บทที่ 18 รอฉันเรียก

บทที่ 18 รอฉันเรียก

จั้นอี้หรานกลับมาจากโรงเรียนด้วยความรู้สึกสดชื่นราวกับได้เกิดใหม่

เธอรีบวิ่งไปหากู้หนานเยี่ยน แต่กลับไม่พบใครอยู่ในห้อง มีเพียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ

จั้นอี้หรานหยิบขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นเครื่องที่เธอเอามาให้เมื่อวาน ซึ่งล็อกอินบัญชีวีแชทของ 'เจียเหอ' เอาไว้

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าพี่ชายใหญ่กับพี่สะใภ้คุยอะไรกันบ้าง เธอจึงแอบเปิดดูข้อความ

ปรากฏว่ามีแต่ข้อความที่พี่ชายใหญ่ส่งมาฝ่ายเดียว ส่วนพี่สะใภ้ไม่ได้ตอบกลับแม้แต่คำเดียว หรือแม้กระทั่งเครื่องหมายวรรคตอนก็ไม่มี

จั้นอี้หรานตกใจมาก รีบถือโทรศัพท์ไปหากู้หนานเยี่ยนทันที "พี่สะใภ้ใหญ่ ทำไมพี่ไม่ตอบกลับเขาบ้างเลยล่ะคะ?"

กู้หนานเยี่ยนวางหนังสือในมือลง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน

"นักเขียนท่านหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า 'ถ้าคุณกินไข่แล้วรู้สึกว่าอร่อย จำเป็นด้วยหรือที่จะต้องไปทำความรู้จักกับแม่ไก่ที่ออกไข่ฟองนั้น?'"

จั้นอี้หรานเกาหัวแกรกๆ ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ก่อนจะโพล่งออกมาว่า "แต่... แต่มันไม่เหมือนกันนะคะ ในวงการบันเทิง แฟนคลับเป็นสิ่งที่ต้องรักษาเอาไว้นะคะ"

"อย่างนั้นหรือ?"

กู้หนานเยี่ยนปรายตามองจั้นอี้หรานอย่างเฉยชา "แต่ในบัญชีเวยป๋อมีผู้ติดตามตั้งห้าล้านคน ถ้าบอกว่าต้องรักษาฐานแฟนคลับ คนห้าล้านคนนั้นน่าจะต้องดูแลมากกว่าคนคนเดียวไม่ใช่หรือ?"

จั้นอี้หรานถึงกับไปต่อไม่ถูก

กู้หนานเยี่ยนไม่สนใจเธออีก ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ จนกระทั่งอ่านจบครึ่งหน้าที่เหลือ จึงค่อยๆ เอ่ยขึ้นว่า

"แฟนคลับประเภทไหนกัน ที่สามารถตามหาตัวจี้อิงผ่านบริษัทจั้นมิวสิค แล้วตามหาเธอผ่านจี้อิง แถมยังให้เธอสมัครบัญชีสำรองมาเพื่อให้ฉันแอดเขาเป็นเพื่อนโดยเฉพาะ? ตัวตนของแฟนคลับคนนี้ต้องพิเศษมากแน่ๆ ใช่ไหม? ให้ฉันเดานะ เขาชื่อจั้นหลิงเฟิงใช่ไหม?"

กึก—

จั้นอี้หรานอ้าปากค้าง พี่สะใภ้ของเธอมีสมองแบบไหนกันเนี่ย ถึงได้เดาถูกเป๊ะขนาดนี้?

เธอไม่ได้หลุดปากพูดอะไรออกไปเลยสักคำ บอกแค่ว่าอีกฝ่ายชอบเพลงของพี่สะใภ้เท่านั้นเอง

จั้นอี้หรานตะลึงงัน ราวกับลูกสุนัขตัวน้อย เธอรีบเข้าไปเกาะแข้งเกาะขากู้หนานเยี่ยน นั่งยองๆ อยู่แทบเท้า ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยความงุนงง

"พี่สะใภ้ใหญ่... พี่รู้ได้ยังไงคะว่าเป็นพี่ชายใหญ่?"

