บทที่ 57 ใครให้ท้ายแกมารังแกคู่หมั้นฉัน?

"แกฆ่าพ่อฉัน!"

เหอฉู่ฉู่เองก็เริ่มได้สติ เธอพุ่งเข้าใส่ซุนเทาราวกับแมวป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง ซุนเทาที่โดนตำรวจขู่จนทรุดลงกับพื้นยังไม่ทันได้ลุกขึ้น ก็โดนเด็กสาวพุ่งเข้ามาข่วนเข้าที่หน้าอย่างจัง

รอยเล็บลากยาวผ่านหน้าของซุนเทาจนเลือดซิบ

"เธอจะทำอะไรน่ะ?"

เหลียงเชี่ยนพูดเสียงเย็นพลางก้าวเข้าไปล็อกตัวเหอฉู่ฉู่ไว้

ถึงกระนั้น เหอฉู่ฉู่ก็ยังไม่หยุดพยายามดิ้นรนและระดมเตะใส่ซุนเทา ปากก็กรีดร้องไม่หยุด "แก! แกฆ่าพ่อฉัน!"

"ไอ้ฆาตกร! แกต้องชดใช้ด้วยชีวิต!"

"ใครก็ได้ช่วยบอกฉันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น?"

เหลียงเชี่ยนกวาดสายตามองไปรอบๆ จนกระทั่งเห็นสวี่มู่ เธอขมวดคิ้วมุ่น "ทำไมเป็นนายอีกแล้ว?"

"ทำไมทุกครั้งที่เจอหน้า ถึงไม่เคยมีเรื่องดีๆ เลยนะ?"

"นายมันตัวซวยหรือไง?"

"คุณตำรวจคะ เขาเป็นคนดีค่ะ เขาต้องทนแรงกดดันจากคนอื่นเพื่อจะช่วยพ่อหนู คุณตำรวจห้ามดุเขานะคะ"

พอได้ยินเหลียงเชี่ยนเอ็ดสวี่มู่ เหอฉู่ฉู่ก็รีบออกโรงช่วยทันที

"คุณตำรวจครับ ผมเผิงเย่ว์ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลศูนย์ เรื่องราวเป็นมาอย่างนี้ครับ..."

เผิงเย่ว์ก้าวออกมาเล่าลำดับเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบให้เหลียงเชี่ยนฟัง

เหลียงเชี่ยนยิ่งฟังก็ยิ่งตกใจ เธอเหลือบมองสวี่มู่อย่างล้ำลึก "นายมีความรู้เรื่องแพทย์ด้วยเหรอ?"

"พอรู้บ้างนิดหน่อยน่ะ"

สวี่มู่ยิ้มตอบ "แล้วเธอล่ะ ทำเรื่องขอเงินรางวัลให้ฉันได้หรือยัง?"

พอได้ยินคำนี้ ใบหน้าของเหลียงเชี่ยนก็แดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความขัดเขิน

คราวก่อนที่ธนาคาร สวี่มู่ได้ทำเรื่องที่สะเทือนเลื่อนลั่นจริงๆ เขาไม่เพียงแต่จัดการโจรได้ แต่ยังช่วยชีวิตตัวประกันไว้ได้มากมาย รวมถึงซูมู่เสวี่ย ลูกสาวของผู้ว่าการเมืองด้วย

ตอนนั้นเธอบอกจริงๆ ว่าจะทำเรื่องขอเงินรางวัลให้

แต่พอเธอรายงานเรื่องนี้ขึ้นไป เบื้องบนกลับไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียว

จะมีใครที่ไหนเคลื่อนที่ได้เร็วกว่ากระสุนปืน?

แล้วคนธรรมดาที่ไหนจะกล้าเผชิญหน้ากับโจรติดอาวุธได้อย่างสุขุมขนาดนั้น?

ข้อสรุปที่เบื้องบนให้มาคือ โจรพวกนั้นคงหัวใจวายไปเองเพราะโดนตำรวจล้อมจนกลัวจัด หรือไม่ก็คงเกิดการหักหลังกันเองจนฆ่ากันตาย จนนำไปสู่เหตุการณ์นั้น

มันไม่เกี่ยวอะไรกับสวี่มู่แม้แต่นิดเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพวกเขาตรวจสอบประวัติในระบบ ก็พบว่าสวี่มู่เป็นแค่ชาวนาจากหมู่บ้านบนภูเขาเล็กๆ

จะไปมีความสามารถขนาดนั้นได้ยังไง

ดังนั้นเรื่องเงินรางวัลจึงถูกระงับไปอย่างไม่มีกำหนด

ไม่ว่าเหลียงเชี่ยนจะพยายามโต้แย้งอย่างไรก็ไม่มีผล

ตอนนี้พอโดนสวี่มู่ทวงเงินต่อหน้าคนเยอะๆ เธอจึงทำตัวไม่ถูก ได้แต่ส่ายหน้าบอกว่า "เรื่องเงินรางวัลมันต้องผ่านขั้นตอนการอนุมัติหลายระดับ ต้องใช้เวลาหน่อยน่ะ"

