บทที่ 1: ผูกมัดระบบงานช่าง

…………

"ที่รัก เงินเดือนของคุณคือ 4 หยวนต่อเดือน"

"6"

"หกหยวนไม่ได้ ได้แค่สี่หยวนเท่านั้น"

ในห้องเช่าอันคับแคบ เซี่ยหลินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ความกังวลในตอนแรกเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันรแรงกล้าเมื่อเห็นข้อความ แล้วเขาก็บล็อกอีกฝ่ายทันที

คนโง่เป็นเจ้านายได้ด้วยเหรอ? โลกนี้ช่างมีความอดทนสูงจริง ๆ

เซี่ยหลินกลอกตาและกดดูแอปฯ หางานต่อ จากนั้นก็เลื่อนไปดูบริษัทถัดไป

"ที่รัก คุณสะดวกใส่กระโปรงสั้นไหม?"

"บริษัทของคุณถูกกฎหมายหรือเปล่าเนี่ย? ที่อยู่บริษัทอยู่ที่ไหน?"

เซี่ยหลินแทบจะขำออกมาด้วยความโมโห ให้ผู้ชายใส่กระโปรงงั้นเหรอ? เดี๋ยวนี้พวกโรคจิตมันเปิดเผยกันขนาดนี้เลยเหรอ?!

รายงาน บล็อก และลบ จบในรวดเดียว; ไปดูบริษัทต่อไปกันดีกว่า

"เรียนลูกค้า ช่วงนี้การแข่งขันหางานสูงมาก และการฝึกงานต้องมีค่าใช้จ่ายนะ"

"แม่งเอ๊ย เอาโทรศัพท์มา ฉันจะโทรไปด่าแก!"

อีกฝ่ายบล็อกและลบเขาไปดื้อ ๆ รวดเร็วและมีประสิทธิภาพมาก!

เขาโกรธจนหายใจไม่ทัน แล้วปาทรศัพทมือถือลงบนเตียง

เขาสรรเสริญบรรพบุรุษของบริษัทขยะพวกนี้อย่างสุภาพ

เรื่องนี้มันชักจะเกินเลยไปกันใหญ่แล้ว

ขนาดชีวิตของวัวควายยังมีค่าเลยนะ!

เขาแค่ต้องการหางานทำ แต่ทำไมมันถึงรู้สึกเหมือนเขากำลังเดินทางไปอัญเชิญพระไตรปิฎกเหมือนถังซานจั๋งแบบนี้?

ผ่านมาสามเดือนแล้ว สามเดือนเต็ม ๆ

ไม่มีบริษัทปกติเลยแม้แต่บริษัทเดียว

เขาบ่นพึมพำและแคปหน้าจอ จากนั้นก็โพสต์ความคิดเห็นประหลาด ๆ พวกนี้ลงในโลกออนไลน์โดยตรง

พอเห็นว่าคนอื่น ๆ ก็มีความเกลียดชังศัตรูร่วมกันแบบนี้ มันก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

"ทำไมงานถึงหายากขนาดนี้ในโลกใบนี้? ข้อเรียกร้องก็ยิ่งดูไร้สาระขึ้นทุกวัน ใครมันจะไปทำงานแบบนี้กัน?!"

เซี่ยหลินโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลา

เมื่อจ้องมองเพดานที่มีรอยราขึ้น 'ฉัน' ก็รู้สึกถึงความสังเวชอย่างลึกซึ้ง!

คนอื่นที่ข้ามมิติมา ไม่เป็นลูกคนรวยก็ต้องมีสูตรโกงติดตัวมาด้วย

แต่เขาตรงกันข้ามเลย เขาไม่มีอะไรสักอย่าง แถมยังหางานไม่ได้อีกต่างหาก

มันน่าโมโหชะมัด!

