บทที่ 22: ลูกรักผู้แสนรู้ใจ

บทที่ 22: ลูกรักผู้แสนรู้ใจ

เมื่อซูเสี่ยวเนี่ยนอาบน้ำเสร็จเดินออกมา ในห้องนั่งเล่นก็เหลือเพียงโต้วโต้วอยู่คนเดียว ซูเสี่ยวเนี่ยนเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมากความ

ไอ้ตัวหายนะนั่นกลับไปได้ซะก็ดี !

“หม่ามี้” ทันทีที่เห็นซูเสี่ยวเนี่ยนเดินออกมา โต้วโต้วก็โยน iPad ในมือทิ้งไปข้างๆ อย่างไม่ไยดี แล้วรีบพูดขึ้นว่า “หม่ามี้ นั่งลงครับ เดี๋ยวผมเป่าผมให้”

เขาค้นไดร์เป่าผมออกมาจากกระเป๋าเดินทาง ซูเสี่ยวเนี่ยนพยักหน้า แล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างสบายอารมณ์ แต่โต้วโต้วตัวเล็กนิดเดียว ส่วนซูเสี่ยวเนี่ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ค่อนข้างสูง จมูกเล็ก ๆ ของเขาย่นเข้าหากันนิดหน่อย แต่ก็ทำหน้าขรึม เขย่งปลายเท้าขึ้นสุดตัว แล้วกดเปิดสวิตช์ไดร์เป่าผมในมือ

ลมร้อนเป่ารดเส้นผมเบา ๆ ซูเสี่ยวเนี่ยนหลับตาพริ้มด้วยความสบาย “ลูกรัก... หนูดีขนาดนี้ ถ้าวันหน้าหนูไม่อยู่กับแม่ แม่จะใช้ชีวิตยังไงล่ะเนี่ย...”

เคยชินกับการถูกลูกชายดูแลประคบประหงมทุกฝีก้าวแบบนี้ ซูเสี่ยวเนี่ยนรู้สึกว่าตัวเองแทบจะกลายเป็นคนพิการ ทำอะไรไม่เป็นแล้ว

โต้วโต้วตอบกลับอย่างว่าง่าย “ไม่หรอกครับ ! โต้วโต้วจะอยู่กับหม่ามี้ไปตลอดชีวิต จะเป็น ‘เสื้อนวมตัวน้อยที่แสนอบอุ่น’ (ลูกที่กตัญญูและรู้ใจ) ของหม่ามี้ตลอดไปครับ”

“อืม... ใช้คำผิดแล้วลูก ไอ้คำว่า ‘เสื้อนวมตัวน้อย’ เนี่ย เขาเอาไว้เปรียบเปรยลูกสาว ไม่ใช่ลูกชายย่ะ !”

โต้วโต้วกระพริบตาปริบๆ “ลูกสาวเหรอครับ... งั้นหม่ามี้ก็คลอดน้องสาวออกมาอีกสักคนสิครับ ?”

“คลอดอีกคน? จะให้ไปมีกับใครฮะ?” ซูเสี่ยวเนี่ยนหน้าขึ้นสีเข้ม ยิ้มทั้งน้ำตา “หรือลูกคิดว่าแม่สืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศได้ ?” นั่นมันล้ำหน้าเกินไปแล้วมั้ง

“อืม... ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะครับ” โต้วโต้วเป่าผมไปพลาง เขย่งเท้าขยับเปลี่ยนมุมไปพลาง ถึงเท้าเล็ก ๆ จะเริ่มเมื่อยจนล้า แต่ภารกิจเป่าผมให้หม่ามี้ต้องมาก่อน !