"ตอนนี้เงินยังไม่ลงมาหรอก"

"แต่นายวางใจได้เลย ถ้าเงินอนุมัติมาเมื่อไหร่ ฉันจะรีบเอามาให้ทันที"

"อืม"

สวี่มู่พยักหน้ารับคำ จากนั้นเขาก็หยิบเข็มเงินออกมาเริ่มลงมือรักษาคนไข้

เขาฝังเข็มลงไปเพียงไม่กี่เล่ม ก็สามารถขับพิษในร่างกายของคนไข้ออกมาได้จนหมด

ไม่นานนัก คนไข้ก็ค่อยๆ ลืมตาฟื้นขึ้นมา

"หายแล้วเหรอ?"

เหลียงเชี่ยนยังไม่ไปไหน เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้ชายที่ดูลึกลับคนนี้จะรักษาคนได้จริงไหม

แต่จากภาพที่เห็นตรงหน้า ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่ทำได้ แต่ทำได้ดีจนน่าเหลือเชื่อ

เมื่อกี้ผู้อำนวยการเผิงบอกเองว่า คนไข้รายนี้แม้แต่รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็ยังรักษาไม่ได้

แต่สวี่มู่กลับใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็ช่วยให้ฟื้นได้

วิชาแพทย์สูงส่งขนาดไหน คงไม่ต้องพูดถึงแล้ว

"คุณพ่อคะ พ่อหายแล้วเหรอ?"

เหอฉู่ฉู่ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ เธอสะบัดตัวหลุดจากมือเหลียงเชี่ยนแล้วพุ่งเข้าไปกอดพ่อบนเตียง

"พ่อคะ หนูคิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าพ่ออีกแล้วซะอีก"

"ฮือๆๆ พ่อทำหนูกลัวแทบตายเลยค่ะ"

คุณย่าของเด็กสาวก็หลั่งน้ำตาแห่งความยินดีออกมา เธอเกาะขอบเตียงไว้พลางตัวสั่นเทา

ดีจริงๆ ลูกชายของเธอรอดตายแล้ว

เธอไม่ต้องมานั่งจัดงานศพให้ลูกชายตัวเองแล้ว

เหอหลินเฟยกวาดสายตามองไปรอบๆ

เขาเห็นลูกสาวเป็นคนแรกจึงเอื้อมมือไปลูบหลังมือเธอเบาๆ

เห็นคุณแม่จึงพยักหน้าให้

จากนั้นเขาก็มองไปที่สวี่มู่ ผู้อำนวยการ ตำรวจ และคนอื่นๆ จนสายตาสุดท้ายไปหยุดอยู่ที่ซุนเทา

เขาพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที

โดยที่ยังไม่ได้สวมรองเท้า เขาพุ่งตรงเข้าไปหาซุนเทา

ด้วยคำอธิบายของผู้อำนวยการก่อนหน้านี้ ทำให้ซุนเทาถูกลูกน้องของเหลียงเชี่ยนกดตัวให้นอนลงกับพื้นเรียบร้อยแล้ว

เหอหลินเฟยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาใช้ฝ่าเท้าถีบเข้ายอดหน้าซุนเทาเต็มแรง

"ไอ้สารเลวซุนเทา มรึงกล้าทำร้ายกู!"

เหอหลินเฟยด่าลั่น "กูอุตส่าห์ยอมเชื่อคำลวงของมรึง เกือบจะเอาชีวิตมาทิ้งเสียแล้ว"

"ถ้าไม่ใช่เพราะหมอเทวดาสวี่ลงมือช่วย ป่านนี้กูคงไปนอนรอเผาอยู่ที่วัดแล้ว"

"มรึงยังจะกล้าเสนอหน้าบอกว่าตัวเองเป็นหมอเทวดา เป็นหัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลศูนย์อีกเหรอ"

"คนไร้จรรยาบรรณอย่างมรึงเนี่ย เป็นหมอก็ยังไม่คู่ควรเลย"

"กูจะอัดมรึงให้ตาย!"

พูดจบ เหอหลินเฟยก็รัวหมัดรัวเท้าใส่ซุนเทาอย่างบ้าคลั่ง

"หยุดได้แล้ว!"