เขาคือนักเดินทางข้ามเวลา

เป็นเพราะเขาลงไปช่วยเด็กที่ตกน้ำ

เขาหมดแรงที่จะปีนขึ้นฝั่งและเสียชีวิต

เขาเพิ่งจะได้ข้ามมิติมาอยู่ในร่างของเจ้าของเดิมหลังจากที่ตายไปแล้ว

ตอนนี้ก็ผ่านมาสามเดือนแล้ว

ครั้งแรกที่เล่นบทฮีโร่ แล้วจุดจบคือต้องมาทิ้งชีวิตตัวเอง

ไม่รู้ว่าจะได้รับการจารึกชื่อลงในผังตระกูลหรือเปล่า

ภูมิหลังของเจ้าของร่างเดิมนั้นเรียบง่ายมาก

พ่อตายตั้งแต่ยังหนุ่ม แม่ก็เพิ่งเสียชีวิต ครอบครัวแตกสลาย และเขาก็ไร้ประโยชน์!

ในเมื่อหางานไม่ได้ 'ฉัน' ก็จะลองหาทางอื่นดู

ในชีวิตที่แล้ว หลายคนเป็นสตรีมเมอร์ แค่หมุนตัวไปมาและพูดไม่กี่คำ สาว ๆ ก็เปย์เงินให้แล้ว

ถ้าโชคดี เขาอาจจะเจอเศรษฐีนีสักคน ตราบใดที่เกาะเธอกินได้ มันก็คุ้มค่า

'ฉัน' เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาหน่อย ๆ แล้วสิ ลองดูบ้างดีไหมนะ?

เซี่ยหลินลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงแล้วเดินไปที่กระจก

เขาเลิกเสื้อขึ้นเพื่อชื่นชมกล้ามท้องของตัวเอง

คนคนนี้สูง 1.8 เมตร และมีกล้ามท้องที่สมบูรณ์แบบ

ด้วยใบหน้าอันหล่อเหลาแบบนี้ มันคงไม่ยุติธรรมเลยถ้าเขาไม่ได้โด่งดัง!

ยิ่งคิดก็ยิ่งคันไม้คันมือ; มาปล้นใจสาว ๆ กันเถอะ!

ติ๊ด......

เซี่ยหลินตื่นตัวขึ้นมาทันที เสียงอะไรน่ะ?!

"ติ๊ด...ติ๊ด... ตรวจพบสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่รุนแรงในตัวโฮสต์ ผ่านเงื่อนไขการผูกมัด..."

"กำลังโหลดระบบ ผูกมัดสำเร็จ!"

"ขอแสดงความยินดีด้วยโฮสต์ คุณได้ผูกมัดกับระบบงานช่างที่แข็งแกร่งที่สุด ด้วยระบบนี้ คุณจะไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกินอีกต่อไป และจะก้าวไปสู่จุดสูงสุดของชีวิต"

"เชี่ย ระบบนี่หว่า!" เซี่ยหลินตื่นเต้นสุดขีด

สูตรโกงที่นักเดินทางข้ามเวลาทุกคนต้องมี... อุ๊ย หมายถึงตัวช่วยโกงน่ะ!

หลังจากผ่านไปสามเดือน ในที่สุดเงินก็เข้าบัญชีสักที!

เจ้าลูกรักถงจื่อ (ระบบ) รู้ไหมว่า 'ฉัน' ใช้ชีวิตในช่วงสามเดือนที่ผ่านมายังไง?!

ระบบงานช่างขั้นสุดยอด?

"ทรงพลังแค่ไหน? หมายความว่าต่อไปจะปั้นอะไรขึ้นมาก็ได้เหรอ?"

"ถูกต้อง โฮสต์!"

เซี่ยหลินหูผึ่งทันที ถูมือไปมาด้วยความตื่นเต้น "สร้างทุกอย่างด้วยมือเปล่านี่มันเจ๋งสุด ๆ ไปเลย!"

"กรุณาสุ่มของขวัญสำหรับมือใหม่ด้วย โฮสต์"

"มีห่อของขวัญใบใหญ่ด้วยเหรอ? มาวัดดวงกัน!"

