บทที่ 5 กู้หนานเยี่ยนคือยาพิษ

บทที่ 5 กู้หนานเยี่ยนคือยาพิษ

หลายวันมานี้คุณนายจ้านกินไม่ได้นอนไม่หลับด้วยความกระวนกระวายใจ

นางกังวลเหลือเกินว่าบ้านจะแตกสาแหรกขาด จ้านอีหร่านลูกสาวของนางมีนิสัยหยิ่งยโสและเอาแต่ใจ ไม่ใช่คนที่จะยอมลงให้ใครได้ง่ายๆ

ส่วนลูกสะใภ้ใหญ่กู้หนานเยี่ยนที่เพิ่งแต่งเข้ามา ก็มีข่าวลือหนาหูว่าอารมณ์ร้ายกาจไม่แพ้กัน อาศัยว่าหน้าตาดีก็ทำตัวเหลวไหล พยายามเกาะกระแสซูเปอร์สตาร์ในวงการบันเทิงและใช้วิธีฉาวโฉ่สารพัดเพื่อเรียกความสนใจ จนตอนนี้ถูกแบนจากชาวเน็ตทั่วบ้านทั่วเมือง

การรับลูกสะใภ้พรรค์นี้เข้าบ้าน ถือเป็นความอัปยศของตระกูลจ้านโดยแท้

จ้านอีหร่านลูกสาวของนางรังเกียจพี่สะใภ้ใหญ่คนนี้เข้าไส้ สองคนนี้เปรียบเสมือนขมิ้นกับปูน อยู่ด้วยกันทีไรต้องมีเรื่องใหญ่โตแน่ หากนักข่าวรู้เรื่องแล้วเอาไปเขียนข่าว คงได้กลายเป็นเรื่องฉาวโฉ่อีกเป็นแน่

คุณนายจ้านร้อนใจอยากกลับบ้านจะแย่ แต่ก็ยังปลีกตัวไปไม่ได้

เสี่ยวรุ่ยรุ่ย หลานชายของนางกำลังป่วย นางจึงต้องเฝ้าไข้อยู่ที่โรงพยาบาล

รุ่ยรุ่ยหลานรัก เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของลูกชายคนรองและลูกสะใภ้ที่เสียชีวิตไปแล้ว แกมีร่างกายอ่อนแอขี้โรคมาตั้งแต่เด็ก ซ้ำยังถูกวินิจฉัยว่าเป็นออทิสติกและไม่ยอมพูดจา

คุณนายจ้านทุ่มเทแรงกายแรงใจเลี้ยงดูหลานคนนี้มาจนอายุ 5 ขวบ

เมื่อไม่กี่วันก่อน อากาศเปลี่ยนแปลงทำให้เสี่ยวรุ่ยรุ่ยเป็นหวัด อาการทรุดลงอย่างรวดเร็วและรุนแรง จนกลายเป็นปอดบวมในเวลาเพียงแค่วันเดียว

คุณนายจ้านไม่กล้าละเลย จึงมานอนเฝ้าที่โรงพยาบาลด้วยตัวเองหลายวัน ไม่กล้าห่างไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

เมื่อครู่นี้ แพทย์เจ้าของไข้เพิ่งเข้ามาตรวจอาการและแจ้งว่ารุ่ยรุ่ยสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

คุณนายจ้านจึงสั่งให้คนรับใช้เก็บของ เตรียมตัวกลับบ้าน

ตลอดทางกลับบ้าน คุณนายจ้านนั่งไม่ติดเบาะ กลัวเหลือเกินว่าสภาพที่บ้านจะเละเทะดูไม่จืด

จ้านหลิงเฟิงลูกชายคนโตไม่อยู่บ้าน นางในฐานะแม่จึงต้องเป็นเสาหลักประคองตระกูลจ้านเอาไว้

รถหรูแล่นเข้ามาจอดภายในคฤหาสน์ตระกูลจ้านอย่างช้าๆ ป้าเฉียนแม่บ้านใหญ่พาเหล่าคนรับใช้ออกมาต้อนรับและเปิดประตูให้ด้วยตนเอง

คุณนายจ้านก้าวลงจากรถ สั่งให้คนอุ้มหลานชายรุ่ยรุ่ยเข้าไปพักผ่อนด้านใน ก่อนจะขมวดคิ้วถามป้าเฉียนว่า "ที่บ้านเป็นยังไงบ้าง? ไม่ได้มีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม?"

"ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดวางใจ ที่บ้านเรียบร้อยดีมากค่ะ คุณหนูสามกับนายหญิงเข้ากันได้ดีเยี่ยมเลยค่ะ"

ป้าเฉียนตอบตามความจริง แต่คุณนายจ้านกลับไม่เชื่อ

อีหร่านเนี่ยนะจะเข้ากับกู้หนานเยี่ยนได้ดี? แค่ไม่ตบตีกันก็ถือว่าบุญโขแล้ว

คุณนายจ้านคิดว่าป้าเฉียนคงพูดจาสวยหรูเพื่อไม่ให้นางต้องกังวล

นางถอนหายใจเบาๆ ในใจ ลำพังบ้านนี้ก็วุ่นวายพออยู่แล้ว ยิ่งมีตัวปัญหาแต่งเข้ามาอีก ต่อไปคงมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งไม่เว้นแต่ละวัน

เมื่อเดินเข้ามาในห้องรับแขกกลับไม่พบใคร คุณนายจ้านจึงถามด้วยความสงสัย "อีหร่านไปไหน?"