มันเดายากตรงไหน?

กู้หนานเยี่ยนไม่เข้าใจว่าทำไมจั้นอี้หรานถึงถามแบบนั้น มันก็แค่การอนุมานง่ายๆ

สมัยอยู่แคว้นต้าฉี นางต้องบริหารราชการแผ่นดินที่ซับซ้อนทุกวัน ฎีกากองพะเนินเทินทึก ขุนนางในราชสำนักต่างถกเถียงกันไม่จบไม่สิ้น แต่ละคนต่างก็มีเหตุผลร้อยแปด

ถ้านางไม่มีวิจารณญาณที่เฉียบคม ป่านนี้คงโดนพวกขุนนางเฒ่าหลอกหัวปั่นไปนานแล้ว

กู้หนานเยี่ยนเพียงแค่ปรายตามองปราดเดียว ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายพูดจริงหรือเท็จ นี่แทบจะกลายเป็นสัญชาตญาณของนางไปแล้ว

"พี่สะใภ้ใหญ่ จริงๆ แล้วหนูไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังพี่นะคะ หนูแค่หวังว่าความสัมพันธ์ของพวกพี่จะดีขึ้น พวกพี่แต่งงานกันมาตั้งนานแล้วแต่ยังไม่เคยเจอหน้ากันเลย พี่ชายใหญ่ต้องไม่ชอบพี่แน่ๆ และหนูก็กลัวว่าพวกพี่จะหย่ากัน... หนูก็เลยคิดแผนให้พวกพี่ปิดบังตัวตนคุยกันผ่านวีแชท เพื่อเปิดโอกาสให้พี่ได้แสดงตัวตน ให้พี่ชายใหญ่ได้เห็นข้อดีของพี่ และทำให้เขาตกหลุมรักพี่ไงคะ"

เจตนาของจั้นอี้หรานนั้นบริสุทธิ์ใจจริงๆ จั้นหลิงเฟิง พี่ชายใหญ่ของเธอนั้นรับมือยากสุดๆ เขาไม่เคยเข้าหาผู้หญิง ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะสวยหยาดเยิ้มแค่ไหน เขาก็เมินเฉยใส่

จั้นอี้หรานชอบกู้หนานเยี่ยนมาก และอยากให้เธออยู่ที่ตระกูลจั้นตลอดไป ดังนั้นพี่ชายใหญ่จะต้องตกหลุมรักกู้หนานเยี่ยนเท่านั้น กู้หนานเยี่ยนถึงจะอยู่ที่ตระกูลจั้นและเป็นพี่สะใภ้ของเธอต่อไปได้

หลังจากฟังจั้นอี้หรานพูดจบ แววตาของกู้หนานเยี่ยนยิ่งฉายแววฉงน คิ้วงามขมวดมุ่น

"ทำไมฉันต้องแสดงข้อดีของฉันให้เขาเห็นด้วย? ทำไมเขาถึงไม่เป็นฝ่ายแสดงข้อดีของเขาให้ฉันเห็นล่ะ? ควรจะเป็นฉันสิที่เป็นฝ่ายเลือกเขา ถ้าเขาไม่ดีพอ ไม่ซื่อสัตย์พอ ไม่เก่งกาจพอ ฉันก็ไม่เอาเขาเหมือนกัน"

นางคือองค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นต้าฉีผู้สูงศักดิ์ จะให้ผู้ชายมาเป็นฝ่ายเลือกได้อย่างไร?

นางต่างหากที่เป็นผู้เลือกบุรุษ

ถ้าเป็นในแคว้นต้าฉี จั้นหลิงเฟิงคงไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นแม้แต่ชายบำเรอของนางด้วยซ้ำ แต่นี่เขากลับกล้าคิดจะมาเลือกนางงั้นรึ?

