บทที่ 43 - การเจรจาค้าขาย

บทที่ 43 - การเจรจาค้าขาย

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"เดี๋ยวนะ สีหน้าพวกคุณหมายความว่าไง?"

หลังจากกัวอี้หลงตัวเองเสร็จ จู่ๆ ก็สังเกตเห็นว่าคนอื่นทำหน้าเหมือนอยากจะขำแต่ไม่กล้าขำ

มันดูขัดหูขัดตาชอบกล!

"เธอนึกอะไรไม่ออกเลยเหรอ?"

"ยังมีอะไรอีก?" กัวอี้ทำหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ก่อนจะมองผู้อาวุโสโจวด้วยความหวาดกลัว "พวกคุณคงไม่เก็บภาษีกับผมหรอกนะ?"

"อันนี้ไม่มีหรอก เธอได้รับยกเว้นภาษี"

เกาหลินหลินส่ายหน้า พูดเสริม "ไม่ใช่สิ นายยังไม่รู้สึกตัวอีกเหรอ?"

???

กัวอี้ลองคิดอีกที คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่ามีอะไรเกี่ยวกับเขาอีก

สุดท้ายเลยบอกปัดไป "ช่างเถอะ ไม่อยากเปลืองสมอง

ขอแค่มีเงินให้ผมก็พอ อย่างอื่นช่างมัน"

"โชคดีนะที่นายไม่ได้เปิดบริษัท!" เกาหลินหลินมองกัวอี้แล้วถอนหายใจอย่างระอา "รู้ไหมว่ากำไรก้อนโตมันอยู่ที่ไหน?"

"กำไรก้อนโตอะไร? ครั้งนี้ทางบ้านได้หน้า ผมได้เงิน ยังมีอะไรอีก?"

"..."

ตอนนี้ทุกคนทนไม่ไหวแล้ว พากันหัวเราะลั่น

"ของที่ขายออกไปน่ะ มันจะได้เงินสักเท่าไหร่เชียว?"

เกาหลินหลินมองกัวอี้ด้วยความเอือมระอา แล้วบ่นใส่ตรงๆ "เรารับประกันแค่หนึ่งปี ค่าซ่อมบำรุงหลังจากนั้นไม่ใช่เงินเหรอ?

แถมการขายวัสดุอะไหล่ นี่ก็เงินไม่ใช่เหรอ?

ค่าไฟล่ะ?

เงินพวกนี้นายไม่คิดถึงเลยเหรอ?"

พอกัวอี้ได้ฟังเกาหลินหลินพูด ปากก็ค่อยๆ อ้ากว้างขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นก็หันขวับไปจ้องผู้อาวุโสโจวตาเขียวปั้ด น้ำตาแทบจะไหลพราก "ผู้อาวุโสโจว เงินส่วนนั้นล่ะครับ?"

ผู้อาวุโสโจวยกถ้วยชาขึ้นจิบ พูดเรียบๆ ว่า "ตอนแรกเธอบอกเองว่าขอแค่กำไรสุทธิจากการขาย

เงินส่วนอื่น เธอไม่ได้บอกว่าจะเอานี่นา~"

พูดจบ ผู้อาวุโสโจวก็เป่าชาเบาๆ แล้วซ้ำเติมอีกดอก "เดิมทีฉันกะจะบอกแล้ว แต่เธอขัดคอฉันขึ้นมาเอง

ไม่เกี่ยวกับฉันนะ!"

"อ๊ากกก~~~"

กัวอี้ขยี้หัวตัวเองอย่างบ้าคลั่ง: เงินโดนปล้นไปแล้ว!

ค่าชาร์จไฟชุดเกราะ เครื่องหนึ่งวันละประมาณ 100 เหรียญ

แล้วบ้านกระต่ายมีกี่เครื่อง?

ไหนจะวัสดุชุดเกราะเอ็กโซสเกเลตัน ที่สามารถเอาไปใช้ในงานอื่นได้อีก!

