บทที่ 14: นิสัยชอบตบคนนี่มันไม่ดีเลยนะ

บทที่ 14: นิสัยชอบตบคนนี่มันไม่ดีเลยนะ

“คุณเหยียน คุณคิดมากไปแล้วมั้ง ? เขาแซ่ซู ไม่ได้แซ่เหยียน จะไปเป็นลูกของคุณได้ยังไง ?” ซูเสี่ยวเนี่ยนแม้จะถูกมัดอยู่ แต่ฝีปากยังคงคมกริบไม่ยอมลดละ

เหยียนเหวยหานหรี่ตามองด้วยความหงุดหงิด ผู้หญิงคนนี้ตกอยู่ในสภาพนี้แล้วยังปากแข็ง ไม่ยอมพูดความจริง ไฟโทสะในอกเขาก็ยิ่งลุกโชน

เขาแค่นหัวเราะ “ไม่บอกใช่ไหม ? ฉันมีวิธีที่จะทำให้เธอพูด !” พูดจบ มือหนาก็คว้าขาเรียวยาวข้างหนึ่งของเธอ ยกขึ้นสูงจนสุด

ซูเสี่ยวเนี่ยนร้อง อึก ในลำคอ...

คุณพระ ! ยกสูงขนาดนี้ เส้นเอ็นจะขาดเอา !

เธอชักสงสัยแล้วว่าเธอกำลังเจอกับคนโรคจิตจริง ๆ !

ตกลงนี่ยังใช่คุณชายใหญ่ตระกูลเหยียนอยู่หรือเปล่า ? หรือว่ามีแค่เปลือกนอกที่เป็นเขา แต่ไส้ในถูกเปลี่ยนตัวไปนานแล้ว ?

ซูเสี่ยวเนี่ยนขบกรามแน่น จ้องมองชายหนุ่มด้วยความโกรธจัด “เหยียนเหวยหาน ! คุณมันสารเลว ! ได้ยินไหม ปล่อยฉันนะ !”

“ปล่อยน่ะได้ แต่ปากเก่ง ๆ ของเธอนี่มันไม่น่ารักเอาซะเลย...” เหยียนเหวยหานพูดเสียงเรียบ ก่อนจะออกแรงกดขาที่ยกสูงข้างนั้นลงมาอย่างไม่ปรานี กดลงมาจนเข่าแทบจะชิดหน้าอกเธอ เขาถึงยอมหยุดมือ

ซูเสี่ยวเนี่ยน: “...”

การโดนจับดัดขาด้วยความรุนแรงขนาดนี้ ทำเอาหน้าสวยซีดเผือด รู้สึกเหมือนขาจะหักคาที่

“เหยียนเหวยหาน ! ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ! ฉันบอกแล้วไงว่าเขาไม่ใช่ลูกคุณ... ทำไมคุณถึงไม่เชื่อสักทีฮะ ?”

ความเจ็บปวดที่ขาเหมือนจะฉีกขาดทำให้ซูเสี่ยวเนี่ยนกรีดร้องและดิ้นรนสุดแรง ทันใดนั้น มือใหญ่ข้างหนึ่งก็กดร่างเธอไว้นิ่ง ซูเสี่ยวเนี่ยนชะงัก ตัวแข็งทื่อไปทันที “คะ... คุณจะทำอะไร ?”

“ทายสิ !” ชายหนุ่มเอ่ยสั้นๆ สายตาเย็นชาจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา “คุณหนูซูเมื่อก่อน เคยบอกว่า ‘อยากได้’ ฉันไม่ใช่เหรอ ? ตอนนี้ ‘พ่อ’ (ฉัน) มาประเคนให้ถึงที่แล้ว เธอควรจะแสดงความยินดีสิ !”

“ยินดีกับผีบรรพบุรุษคุณสิ... อื้อ !” ซูเสี่ยวเนี่ยนยังด่าไม่ทันจบ เศษผ้าชุดราตรีที่มัดขาเธอไว้ก็ถูกเขากระชากออกอย่างแรง

สัมผัสที่คุ้นเคย ทำให้เหยียนเหวยหานหรี่ตาลง นึกย้อนไปถึงค่ำคืนที่เมามายเมื่อ 6 ปีก่อน... เขาถูกผู้หญิงคนนี้ ‘ข่มเหง’ ก็เรื่องหนึ่ง

แต่สุดท้าย เธอยังกล้าใส่ร้ายป้ายสีเขาอีก ?

หึ! คนอย่างเหยียนเหวยหาน ลูกผู้ชายแก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย

6 ปีผ่านไปมาเจอกันอีกครั้ง เขาจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ ได้ยังไง ?