ป้าเฉียนตอบ "น่าจะอยู่ที่ห้องหนังสือเล็กของนายหญิงค่ะ"

ได้ยินดังนั้น คุณนายจ้านก็ขมวดคิ้วมุ่น หรือว่าเด็กสองคนนั้นกำลังตบตีกันอยู่?

เมื่อคิดได้ดังนั้น คุณนายจ้านก็ไม่อาจรอช้า รีบพุ่งตรงขึ้นไปยังชั้นสาม เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องหนังสือเล็ก ภายในกลับเงียบกริบไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

ยิ่งเงียบ คุณนายจ้านก็ยิ่งกังวล นางไม่เสียเวลาเคาะประตู ผลักบานประตูเข้าไปทันที

ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือ กู้หนานเยี่ยนกำลังยืนจรดพู่กันอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ ในขณะที่จ้านอีหร่านลูกสาวจอมอารมณ์ร้อนของนาง กำลังช่วยถลกแขนเสื้อให้กู้หนานเยี่ยนอย่างขะมักเขม้น

ไม่เพียงเท่านั้น จ้านอีหร่านยังคอยวนเวียนอยู่รอบกายกู้หนานเยี่ยน เอ่ยถามอย่างเอาใจใส่ว่า "พี่สะใภ้ใหญ่ หิวไหมคะ? หิวน้ำไหม? รับผลไม้สักหน่อยไหมคะ?"

คุณนายจ้าน "..."

นี่นางต้องกำลังฝันไปแน่ๆ เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริง

ลูกสาวจอมขบถอย่างจ้านอีหร่าน แม้แต่น้ำสักแก้วยังไม่เคยรินให้แม่บังเกิดเกล้าอย่างนางกิน แล้วจะมาทำดีกับกู้หนานเยี่ยนได้ยังไง?

แล้วก็... แล้วจ้านอีหร่านไม่ใช่สาวทอมบอยมาดนักเลงหรอกหรือ?

ผมสีแดงเพลิงทั้งหัวหายไปไหน? เมคอัพสโมคกี้อายขอบตาดำปิ๊ดปี๋หายไปไหน?

เด็กสาวในชุดเดรสสีขาว ผมยาวดำขลับปล่อยสยาย ใบหน้าสดใสไร้เครื่องสำอางคนนี้ คือลูกสาวของนางจริงๆ หรือ?

ด้วยความตกตะลึงสุดขีด คุณนายจ้านแอบหยิกต้นขาตัวเองหลายทีถึงค่อยได้สติ

ป้าเฉียนนึกว่านางจะเป็นลม จึงรีบเข้ามาประคอง

ความเคลื่อนไหวที่หน้าประตูเรียกความสนใจจากจ้านอีหร่าน เมื่อเห็นแม่กลับมา เธอก็วิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจ "แม่ กลับมาแล้วเหรอคะ? รุ่ยรุ่ยล่ะ? หลานดีขึ้นหรือยัง?"

"ลูก..."

คุณนายจ้านเงยหน้ามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความสับสน

ใบหน้าของลูกสาวถูกบดบังด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะมานานหลายปี จนคุณนายจ้านจำแทบไม่ได้แล้วว่าลูกหน้าตาเป็นอย่างไร นางรู้สึกเพียงว่าเด็กสาวตรงหน้าช่างดูแปลกตาเหลือเกิน

จ้านอีหร่านจับแก้มตัวเองอย่างเก้อเขิน "แม่คะ มองหนูทำไม? หน้าหนูมีอะไรติดอยู่เหรอ?"

คุณนายจ้านส่ายหน้า ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ประโยคหนึ่ง "ทำไมลูกเปลี่ยนไปขนาดนี้?"

"หนูเปลี่ยนไปเยอะจริงๆ นั่นแหละ เปลี่ยนแบบนี้ไม่ดีเหรอคะ?"

จ้านอีหร่านหมุนตัวโชว์ จับชายกระโปรงสะบัดพริ้วอย่างภูมิใจ "แม่ดูสิ หนูแต่งตัวเหมือนพี่สะใภ้ใหญ่เลยนะ เสียดายผมยังยาวไม่พอ รอให้ยาวกว่านี้อีกหน่อย หนูจะยิ่งเหมือนพี่สะใภ้ใหญ่กว่านี้อีก"

คุณนายจ้านสะดุดหูกับคำเรียกขานที่ลูกสาวใช้ เรียกกู้หนานเยี่ยนว่า 'พี่สะใภ้ใหญ่' นางถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ "เมื่อกี้ลูกเรียกกู้หนานเยี่ยนว่าอะไรนะ?"

"ก็พี่สะใภ้ใหญ่ไงคะ"

คุณนายจ้าน "..."