เหลียงเชี่ยนรอจนเห็นว่าเหอหลินเฟยระบายอารมณ์ไปได้พอสมควรแล้ว เธอจึงตะโกนสั่งให้หยุดมือ

"ซุนเทาทำความผิด กฎหมายจะเป็นคนลงโทษเขาเอง คุณจะมารุมทำร้ายเขาตามใจชอบแบบนี้ไม่ได้"

แม่มรึงเถอะ กูนี่โดนอัดจนหน้าบวมเป็นหัวหมูแล้ว มรึงเพิ่งจะมาพูดเนี่ยนะ มรึงยังคู่ควรเป็นตำรวจอยู่อีกเหรอ? ซุนเทาแอบด่าสาปแช่งในใจแต่ไม่กล้าพูดออกมา

ในเมื่อเหอหลินเฟยฟื้นขึ้นมา ความจริงก็ต้องปรากฏ เขาคงหนีไม่พ้นเงื้อมมือของกฎหมาย

ตอนนี้ถ้าทำตัวดีๆ หน่อย ไม่แน่ว่าอาจจะได้รับการลดหย่อนโทษบ้าง

"เหอะ!"

เหอหลินเฟยแค่นเสียงเย็น "มันเกือบจะฆ่าผมตาย"

"มันบอกว่าจะให้เงินผมแสนนึง ให้ผมช่วยเล่นละครตบตาเพื่อใส่ร้ายหมอโหลว"

"แต่ผลคือมันดันฉีดยาเถาว์ลั่วซู่อะไรนั่นใส่ผม จนผมหมดสติไป"

"ตอนแรกบอกดิบดีว่าหลังจบเรื่องจะรักษาผมให้หายเหมือนเดิม"

"แต่แล้วยังไงล่ะ?"

"มันก็แค่หมอไร้ฝีมือคนหนึ่งที่มาตัดสินว่าผมตายแล้ว"

"ถ้าไม่ใช่เพราะหมอสวี่ลงมือ ป่านนี้แม่ผมคงต้องมานั่งจัดงานศพให้ผม ส่วนลูกสาวผมก็ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าไปแล้ว"

"แกพูดว่าอะไรนะ?"

โหลวซูอวิ๋นถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ "พวกแกร่วมมือกันวางแผนใส่ร้ายฉันงั้นเหรอ?"

"ทำไมล่ะ?"

"เหอะ"

เหอหลินเฟยแค่นหัวเราะ "จะทำไมได้อีกล่ะ?"

"ก็เพราะคุณสวยไง ไอ้สารเลวซุนเทามันจ้องจะงาบคุณมานานแล้ว แต่คุณไม่ยอมเปิดโอกาสให้มันเลย"

"ถ้ามันทำให้การผ่าตัดของคุณล้มเหลว แล้วแอบอ้างว่าคุณเซ็นชื่อยินยอมผ่าตัดโดยพละการ มันก็เท่ากับกุมจุดอ่อนของคุณไว้ในมือ"

"ถ้าคุณยังอยากจะทำงานในโรงพยาบาลนี้ต่อ คุณก็ต้องยอมเชื่อฟังมันทุกอย่าง"

"ซุนเทา ไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนชั่วช้าขนาดนี้"

โหลวซูอวิ๋นจ้องมองซุนเทาด้วยสายตาหวาดกลัว

พอนึกถึงว่าเธอต้องทำงานภายใต้คนโรคจิตแบบนี้มาตั้งหลายปี เธอก็รู้สึกสยองขวัญขึ้นมาทันที

เพียะ!

ในจังหวะนั้นเอง สวี่มู่ก็เคลื่อนไหว

ร่างของเขาพุ่งวับไปหยุดอยู่ตรงหน้าซุนเทา แล้วสะบัดมือตบหน้าไปหนึ่งฉาดใหญ่

ซุนเทาที่เดิมทีถูกตำรวจคุมตัวอยู่ โดนแรงตบของสวี่มู่จนร่างลอยกระเด็นไปไกล แม้แต่ตำรวจสองคนนั้นยังต้องถอยร่นไปหลายก้าวถึงจะตั้งหลักได้

ทุกคนต่างมองสวี่มู่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

ไอ้หนุ่มคนนี้ แรงเยอะมหาศาลจริงๆ

ส่วนซุนเทาน่ะเหรอ ฟันร่วงหมดปาก เลือดไหลซึมกบปาก รวมกับรอยเลือดที่โดนข่วนก่อนหน้านี้ สภาพดูอนาถจนหาที่เปรียบไม่ได้

"บังอาจมาจ้องจะงาบคู่หมั้นของฉัน ใครให้ท้ายแก?"

สวี่มู่ถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

ซุนเทาพยายามจะเถียงอะไรออกมาตั้งเยอะแยะ แต่น่าเสียดายที่ฟันหลุดหมดปากจนพูดไม่เป็นคำ ฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

เหลียงเชี่ยนทนดูต่อไปไม่ไหว เธอรีบสั่งให้ลูกน้องพาซุนเทาออกไปทันที

เพราะขืนอยู่ต่อ เกรงว่าไอ้สารเลวนี่คงโดนสวี่มู่ซ้อมจนตายแน่ๆ

เพียงแต่ในใจเธอก็ยังแอบสงสัย คู่หมั้นของสวี่มู่ไม่ใช่เซี่ยอวี่ชิงหรอกเหรอ?

