บทที่ 24 - โรงงานผลิตวัสดุ

บทที่ 24 - โรงงานผลิตวัสดุ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หอพักของกัวอี้

พวกเหอจื้อจวินสามคนกลับไปแล้ว ผู้อาวุโสโจวกลับไปก่อนหน้าพวกเขาเสียอีก เหลือเพียงกัวอี้คนเดียว

"เจ้าตูบ ออกมา!"

"แฮ่ก แฮ่ก~"

สิ้นเสียง เจ้าตูบก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ากัวอี้ทันที มันนั่งยองๆ อยู่กับพื้น ลิ้นห้อยออกมา ที่เวอร์กว่านั้นคือหางของมัน ส่ายไปมาซ้ายขวาเหมือนหมาจริงๆ ถึงขั้นเห็นเป็นภาพติดตาเลยด้วย!? กัวอี้มองเงาหางของเจ้าตูบแล้วอึ้งไปนิดหนึ่ง ขยี้ตาตัวเอง แล้วพูดอย่างหมั่นไส้ว่า "ไอ้บ้าเอ๊ย แปะรูปภาพขึ้นมาดื้อๆ แบบนี้หมายความว่าไง คิดว่าฉันตาบอดเรอะ? ช่างเถอะ ดึงรายชื่อเจ้าหน้าที่พลาธิการของโรงงานออกมา แล้วคัดเลือกคนที่วุฒิการศึกษาสูงสุดมา 20 คน"

"วูบ~"

กัวอี้พูดจบ รายการบัญชีก็ปรากฏขึ้นบนหัวเจ้าตูบ ในรายการเรียงลำดับจากบนลงล่าง มีรูปถ่าย ชื่อ วุฒิการศึกษา และข้อมูลพื้นฐานอื่นๆ ของคนยี่สิบคน พอกดเข้าไปดูยังเห็นประวัติโดยละเอียดได้ด้วย

"จุ๊ๆๆ สมกับเป็นกระต่ายจริงๆ หนุ่มแน่นแถมหล่อ หัวดีอีกต่างหาก ของดีๆ เก็บไว้เพียบเลยนี่หว่า~ รอบนี้โดนกวาดมาอยู่ที่ฉันหมด พวกผู้นำคงอกหักน่าดู..."

กัวอี้เปิดดูประวัติและสาขาวิชาของแต่ละคนอย่างละเอียด พลางพึมพำเบาๆ คนนี้หล่อจัง ว้าว คนนี้ก็ไม่เลว... หน้าตาพอๆ กับคนอ่านที่อ่านมาถึงตรงนี้เลยแฮะ...

เหตุผลที่ใช้วุฒิการศึกษาและภูมิหลังเป็นเกณฑ์ในการคัดเลือก ไม่ใช่เพราะกัวอี้เหยียดเรื่องวุฒิ หรืออยากได้คนมีเส้นสาย เขาแค่ใช้ข้อมูลพวกนี้ประเมินหาหัวหน้ากลุ่มนักเรียนที่เหมาะสม ส่วนทำไมไม่พิจารณาเรื่องคุณธรรมจริยธรรม? ลองไปดูเกณฑ์การตรวจสอบประวัติก่อนเข้ามาที่นี่สิ คนที่เข้ามาที่นี่ได้ ยังต้องห่วงเรื่องพวกนี้อีกเหรอ? ส่วนวุฒิการศึกษาสูง ก็แสดงว่าคนคนนี้มีความสามารถในการเรียนรู้ สมาธิ และความจำดีกว่าคนอื่น ส่วนพวกที่ได้วุฒิสูงเพราะพรสวรรค์ อันนี้ไม่นับ เพราะสำหรับกัวอี้ เขารู้ซึ้งดีว่าคำว่าพรสวรรค์จริงๆ มันเป็นยังไง นอกเหนือจากนั้น ภายใต้เงื่อนไขเดียวกัน การที่คนอื่นได้วุฒิสูงมา แสดงว่าความอดทนและความพยายามของเขาเหนือกว่าคนทั่วไป เกมไม่สนุกเหรอ? หรือว่าแฟนสาวไม่น่ากอด? ส่วนเรื่องภูมิหลัง ก็พิจารณาจากสองด้าน ด้านหนึ่งคือยิ่งภูมิหลังต่ำต้อยแต่วุฒิสูง แปลว่าคนคนนี้ต้องใช้ความพยายามและความมุ่งมั่นมากกว่าคนที่มีพื้นฐานดีหลายเท่า เพราะคนที่มีพื้นฐานดีอาจมีเรียนพิเศษเสริม แต่คนที่พื้นฐานไม่ดีอย่างหนึ่งคือพรสวรรค์ อีกอย่างก็คือความพยายาม อีกด้านหนึ่ง ก็เกี่ยวข้องกับการสืบทอดความรู้ รายละเอียดเอาไว้ก่อน...