ในกรณีที่ไม่มีวัสดุราคาเท่ากันและคุณสมบัติเท่ากันในตลาด นี่มันคือการกวาดเงินจากทั่วโลกชัดๆ!

สองส่วนนี้ ไม่ว่าส่วนไหน ก็ทำกำไรได้มากกว่ากำไรสุทธิจากการขายชุดเกราะเสียอีก!

สำหรับกัวอี้ที่กำลังถังแตก นี่มันเหมือนโดนมีดเฉือนเนื้อชัดๆ

"ผมขอกลับคำพูดได้ไหม?"

"อืม ชานี้รสชาติดี สมกับเป็นของคัดพิเศษ!"

"..."

กัวอี้สะบัดหน้าหนีด้วยความโมโห นั่งหน้ามุ่ยเก็บความแค้นไว้ในใจ

"ฮ่าๆ เอาล่ะ ไม่แกล้งเธอแล้ว" ทุกคนเห็นสีหน้ากัวอี้ก็อดขำไม่ได้ "คุยกันเรียบร้อยแล้ว ค่าไฟมันคำนวณยาก ทางบ้านเลยกะว่าจะแอบสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟิวชั่นดิวเทอเรียมระดับซูเปอร์ขนาดใหญ่ห้าแห่ง

รอให้โรงไฟฟ้าห้าแห่งนี้คืนทุนเมื่อไหร่ ค่าไฟส่วนที่เหลือทั้งหมดจะเป็นของเธอ

ส่วนกำไรสุทธิจากวัสดุ แบ่งเจ็ดสาม เธอเอาไปเจ็ด!"

กัวอี้มองผู้อาวุโสโจวด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอครับ?"

"ถามแปลกๆ ทางบ้านก็รู้ว่าเธอลำบาก" ผู้อาวุโสโจวมองหน้ากัวอี้ที่ยังไม่กล้าเชื่อ แล้วพูดอย่างหมั่นไส้ "เธอคิดว่าทางบ้านจะขี้งกขนาดนั้นเชียวเหรอ?

ถ้าไม่ใช่เพราะกังวลเรื่องความโลว์โปรไฟล์ กับปัญหาเรื่องการโยกย้ายงบประมาณทางเศรษฐกิจที่จะต้องประกาศให้สาธารณะรู้ เธอเชื่อไหมว่าเงินล้านล้านก็โอนให้เธอได้ภายในวันเดียว"

พูดจบ ผู้อาวุโสโจวก็ถอนหายใจ "ทางบ้านก็อยากสนับสนุนเธอเต็มที่ แต่ถ้าโยกย้ายทรัพย์สินของบ้านอย่างเอิกเกริก มันยากที่จะซ่อนการมีตัวตนของพวกเรา

เลยต้องใช้วิธีรีดตรงโน้นนิด เก็บตรงนี้หน่อย แล้วโอนให้เธอ 5 หมื่นล้านแบบเงียบๆ โดยไม่ต้องประกาศ

ส่วนที่เหลือ ก็ต้องแอบฟอกผ่านบริษัทที่เกี่ยวข้องต่างๆ ก่อนรอบหนึ่ง ถึงจะโอนให้เธอได้"

"..."

กัวอี้พยักหน้า "ว่าแล้วเชียว ทางบ้านนี่แหละองค์กรฟอกเงินที่ใหญ่ที่สุด..."

"...ไสหัวไป!"

เวลาผ่านไป การบรรยายเปิดงานมหกรรมอาวุธก็จบลง นิทรรศการเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ณ โซนจัดแสดงของบ้านกระต่าย

ชุดเกราะทั้งสามรุ่นตั้งตระหง่านอยู่กลางโซนจัดแสดง

รอบๆ ยังมีเครื่องมือต่างๆ ที่ทำจากวัสดุเดียวกันจัดแสดงอยู่ด้วย เช่น รถถัง รถหุ้มเกราะ ฯลฯ

ทั่วทั้งบริเวณ นอกจากเจ้าหน้าที่แนะนำสินค้าและทีมงานของรัฐมนตรีคังเจี๋ยแล้ว ยังไม่มีคนนอกแม้แต่คนเดียว