จั้นอี้หรานอ้าปากค้าง มึนงงไปหมด

เธอชอบพี่สะใภ้มากจริงๆ และพี่สะใภ้ก็เก่งกาจมากจริงๆ แต่ในสายตาคนภายนอก พี่สะใภ้ของเธอก็ยังไม่คู่ควรกับพี่ชายใหญ่อยู่ดี

พี่ชายใหญ่ของเธอ จั้นหลิงเฟิง คือหนุ่มโสดเนื้อหอมระดับโลก สูงร้อยแปดสิบหก หล่อ รวย ความสามารถล้นเหลือ แถมยังไม่เคยมีแฟน ทั้งร่างกายและจิตใจบริสุทธิ์ผุดผ่อง เรียกได้ว่าเป็นชายในฝันของสาวๆ ค่อนโลก

แต่พี่สะใภ้กลับบอกว่าจะเลือกพี่ชายใหญ่!

จั้นอี้หรานพูดตะกุกตะกัก "พ... พี่สะใภ้ใหญ่ พี่ชายใหญ่ของหนูเขาเลือกมากนะคะ เอาชนะใจยากสุดๆ ถ้าพี่ไม่แสดงข้อดีให้เขาเห็น เขาไม่มีทางตกหลุมรักพี่หรอกค่ะ ถ้าพี่ไม่เชื่อ ลองคุยกับเขาดูสิคะ เขาเป็นคนหยิ่งยโสมากจริงๆ นะ!"

เพราะคำยืนยันอันหนักแน่นของจั้นอี้หราน กู้หนานเยี่ยนจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพิมพ์ตอบกลับไปเพียงประโยคเดียว—

"คุณกำลังรบกวนฉัน"

จั้นหลิงเฟิงรอคำตอบมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ ขณะที่กำลังจะตัดใจ จู่ๆ อีกฝ่ายก็ตอบกลับมา

จั้นหลิงเฟิงดีใจจนเนื้อเต้น รีบเปิดอ่านข้อความ แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นประโยคนั้น

อีกฝ่ายรำคาญเขา หาว่าเขารบกวนเธอ

หัวใจของจั้นหลิงเฟิงกระตุกวูบ รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที เขาเอาแต่โทษตัวเองที่ใจร้อนเกินไป ไม่น่าส่งข้อความไร้สาระไปเยอะขนาดนั้นเลย

เขารีบพิมพ์ขอโทษ 'เจียเหอ' ยกใหญ่ "ขอโทษครับ ขอโทษครับ ผมรบกวนคุณเข้าแล้ว ผมแค่อยากจะคุยเรื่องเพลงนี้กับคุณ ไม่ทราบว่าอาจารย์เจียเหอจะสะดวกเมื่อไหร่ครับ?"

กู้หนานเยี่ยนตอบกลับไปว่า "รอฉันเรียกก็แล้วกัน"

จั้นหลิงเฟิง: "รับทราบครับผม"

กู้หนานเยี่ยนยื่นโทรศัพท์คืนให้จั้นอี้หราน พลางทำหน้าสงสัย "เขาไม่เห็นจะหยิ่งตรงไหนเลย"

จั้นอี้หราน: "..."

โลกนี้มันชักจะแฟนตาซีเกินไปแล้ว นั่นใช่พี่ชายใหญ่ของเธอจริงๆ เหรอ? พี่ชายใหญ่กลายเป็นคนขี้ประจบสอพลอตั้งแต่เมื่อไหร่?