หึ! เจ้าตัวแสบเริ่มวางกับดักเธออีกแล้ว พูดไปพูดมา สรุปก็คืออยากจะมีน้องสาวให้ได้สินะ

ซูเสี่ยวเนี่ยนหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง เริ่มรู้สึกง่วงงุน จึงเปลี่ยนเรื่องคุย “ดึกป่านนี้แล้ว ไม่รู้ว่ายังมีอะไรให้สั่งมาทานได้บ้างนะ”

“หม่ามี้หิวแล้วเหรอครับ ? ถ้าหิว เดี๋ยวโต้วโต้วจัดการหาของกินให้ครับ” ผมแห้งพอดี โต้วโต้วค่อย ๆ ลดส้นเท้าที่เขย่งมานานลงพื้น แอบขยับข้อเท้าคลายความเมื่อยขบอย่างแนบเนียน ก่อนจะเก็บไดร์เป่าผม แล้วคว้า iPad ขึ้นมาจิ้มสั่งอาหารให้ราชินีหม่ามี้สุดที่รัก

“ไม่ต้องสั่งเยอะนะ เอาแค่พอกินก็พอ” ซูเสี่ยวเนี่ยนสั่งกำชับ แล้วเอนตัวลงนอนแผ่หลาบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน ไม่อยากขยับตัวแม้แต่นิดเดียว มหากาพย์งานหมั้นเมื่อหัวค่ำ ทำเอาเธอเหนื่อยจนแทบกระอักเลือด

เธอตั้งใจจะเป็นแค่คนดูแท้ ๆ ทำไมต้องโดนลากเข้าไปเอี่ยวด้วยนะ ?

ซูเสี่ยวเนี่ยนยกมือนวดหว่างคิ้ว ภาพความทรงจำบางอย่างในอดีตแวบเข้ามาในหัว แต่ก็เลือนรางเหมือนแสงและเงาที่จับต้องไม่ได้... เธอยังคงจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้อยู่ดี

“หม่ามี้ กินพิซซ่าไหมครับ ? จะเที่ยงคืนแล้ว ร้านดี ๆ ปิดหมดแล้วครับ” โต้วโต้วทำหน้าเสียดาย อยู่โรงแรมก็ไม่ดีตรงนี้แหละ ดึก ๆ ดื่น ๆ อยากจะทำเมนูโปรดกินเองก็ทำไม่ได้ เพราะไม่มีครัว ดูท่า... แผนการซื้อบ้านคงต้องรีบดำเนินการด่วนจี๋ซะแล้ว

ไม่นานนัก พิซซ่าร้อน ๆ ก็มาส่ง สองแม่ลูกจัดการฟาดเรียบอย่างรวดเร็ว โต้วโต้วเก็บกวาดโต๊ะจนสะอาดเอี่ยม แล้วหันมาบอกแม่ “หม่ามี้ ดึกมากแล้ว เราเข้านอนกันเถอะครับ”

“โอเคจ้ะ งั้นคืนนี้ลูกรักมานอนกับแม่ไหม ?”

“อื้อ ! ไม่เอาครับ โต้วโต้วโตแล้วนะครับ ! ลูกผู้ชายอกสามศอก ต้องคอยเฝ้าระวังปกป้องหม่ามี้ได้ทุกที่ทุกเวลาครับ” โต้วโต้วทำหน้าขรึม ใช้ปากหวาน ๆ กล่อมจนซูเสี่ยวเนี่ยนยอมเดินเข้าห้องนอนไป ส่วนโต้วโต้วจะนอนเฝ้าที่โซฟาห้องนั่งเล่นข้างนอกนี่เอง

เขาเอียงหูฟังจนแน่ใจว่าเสียงลมหายใจในห้องนอนสม่ำเสมอแล้ว ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มเมื่อครู่ก็เปลี่ยนไปทันที... แววตาของเขาฉายประกายอำมหิตและเย็นเยียบ

ร่างเล็ก ๆ ค่อย ๆ ลุกจากโซฟา หยิบ iPad ของตัวเอง แล้วแวบหายเข้าไปในห้องน้ำ หน้าจอ iPad สว่างวาบขึ้น เขาเปิดแอปพลิเคชันลับที่ซ่อนไว้อย่างชำนาญ... ซูโต้วโต้ว... ออนไลน์ !