แผลที่ศีรษะยังเต้นตุบ ๆ ด้วยความเจ็บ เหยียนเหวยหานหัวเราะ หึ ในลำคอ แล้วโน้มตัวลงมาหา

ซูเสี่ยวเนี่ยน: “...”

ไอ้บ้าเอ๊ย ! ตกลงเธอไปยั่วยุผู้ชายที่น่ากลัวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ?

เมื่อเห็นท่าไม่ดี ซูเสี่ยวเนี่ยนก็ดิ้นรนอีกครั้ง

ชายหนุ่มแสยะยิ้ม รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอกดไว้เหนือศีรษะทันที ร่างกายแนบชิด ท่อนแขนแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าตรึงเธอไว้อย่างแน่นหนา “ร้องสิ ! ยิ่งเธอร้องดังเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งตื่นเต้น !”

“คุณมันโรคจิตชัด ๆ !” ซูเสี่ยวเนี่ยนกัดฟันกรอด คิดในใจว่าถ้าเขากล้าแตะต้องเธออีกล่ะก็ ต่อให้มือถูกมัด เธอก็จะกัดเขาให้ตาย !

เหยียนเหวยหานไม่ใส่ใจท่าทีขัดขืน เขาโน้มหน้าลงมาจนลมหายใจรินรดกัน เสียงกระซิบพร่ามัวแต่แฝงความเย็นเยียบ ช่างฟังดูเซ็กซี่อย่างประหลาด “ที่รัก... เธอแน่ใจเหรอว่าจะขัดขืนฉัน ? คืนนั้นเมื่อ 6 ปีก่อน... เธอยังเร่าร้อน ปล่อยตัวตามสบายขนาดนั้นแท้ ๆ ...”

คืนนั้น เป็นคืนที่เขาจำฝังใจ ปกติเหยียนเหวยหานเป็นพวก ‘แพ้ผู้หญิง’ อย่างรุนแรง แต่นึกไม่ถึงว่าในสถานการณ์แบบนั้น เขาจะร่วมรักกับเธออย่างบ้าคลั่ง พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน แต่น่าเจ็บใจที่แม่ผู้หญิงคนนี้ลื่นไหลเป็นปลาไหล... กล้าเห็นท่านประธานเหยียนผู้ยิ่งใหญ่เป็นแค่ ‘ถุงยาง’ ใช้แล้วทิ้ง ใช้เสร็จแล้วก็สะบัดตูดหนี คิดว่าเรื่องจะจบง่าย ๆ งั้นเหรอ ? ไม่มีทาง !

“นี่ !” ซูเสี่ยวเนี่ยนเหลืออด กำลังจะอ้าปากแก้ตัว แต่ประตูห้องนอนก็ถูกเคาะเสียงดังลั่น

ก๊อก ! ก๊อก ! ก๊อก !

ซูเสี่ยวเนี่ยนถอนหายใจเฮือกใหญ่ รีบตะโกนออกไป “มีคนมา !”

คนมาเวลานี้ สวรรค์ทรงโปรดชัด ๆ

ซูเสี่ยวเนี่ยนโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

เหยียนเหวยหานหน้าบึ้งตึง ปรายตามองเธอด้วยความหงุดหงิด พลางขู่เสียงเย็น “อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้ !”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นแก้เชือกที่มัดมือเธอออก แล้วเดินไปเปิดประตู

ซูซานซานในชุดราตรีระยิบระยับ ยืนยิ้มเอียงอายหน้าแดงระเรื่อ “เหวยหานคะ งานหมั้นจะเริ่มแล้ว คุณพ่อให้ฉันมาดู...” พูดยังไม่ทันจบประโยค ซูซานซานก็มองเห็นสภาพบนเตียงใหญ่ด้านหลัง...

ซูเสี่ยวเนี่ยนที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย หน้าแดงก่ำ

ดวงตาของซูซานซานเบิกโพลง กรีดร้องด้วยความไม่อยากเชื่อ “เหวยหาน ! ยะ... ยัยนั่น ยัยนั่นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ?”

นังผู้หญิงหน้าด้าน !

ซูซานซานโกรธจนตัวสั่น

ถ้าไม่ติดว่าเหยียนเหวยหานยืนอยู่ตรงนี้ เธอคงกระโจนเข้าไปข่วนหน้ายัยนั่นให้ลายพร้อยไปแล้ว !

“คุณซู นี่หรือคือกิริยามารยาทของคุณ ?” นัยน์ตาเหยียนเหวยหานฉายแววเย็นเยียบ เอ่ยปากไล่ “ออกไป !”