นางทนไม่ไหวอีกต่อไป ยื่นมือไปแตะหน้าผากลูกสาว นางสงสัยว่าจ้านอีหร่านคงไข้ขึ้นจนสมองเบลอ เริ่มพูดจาเพ้อเจ้อ

นางจำได้แม่นว่าไม่กี่วันก่อนงานแต่ง จ้านอีหร่านยังกรีดร้องลั่นบ้าน บอกว่ากู้หนานเยี่ยนเป็นยาจกที่ไม่คู่ควรกับพี่ชายใหญ่ และประกาศว่าจะไล่กู้หนานเยี่ยนออกจากบ้านให้ได้

ผ่านไปไม่กี่วัน คำก็พี่สะใภ้ใหญ่ สองคำก็พี่สะใภ้ใหญ่

"แม่ทำอะไรเนี่ย?"

จ้านอีหร่านปัดมือแม่ออกจากหน้าผากอย่างไม่พอใจ แล้วกระซิบเสียงเบา "แม่ออกไปกับป้าเฉียนก่อนเถอะ เดี๋ยวจะรบกวนพี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้กำลังฝึกคัดอักษรอยู่"

แล้วคุณนายจ้านก็ถูกลูกสาวตัวเองดันหลังไล่ออกมาดื้อๆ

เมื่อกลับลงมานั่งที่โซฟาในห้องรับแขกชั้นล่าง คุณนายจ้านก็นั่งเหม่อลอย

เป็นไปได้ยังไง? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้? มันช่างแตกต่างจากที่นางจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง!

คุณนายจ้านเรียกป้าเฉียนมาสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา "เกิดอะไรขึ้นกับอีหร่าน? ไปสนิทสนมกลมเกลียวกับกู้หนานเยี่ยนได้ยังไง?"

ป้าเฉียนตอบด้วยน้ำเสียงเป็นเรื่องปกติ "นายหญิงทั้งมีเหตุผลและชาญฉลาด เปี่ยมด้วยบารมี จึงเป็นเรื่องปกติที่คุณหนูสามจะชื่นชอบนายหญิงค่ะ"

คุณนายจ้าน "..."

จบกัน แม้แต่แม่บ้านใหญ่ก็เริ่มผิดปกติไปแล้ว

คุณนายจ้านจึงเรียกคนรับใช้คนอื่นๆ มาสอบสวนทีละคน

เหล่าคนรับใช้ต่างตอบด้วยน้ำเสียงเทิดทูนบูชา:

"นายหญิงเหมือนเจ้าหญิงเลยค่ะ! แค่อยู่ใกล้ๆ จิตวิญญาณของดิฉันก็รู้สึกสงบ"

"ไม่ๆ เธอพูดผิด" คนรับใช้อีกคนแย้ง "นายหญิงคือดาวประกายพรึกต่างหาก ท่านรู้ทุกอย่าง เพียงแค่ท่านเอ่ยปากชี้แนะ ฉันก็มองเห็นเส้นทางชีวิตข้างหน้าชัดเจนแจ่มแจ้ง"

"นายหญิงดีเลิศจริงๆ ค่ะ คนในเน็ตพวกนั้นไม่เข้าใจนายหญิงเลย ถึงได้ใส่ร้ายป้ายสีท่าน"

คุณนายจ้าน "..."

จบสิ้นแล้ว บ้านนี้จบสิ้นแล้ว นางไม่อยู่บ้านแค่ไม่กี่วัน ฐานที่มั่นก็ถูกยึดครองไปเสียแล้ว ตระกูลจ้านทั้งตระกูลตกเป็นของกู้หนานเยี่ยนไปหมดแล้ว

กู้หนานเยี่ยนนี่คือนางมารยาพิษชัดๆ!

นางต้องเผชิญหน้ากับกู้หนานเยี่ยนให้รู้ดำรู้แดง หากแม่นั่นใช้เล่ห์กลมนต์คาถาหรือมีเจตนาร้าย นางจะเตะโด่งออกจากตระกูลจ้านให้จงได้

ทั่วร่างของคุณนายจ้านลุกโชนไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้ นางต้องการปกป้องตระกูลจ้านและกำราบแผนชั่วร้ายทั้งปวง

นางจะไม่ปรานีใครก็ตามที่คิดจะทำลายตระกูลจ้าน

แววตาของคุณนายจ้านมืดครึ้มลง นางลุกขึ้นยืนและเดินมุ่งหน้าไปยังชั้นสามอีกครั้ง

ทว่าเมื่อเดินไปถึงหน้าลิฟต์ คนรับใช้คนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นมารายงาน "ฮูหยินผู้เฒ่าคะ แย่แล้วค่ะ! นายน้อยรุ่ยรุ่ย แก..."

"เกิดอะไรขึ้นกับรุ่ยรุ่ย?"

หัวใจของคุณนายจ้านหล่นวูบ นางถามด้วยความร้อนรน

คนรับใช้มีสีหน้าตื่นตระหนก "นายน้อยรุ่ยรุ่ยอาละวาดทำลายข้าวของในห้องนอนจนพังยับเยิน และไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เลยค่ะ"