จั้นอี้หรานคิดไม่ตก ไม่เข้าใจสถานการณ์นี้เลยสักนิด

เด็กสาวรู้สึกเศร้าสร้อย ถือโทรศัพท์ไว้ในมือพลางครุ่นคิดอย่างสับสน

กู้หนานเยี่ยนเอื้อมมือไปดึงโทรศัพท์ออกจากอ้อมแขนของจั้นอี้หราน แล้วใช้นิ้วชี้แตะที่จมูกของจั้นอี้หรานเบาๆ

เหมือนกำลังหยอกล้อลูกแมวตัวน้อย

ดวงตากลมโตของจั้นอี้หรานเบิกกว้างขึ้นทันที มองกู้หนานเยี่ยนอย่างทำอะไรไม่ถูก

กู้หนานเยี่ยนยกยิ้มมุมปาก น้ำเสียงนุ่มนวลราวกับขนนกที่ปัดผ่านกาย "เธอชอบพี่สะใภ้มากขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่อยากแยกจากพี่ขนาดนั้นเชียว?"

จั้นอี้หรานน้ำตาคลอเบ้า พยักหน้าหงึกหงัก

ใช่ เธอไม่อยากแยกจากพี่สะใภ้ เธออยากให้พี่สะใภ้อยู่ที่ตระกูลจั้นตลอดไป

"เด็กโง่"

กู้หนานเยี่ยนส่ายหน้าอย่างเอ็นดู "ความสัมพันธ์ของพวกเราเปราะบางขนาดนั้นเลยเหรอ? ต้องอาศัยผู้ชายคนหนึ่งมาคอยประคับประคองไว้รึไง? ไม่ว่าในอนาคตฉันกับจั้นหลิงเฟิงจะเป็นยังไง เธอก็ยังเป็นน้องสาวตัวน้อยของฉันเสมอ"

"แทนที่จะเอาเวลาไปจับคู่ฉันกับพี่ชายเธอ สู้เอาเวลามาอยู่กับฉันดีกว่า ผู้ชายในโลกนี้มีเยอะแยะ แต่เสี่ยวอี้หรานที่น่ารักมีแค่คนเดียวนะ"

ฮือๆๆ~

จั้นอี้หรานแทบจะร้องไห้โฮออกมา เธอรักพี่สะใภ้เหลือเกิน

พี่สะใภ้รู้เสมอว่าจะสัมผัสจุดที่อ่อนไหวที่สุดในใจเธอได้อย่างไร รู้ว่าเธอแคร์อะไรที่สุดและต้องการอะไรที่สุด แล้วปลอบโยนเธออย่างอ่อนโยน

"พี่สะใภ้ใหญ่ พี่จะเป็นพี่สะใภ้ของหนูตลอดไปนะคะ"

จั้นอี้หรานสะอึกสะอื้น เตรียมจะโถมตัวเข้าใส่อ้อมกอดของกู้หนานเยี่ยน แต่เพราะนั่งยองๆ นานเกินไปจนขาชา ทำให้เสียจังหวะไปชั่วขณะ

เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็ชิงตัดหน้ากระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของกู้หนานเยี่ยนไปก่อน

"ฮือๆๆ~"

เสี่ยวรุ่ยรุ่ยตาแดงก่ำ ปากเล็กๆ ขยับมุบมิบ พยายามบอกอย่างร้อนรนว่า 'คุณป้าก็ต้องเป็นคุณป้าของผมตลอดไปเหมือนกันครับ'

เจ้าตัวเล็กแอบฟังจั้นอี้หรานพูดอยู่หน้าประตู แล้วเกิดร้อนใจขึ้นมา เขาชอบคุณป้า ชอบคุณป้าที่สุด และไม่อยากให้คุณป้าไปไหน

คุณแม่จั้นที่ยืนอยู่ตรงประตูเห็นฉากนี้เข้า ขอบตาก็พลอยร้อนผ่าวไปด้วย

เธอหันหลังกลับ แล้วส่งข้อความวีแชทไปหาลูกชายตัวดี จั้นหลิงเฟิง

"ถ้าแกกล้าหย่ากับนานเยี่ยน ฉันจะตัดแม่ตัดลูกกับแก!"

จั้นหลิงเฟิงผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่: "..."