"ยินดีด้วยโฮสต์ คุณได้รับ 1,000 คะแนน ทักษะของคุณได้รับการอัปเกรดแล้ว ทักษะปัจจุบันของคุณมีดังนี้:"

ทักษะงานช่างฝีมือ: เลเวล 1

ทักษะเครื่องกล: เลเวล 1

จู่ ๆ เซี่ยหลินก็รู้สึกว่าสมองของเขาเต็มไปด้วยข้อมูลมากมาย และมือของเขาก็เริ่มคันไม้คันมือด้วยความอยากรู้อยากลอง

สมกับเป็นระบบ สุดยอดจริง ๆ

แต่ที่น่าแปลกใจคือ มีระบบอัปเกรดทักษะด้วย!

เซี่ยหลินเปิดระบบขึ้นมา; หน้าจออินเทอร์เฟซดูเรียบง่ายมาก แสดงเพียงทักษะและปุ่มสีเทาสองปุ่มที่เขายังไม่รู้ว่ามีไว้ทำอะไร

จะอัปเกรดทักษะพวกนี้ยังไง?

"การอัปเกรดทักษะจะคำนวณจากค่าความนิยม โดยมีอัตราแลกเปลี่ยนอยู่ที่ 100:1 ต้องใช้ค่าความนิยม 500 แต้มในการอัปเกรดหนึ่งเลเวล กรุณาสะสมค่าความนิยมให้เร็วที่สุด"

ว้าว งั้นก็ขึ้นอยู่กับความนิยมสินะ!

วิธีที่ดีที่สุดในการสร้างความนิยมก็คือการไลฟ์สตรีม

'ถ้าฉันทำให้คลิปเป็นไวรัลได้สักคลิป ความนิยมจะไม่พุ่งกระฉูดเลยเหรอ?'

มาเริ่มกันเลย ไลฟ์สดกันเถอะ...

ไร้สาระน่า!

เซี่ยหลินมองไปรอบ ๆ ห้องเช่าแคบ ๆ ซึ่งจุได้แค่ตัวเขา แทบจะวางโต๊ะไม่ได้ด้วยซ้ำ

จะไปหาสถานที่ทำงานฝีมือได้ที่ไหน?

ทันใดนั้น 'ฉัน' ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่แม่ของเจ้าของร่างเดิมเสียชีวิต ทิ้งบ้านไว้ให้เขาหลังหนึ่งในแถบชานเมือง

เจ้าของร่างเดิมเช่าบ้านในใจกลางเมืองเพื่อให้หางานได้ง่ายขึ้น

พอมองย้อนกลับไป จริง ๆ แล้วไม่จำเป็นต้องเสียเงินพวกนั้นเลย

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว 'ฉัน' ก็เก็บข้าวของที่มีอยู่เพียงน้อยนิดทันที

'ฉัน' ส่งข้อความหาเจ้าของบ้านเพื่อขอยกเลิกสัญญาเช่า จากนั้นก็เก็บกระเป๋าเดินทางแล้วกลับบ้าน

โชคดีที่ยังไม่ได้จ่ายค่าเช่าของไตรมาสหน้า และ 'ฉัน' สามารถขอเงินมัดจำคืนได้หลังจากเจ้าของบ้านมาตรวจสอบห้อง

ในตอนเย็น เซี่ยหลินก็มาถึงบ้านของเจ้าของร่างเดิมที่แถบชานเมือง

มองดูลานกว้างขวางและบ้านที่สว่างไสวหลังนี้

เจ้าของร่างเดิมคิดอะไรอยู่เนี่ย? ทำไมถึงเลือกไปเช่ารูหนูแบบนั้นอยู่แทนที่จะมาอยู่ในบ้านดี ๆ แบบนี้?

นี่มันก็แค่กรณีของการจงใจลำบากโดยที่ไม่ได้มีความทุกข์จริง ๆ เลย!

