใหม่?"

หลินเจ๋อ: "ไม่รู้ พรุ่งนี้ก็รู้เองแหละ"

เยว่ซวงซวง: "โอเคค่ะ"

...

จบบทสนทนากับเยว่ซวงซวง

หลินเจ๋อเปิดกระเป๋าเป้ดูแวบหนึ่ง ตอนนี้เขามีเหล็กกล้ารวมทั้งหมด 35 ก้อน

'ไม่รู้ว่าเหล็กกล้าเอาไว้ทำอะไร'

'เอาไว้ตีอุปกรณ์ขั้นสูงหรือเปล่านะ?'

'ตอนนี้โต๊ะช่างของเยว่ซวงซวงเลเวลยังต่ำ เดี๋ยวค่อยให้เธออัปเกรด แล้วดูซิว่าจะหาทางใช้ประโยชน์จากเหล็กกล้าได้ไหม'

"ไปกันเถอะ!"

หลินเจ๋อโบกมือเรียกราชินีผึ้ง "ไปตามเสี่ยวชิงกับต้าหงมา!"

"รับทราบ เจ้านาย!"

ราชินีผึ้งรีบกระพือปีกสั้นๆ ลากพุงพลุ้ยบินนำหน้าหลินเจ๋อไป

พื้นที่ล่าของเสี่ยวชิงกับต้าหงอยู่ใกล้หุบเขา

ไม่นาน หลินเจ๋อก็เจอเจ้าตัวเล็กทั้งสอง

โดยมีเจ้าตัวเล็กทั้งสองนำทาง พวกเขาเดินเก็บซากสัตว์และมอนสเตอร์ที่กระจัดกระจายอยู่ในป่าโดยรอบ

นี่คือผลงานของเสี่ยวชิงและต้าหงล้วนๆ

ส่วนใหญ่เป็นสัตว์ธรรมดา

แม้ค่าประสบการณ์ที่ได้จะไม่มาก แต่ปริมาณเนื้อที่ได้นั้นมหาศาล รวมแล้วกว่า 1,300 หน่วย

หลินเจ๋อคำนวณเสบียงอาหารที่มีในตอนนี้

เนื้อสัตว์ชนิดต่างๆ รวมกันเกือบห้าพันหน่วย เกือบทั้งหมดได้มาจากการล่าในวันนี้

วันนี้เก็บเกี่ยวได้เยอะจริงๆ!

"แผนที่วางไว้ก่อนออกจากบ้านสำเร็จลุล่วง ต่อไปฉันจะไปที่สระน้ำ กรอกน้ำใส่ถัง แล้วกลับไปที่หลบภัย"

หลินเจ๋อมองต้าหงกับเสี่ยวชิงแล้วถาม "พวกแกเจออะไรผิดปกติบ้างไหมตอนล่าสัตว์แถวนี้?"

ต้าหงกับเสี่ยวชิงมองหน้ากัน

ฝ่ายหลังพูดกับหลินเจ๋อ "แปลกมาก เจ้านาย มอนสเตอร์ในป่าแถวนี้ดูน้อยผิดปกติ บ่ายนี้พวกเราเจอแค่ไม่กี่ตัวเอง"

ได้ยินแบบนั้น หลินเจ๋อก็สังหรณ์ใจทันที

มี 'ของใหญ่' ซ่อนอยู่แถวนี้แน่ๆ

เพราะไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ที่หายไป แต่ลูกสมุนไฮยีน่านับสิบตัวของราชาไฮยีน่าก็หายไปด้วย

เมื่อวานตอนมาที่นี่ ฝูงไฮยีน่ามีเป็นร้อย

วันนี้เหลือแค่ห้าสิบกว่าตัว

แถมราชาไฮยีน่ายังบาดเจ็บสาหัส

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวค่อยว่ากัน"

หลินเจ๋อพาสามตัวเล็กมุ่งหน้าไปยังสระน้ำ

หลังจากกรอกน้ำใส่ถังจนเต็มทั้ง 15 ใบ เขาก็รีบกลับที่หลบภัยพร้อมสัตว์เลี้ยงทั้งสาม

ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว

หลินเจ๋อเอาฟืนแห้งกองใหญ่ออกมา ให้ต้าหงจุดไฟด้วยลูกไฟ

ไม่นาน กระท่อมฟางสลัวๆ ก็สว่างไสว

หลินเจ๋อเอาไม้และตะปูเหล็กจำนวนมากออกมาจากกระเป๋าเป้ เปิดหน้าต่างคำแนะนำ แล้วเริ่มอัปเกรดที่หลบภัย