"หึๆ ดูท่าคงกำลังประชุมกับทางบ้านกันอยู่

งั้นผมไม่รอแล้วนะ ต้องรีบกลับไปทำธุระ"

คังเจี๋ยมองโซนจัดแสดงที่ว่างเปล่า ยิ้มออกมา แล้วลุกขึ้น "ต่อไปคงต้องรบกวนพวกคุณสองคนแล้วล่ะ"

เฉิงเสี่ยวหลงและหวังข่ายรุ่ยพยักหน้าพร้อมกัน ลุกขึ้นส่งคังเจี๋ย "หน้าที่ของเราอยู่แล้วครับ ท่านคังเจี๋ยไปทำธุระเถอะ"

หลังจากคังเจี๋ยออกไปได้ไม่นาน ก็มีคนมาหาถึงที่

ไม่ผิดจากที่คาด 'เจ้าสัวใหญ่' พ่อบุญทุ่ม พาลาล่ามส่วนตัวมาเยือน: "ประธานเฉิง ไม่เจอกันนาน!"

ชายวัยกลางคนสวมชุดประจำชาติของเจ้าสัวใหญ่ เดินเข้ามาในห้องรับรองส่วนตัว แล้วทักทายเฉิงเสี่ยวหลงอย่างกระตือรือร้น

เฉิงเสี่ยวหลงก็เดินเข้าไปจับมือต้อนรับอย่างอบอุ่นเช่นกัน จากนั้นเฉิงเสี่ยวหลงก็ถามขึ้น "ยินดีต้อนรับครับ ยินดีต้อนรับ เจ้าชายโมฮา!"

"เชิญนั่งครับ เราค่อยๆ คุยกัน

ท่านยังรับกาแฟเหมือนเดิมไหม?

น้ำตาลก้อนสอง ไม่ใส่นมสด?"

เจ้าชายโมฮาได้ยินคำพูดของเฉิงเสี่ยวหลง ก็พยักหน้าอย่างมีความสุข "ฮ่าๆๆ สมกับเป็นประธานเฉิง รสนิยมส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ ของผมท่านยังจำได้"

"แหมๆ ท่านเป็นผู้มีพระคุณของผมนี่ครับ!" เฉิงเสี่ยวหลงยิ้มตาหยี "ผมยังจำได้ ตอนนั้นก็เพราะท่านอุดหนุนประทัดจำนวนมากจากเซลล์ตัวเล็กๆ อย่างผม ผมถึงได้เลื่อนตำแหน่งมาถึงจุดนี้"

"ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ..."

ทั้งสองนั่งลงในห้องรับรอง คุยสัพเพเหระกันอย่างออกรสผ่านล่ามราวกับเพื่อนเก่า

คุยทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องซื้อขาย

แต่เมื่อเวลาผ่านไป คนข้างนอกเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ เจ้าชายโมฮาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป "ประธานเฉิง ผมคงไม่รบกวนเวลาท่านแล้ว

ผมอยากถามว่าถ้าสั่งทำพิเศษต้องใช้เงินเท่าไหร่?"

"ท่านมีความต้องการแบบไหนครับ?"

เฉิงเสี่ยวหลงเห็นเจ้าชายโมฮาเลิกอ้อมค้อม ก็หุบยิ้มทำหน้าจริงจัง

"พวกคุณดัดแปลงได้ขนาดไหน?"

เจ้าชายโมฮาหรี่ตาลง ถามเหมือนไม่ใส่ใจ "ชุดเกราะรุ่นวิศวกรรมกับรุ่นดับเพลิง ติดอาวุธเพิ่มได้ไหม?"

ใช่ ติดอาวุธ

สิ่งที่กระต่ายขายคือชุดเกราะพลเรือนจริงๆ แต่นั่นมันก็แค่ตำแหน่งทางการตลาด

ชุดเกราะพลเรือนถ้าติดปืนกลแกตลิงเข้าไป มันก็คือชุดเกราะทหารไม่ใช่เหรอ?