เป็นความผิดของเขาเองแหละ เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามีบ้านแบบนี้อยู่

เย็นวันนั้น เซี่ยหลินทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ๆ และถอนหายใจอย่างมีความสุข

นี่สิคือชีวิตที่มนุษย์ควรจะเป็น

เซี่ยหลินนอนหลับจนถึงเที่ยง จากนั้นก็สมัครบัญชีไลฟ์สตรีมหลังจากทานมื้อเช้าควบมื้อเที่ยงเสร็จ

'ราชันนักสร้างด้วยมือเปล่า'

ต่อมา ห้องที่ชั้นหนึ่งก็ถูกเคลียร์จนว่างและใช้เป็นเวิร์กช็อปงานช่าง

เมื่อทุกอย่างพร้อม เซี่ยหลินก็เปลี่ยนชื่อห้องไลฟ์เป็น: 'บล็อกเกอร์สายช่าง สร้างได้ทุกอย่าง!' แล้วเริ่มออกอากาศ

เซี่ยหลินกำลังง่วนอยู่กับเครื่องมือในห้องไลฟ์สตรีม และในไม่ช้าก็มีคนเข้ามาดูหลายคนเพราะชื่อห้อง เพื่อดูว่าไอ้โง่ที่ไหนมันจะสร้างทุกอย่างได้ด้วยมือเปล่า

"สตรีมเมอร์ขี้โม้ชะมัด บอกว่าสร้างได้ทุกอย่างด้วยมือเปล่า"

"สตรีมเมอร์งานแฮนด์เมดเหรอ? คุณจะสร้างอะไรด้วยมือเปล่าได้?"

พอเห็นมีคนเข้ามา เซี่ยหลินก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันทีและเริ่มโฆษณาตัวเองอย่างออกรส: "ผมสร้างได้ทุกอย่างด้วยมือเปล่า วันนี้เป็นวันแรกที่ผมไลฟ์ งั้นพวกคุณเลือกมาเลยว่าอยากให้ผมสร้างอะไร"

ไม่ใช่ว่าเซี่ยหลินคุยโวโอ้อวด แต่เซี่ยหลินคนปัจจุบันไม่ใช่เซี่ยหลินคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ผู้ชมในไลฟ์ต่างพากันล้อเลียนเซี่ยหลินที่พูดจาใหญ่โต บอกว่าไม่เคยเห็นใครขี้โม้ขนาดนี้มาก่อน

พวกเขาจะไม่เกรงใจและตั้งใจจะทำให้สตรีมเมอร์คนนี้ต้องทนทุกข์ทรมาน

"สร้างยานอวกาศได้ไหม?"

"สร้างขีปนาวุธได้หรือเปล่า?"

เซี่ยหลินยิ้มขณะมองดูคอมเมนต์: "ผมขับได้นะ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะผมไม่มีใบขับขี่!"

"ใบขับขี่อะไร? ใบขับขี่นักบินยานอวกาศเหรอ?"

"โฮสต์นี่เข้าใจเปรียบเปรยแฮะ"

หลี่เหยียนที่กำลังอู้งานอยู่ในห้องน้ำ บังเอิญกดเข้ามาเจอไลฟ์ของเซี่ยหลินพอดี

บล็อกเกอร์สายช่าง? สร้างได้ทุกอย่าง!

ดวงตาของหลี่เหยียนเป็นประกายขณะที่เขาส่งต่อคอมเมนต์หนึ่งไปว่า:

"มาดูกันว่าสตรีมเมอร์มีฝีมือแค่ไหน ลองสร้างปืนกลแกตลิงด้วยมือเปล่าหน่อย"

เขาไม่เชื่อหรอกว่าสตรีมเมอร์จะสร้างมันขึ้นมาด้วยมือเปล่าได้ และในขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะลองเสนออะไรที่ง่ายกว่านี้ดีไหม เขาก็ได้ยินคำตอบจากสตรีมเมอร์

"ไม่มีปัญหา วันนี้ผมจะสร้างด้วยมือเปล่าให้ดู" เซี่ยหลินตอบอย่างมั่นใจ

"ล้อกันเล่นหรือเปล่า? ถ้าทำออกมาได้จริง สตรีมเมอร์ นายจะเป็นลูกพี่ของฉันตั้งแต่นี้ไปเลย"