“แต่ว่าเหวยหานคะ คืนนี้เป็นคืนงานหมั้นของเรา...” ซูซานซานชะงัก ความหวาดหวั่นแล่นเข้ามาในใจ

เหยียนเหวยหานพูดแทรกขึ้นทันที “สงสัยคุณซูจะความจำไม่ดี งั้นผมจะพูดย้ำอีกครั้ง ! คืนนี้... ยกเลิกงานหมั้น ผม เหยียนเหวยหาน ไม่อยากแต่งกับคนโง่เง่าเอามาตั้งโชว์เฉย ๆ !”

เขาปรายตามองซูเสี่ยวเนี่ยนที่นั่งอยู่ข้างเตียง “เธอยังจะนั่งบื้ออยู่ทำไม ? งานหมั้นจะเริ่มแล้ว ไปเปลี่ยนชุดซะ !”

ซูเสี่ยวเนี่ยน: “...”

เกี่ยวอะไรกับเธอด้วยฟะ ?

เธอขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “คุณเหยียนบ้าไปแล้วเหรอ ? คืนนี้งานหมั้นคุณกับซูซานซาน มันมาเกี่ยวอะไรกับฉัน ?” เธอเว้นจังหวะ แล้วหันไปพูดกับซูซานซาน “ช่วยดูแลผู้ชายของคุณให้ดี ๆ หน่อย คนโรคจิตต้องล่ามโซ่ไว้ใกล้ ๆ ตัวถึงจะปลอดภัย ปล่อยออกมาเพ่นพ่านเดี๋ยวมันจะไปกัดคนอื่นเขา แล้วมันจะเป็นโรคพิษสุนัขบ้าเอาได้ !”

พูดจบ ซูเสี่ยวเนี่ยนก็เดินผ่านชายหญิงคู่ปัญหาคู่นี้ไปหน้าตาเฉย มุ่งหน้าไปที่ประตูห้อง เธอจะไปตามหาโต้วโต้ว ลูกยังเด็กขนาดนั้น เกิดโดนคนไม่ดีลักพาตัวไปจะทำยังไง ? เธอเป็นห่วงลูกจะแย่แล้ว

“แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ !” ซูซานซานตะคอกเสียงแหลม คว้าแขนซูเสี่ยวเนี่ยนไว้ แล้วเงื้อมือตบเข้าใส่ทันที “ซูเสี่ยวเนี่ยน ! เป็นเพราะแกใช่ไหม ? เป็นเพราะแกมายั่วยวนเหวยหาน เขาถึงไม่เอาฉันใช่ไหม ? นังตัวซวย นังผู้หญิงหน้าด้าน...”

ซูเสี่ยวเนี่ยนปฏิกิริยาไวปานวอก เพียงแค่ขยับเท้าเบี่ยงตัวเล็กน้อย ก็หลุดจากการจับกุมของซูซานซานได้สบาย ๆ แถมยังสวนกลับด้วยการสะบัดหลังมือตบหน้าอีกฝ่าย

เพียะ !

ชิงลงมือก่อนได้เปรียบ !

เธอพูดเสียงเย็น “ซูซานซาน ! ฉันพูดไม่ผิดจริง ๆ เธอเนี่ยมันแม่ค้าปากตลาดชัด ๆ ! นิสัยเอะอะก็ตบคนเนี่ย มันไม่ดีเลยนะ... ท่านประธานเหยียนบ้านเธออาจจะยอมตามใจเธอ แต่จำไว้... คนอย่างฉัน ไม่มีวันยอมลงให้เธอเด็ดขาด !”

ถึงตบคนแล้วจะเจ็บมือตัวเองก็เถอะ แต่ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่เคยชอบให้มือของคนอื่นมาสัมผัสหน้าตัวเอง มันน่าขยะแขยง !

ตอนที่เห็นซูเสี่ยวเนี่ยนกำลังจะโดนตบ เหยียนเหวยหานเผลอก้าวเท้าจะเข้าไปช่วยโดยไม่รู้ตัว แต่พอกลายเป็นว่าคนที่โดนตบหน้าหันกลับเป็นซูซานซาน เขาก็หยุดฝีเท้าลง สายตาคมกริบมองซูเสี่ยวเนี่ยน มุมปากยกยิ้มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้...

ผู้หญิงคนนี้ น่าสนใจจริง ๆ

ถ้าซูซานซานชอบตบคนเรียกว่าแม่ค้าปากตลาด แล้วยัยตัวแสบที่ทั้งตบทั้งด่าคนเมื่อกี้... จะเรียกว่าอะไร ? นางพญาของแม่ค้าปากตลาดอีกทีงั้นเหรอ ?