แล้วทำไมตอนนี้กลายเป็นคุณหมอไปได้ล่ะ?

แต่ไม่นาน เหลียงเชี่ยนก็คิดหาคำตอบได้

ก็ผู้ชายมันก็เหมือนแมวนั่นแหละ ไม่มีตัวไหนที่ไม่ชอบแอบกินปลา

คงเป็นเพราะสวี่มู่ถือว่าตัวเองมีฝีมือ เลยแอบทำเรื่องลับหลังเซี่ยอวี่ชิงล่ะมั้ง

นี่มันเรื่องครอบครัวเขา เธอที่เป็นตำรวจคงเข้าไปยุ่งอะไรมากไม่ได้

แต่ในฐานะเพื่อนสนิท เธอคงต้องแอบไปบอกเซี่ยจิ้งหยาเสียหน่อย ให้เธอช่วยขัดขวางงานแต่งของสวี่มู่กับเซี่ยอวี่ชิงซะ

"ผมขอประกาศว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณหมอโหลวซูอวิ๋นจะดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนก"

รองผู้อำนวยการจวี่หงกว๋อโพล่งขึ้นมาทันที "ส่วนซุนเทา เราได้ขึ้นบัญชีดำเขาไว้แล้ว เขาจะไม่มีวันได้กลับมาเหยียบโรงพยาบาลไหนในเมืองเจียงเฉิงอีกตลอดกาล"

จากนั้นเขาจึงหันมาถามสวี่มู่อย่างลองเชิงว่า "หมอสวี่ครับ ท่านคิดว่าจัดการแบบนี้พอใจไหมครับ?"

"ฉลาดดีนี่"

สวี่มู่กล่าวชม

"หมอสวี่ครับ ท่านเห็นไหมว่าโรงพยาบาลเรายังขาดแคลนหมอฝีมือระดับแนวหน้า ท่านสนใจจะมาดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการของเราไหมครับ?"

จวี่หงกว๋อพูดต่อ "เป็นรองผู้อำนวยการที่ดูแลโหลวซูอวิ๋นโดยเฉพาะเลยล่ะครับ"

จุดประสงค์ของประโยคนี้ชัดเจนมาก

คือต้องการใช้โหลวซูอวิ๋นเป็นตัวรั้งสวี่มู่เอาไว้

ในสายตาของจวี่หงกว๋อ เขาคิดว่าเรื่องนี้สำเร็จแน่ร้อยเปอร์เซ็นต์

อย่างไรเสียโหลวซูอวิ๋นก็เป็นคู่หมั้นของสวี่มู่ และสวี่มู่เองก็เป็นหมอ คงไม่มีทางปฏิเสธข้อเสนอตำแหน่งรองผู้อำนวยการได้ลงหรอก

เพราะตำแหน่งรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลศูนย์ เงินเดือนขั้นต่ำก็ปาเข้าไปห้าล้านหยวนแล้ว

ก่อนที่สวี่มู่จะได้อ้าปากพูด จวี่หงกว๋อก็เสริมต่อว่า "หมอสวี่ครับ เท่าที่ผมทราบมา คุณแม่ของหัวหน้าโหลวน่ะค่อนข้างจะมองคนจากฐานะและเงินทองเป็นหลัก"

"ถ้าท่านได้เป็นรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลศูนย์ รับรองได้เลยว่าคุณแม่เธอจะรีบประเคนโหลวซูอวิ๋นให้แต่งงานกับท่านจนแทบรอไม่ไหวแน่นอนครับ"

พอได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าของโหลวซูอวิ๋นก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำทันที

เพราะมันคือเรื่องจริงทั้งหมด

ชีวิตการแต่งงานของเธอตกอยู่ในกำมือของคุณแม่เธอเพียงผู้เดียว

"เหอะ"

สวี่มู่แค่นหัวเราะออกมา "จวี่หงกว๋อ ถ้าแกไม่พูดประโยคสุดท้ายนั่นออกมาล่ะก็ ไม่แน่ว่าฉันอาจจะตอบตกลงไปแล้วก็ได้"

"ทำไมล่ะครับ?"

จวี่หงกว๋อถามด้วยความสงสัย "หรือว่าโหลวซูอวิ๋นไม่ใช่คู่หมั้นของท่านจริงๆ?"

"เธอเป็นคู่หมั้นของฉันน่ะจริงอยู่ แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแต่งกับเธอ"

สวี่มู่ตอบเสียงเรียบ "เป้าหมายของฉันคือมาถอนหมั้นต่างหาก"

(จบบท)