แถมยังเป็นชุดเกราะที่มีอำนาจการยิงระดับเฮฟวี่เวทด้วย!

เรื่องนี้ ทุกคนรู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ไม่พูดออกมา

เพราะถ้าพูด ก็ต้องพิจารณาเรื่องห้ามซื้อขาย

แบบนั้นทุกคนจะขาดทุน มีแต่กระต่ายที่สะใจ

เพราะถ้าพวกเขาซื้อไม่ได้ ก็ถอดประกอบไม่ได้ ถอดประกอบไม่ได้ก็วิจัยไม่ได้

แถมพวกเขาก็ห้ามไม่ให้กระต่ายวิจัยเชิงลึกต่อไปไม่ได้ด้วย

ดังนั้น สถานการณ์ตอนนี้ดีที่สุดแล้ว

กระต่ายเอาชุดเกราะพวกนี้มาขายในนามชุดเกราะเพื่อการดำรงชีพ ทุกคนก็ซื้อขายกันในนามชุดเกราะเพื่อการดำรงชีพ

น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า วิน-วินกันทุกฝ่าย

ส่วนอนาคต ก็วัดกันที่กึ๋นของทีมวิจัยใครมันจะแน่กว่ากัน

ส่วนเรื่องที่เจ้าสัวใหญ่อย่างพวกเขาซื้อกลับไปแล้วจะเอาไปติดปืนกลแกตลิงหรืออะไร ก็ไม่มีใครห้ามได้

ขนาดมีดทำครัวยังเอาไปฟันคนได้เลย ตงเฟิงเอ็กซ์เพรส (ขีปนาวุธ) ยังเป็นแค่อาวุธป้องกันตัวเลยนี่นา...

"เรื่องนี้..."

ถึงจะดัดแปลงได้ แต่บางทีไม่มีปัญหาก็ต้องสร้างปัญหาให้ดูยากเข้าไว้!

ดังนั้นเฉิงเสี่ยวหลงจึงขมวดคิ้วแน่น ลังเลอยู่นานสองนานไม่ยอมตอบว่าได้หรือไม่ได้

ส่วนเจ้าชายโมฮา ก็รู้ทันว่าเฉิงเสี่ยวหลงคิดอะไรอยู่ เลยพูดสวนขึ้นมา "อาวุธบนชุดเกราะทั้งหมดจะซื้อจากที่นี่ กระสุนก็ด้วย

ค่าขนส่งและอื่นๆ เราจัดการเอง!"

เฉิงเสี่ยวหลงได้ยินปุ๊บ คิ้วที่ขมวดก็คลายออกทันที ยิ้มกว้างอย่างอบอุ่น "เรื่องนี้ถึงจะยากไปหน่อย แต่ผมเชื่อว่าทีมวิจัยของบ้านเราน่าจะดัดแปลงให้ถูกใจพวกท่านได้ ติดแค่ค่าแรง..."

"ต้นทุนทั้งหมดเราออกเอง!"

"จำนวน?"

"เอาชุดเกราะดัดแปลงหมื่นชุดก่อน รุ่นดับเพลิงห้าพัน รุ่นวิศวกรรมห้าพัน"

"ดีล!"

เฉิงเสี่ยวหลงเดินเข้าไปจับมือเจ้าชายโมฮาอย่างกระตือรือร้น "ค่าดัดแปลงเครื่องละ 3 ล้าน เดี๋ยวทางบ้านจะส่งผู้เชี่ยวชาญไปแนะนำการติดตั้งให้พวกท่าน..."

สุดท้าย เฉิงเสี่ยวหลงก็ยืนส่งเจ้าชายโมฮาที่หน้าประตูห้องรับรองด้วยสีหน้าเหมือนมองภูเขาทองคำเดินจากไป

จากนั้นไม่นาน ก็มีอีกคนพาล่ามมาเคาะประตูห้องรับรอง

[จบแล้ว]