"เจ้าตูบ แจ้งยี่สิบคนนี้ให้ไปที่ห้องควบคุมโรงงานผลิตวัสดุเดี๋ยวนี้"

หลังจากตรวจสอบเสร็จ กัวอี้ก็บิดขี้เกียจ จากนั้นก็ออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังโรงงานผลิตวัสดุที่ชั้นสาม อีกไม่กี่วันเหอจื้อจวินกับผู้อาวุโสโจวคงไม่อยู่ ไม่รีบฉวยโอกาสนี้จัดการเรื่องคลาสเรียนใหญ่ จะให้เขารอไปยืนปราศรัยตามที่พวกนั้นบอกจริงๆ เหรอ? กันดั้มอะไรนั่น มันจะไปร้ายแรงเท่าปัญหาต้องไปสอนคลาสใหญ่ได้ยังไง?

ส่วนคนยี่สิบคนที่ถูกกัวอี้เลือก ก็โดนเจ้าฮัสกี้ตัวหนึ่งหลอกหลอนเข้าให้ บางคนกำลังเดินอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็มีฮัสกี้ยืนสองขาเอามือไขว้หลังพูดภาษาคนโผล่มาตรงหน้า เป็นใครก็ต้องสะดุ้งกันทั้งนั้น ยังมีบางคนที่น่าสงสารกว่านั้น... ลองจินตนาการดูว่าคุณกำลังปลดทุกข์อยู่ แล้วจู่ๆ ก็เจอฉากนี้ ถ้าไม่เผลอบีบปืนแตกหรือทำอะไรหดกลับเข้าไปก็ถือว่าเก่งแล้ว

ดังนั้นพอยี่สิบคนนี้มาถึงห้องควบคุมโรงงานผลิตวัสดุชั้นสาม สีหน้าแต่ละคนจึงดูไม่ค่อยดีนัก โดยเฉพาะบางคนที่นอกจากหน้าจะบอกบุญไม่รับแล้วยังซีดเผือด ท่าเดินก็ดูแปลกๆ ชอบกล

ส่วนกัวอี้นั่งรออยู่ในห้องควบคุม หันหน้าเข้าหาโรงงาน หันหลังให้คนอื่นตลอดเวลา จนกระทั่งทุกคนมาครบ เขาถึงหันกลับมากระแอมไอ "เอ่อ พวกคุณคือคนที่ผมคัดเลือกมา เป็นหัวหน้ากลุ่มนักเรียนฝ่ายพลาธิการที่จะได้รับการสอนเป็นชุดแรก ต่อไปเราจะเริ่มคลาสแรกกันเลย"

กัวอี้พูดกับคนอื่นด้วยท่าทางเกร็งๆ สายตาลอกแลกไม่กล้าสบตาคนทั้งยี่สิบตรงๆ "พวกคุณทำความคุ้นเคยกันก่อน หลังจากนี้พวกคุณต้องแบ่งกลุ่มไปสอนเจ้าหน้าที่พลาธิการคนอื่นๆ เรื่องวิธีผลิตวัสดุที่โรงงานต้องการ ส่วนจะแบ่งกลุ่มยังไง มีนักเรียนเป็นใครบ้าง พวกคุณไปตกลงกันเอง..."

"จัดแถว! ทางขวาหัน! หน้าเดิน! ตามระเบียบพัก!"

"พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ~ ปัง!"

กัวอี้ยังพูดไม่ทันจบ คนที่มียศสูงสุดในกลุ่มที่ยืนกระจัดกระจายอยู่ก็ตะโกนสั่งการทันที เสียงเคลื่อนไหวอย่างเป็นจังหวะดังขึ้น ฝูงชนจัดแถวเรียงหน้ากระดานสองแถวอย่างเป็นระเบียบในพริบตา ขาแยกออก มือไพล่หลัง มือซ้ายจับข้อมือขวา จ้องมองกัวอี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

"อึก..."

กัวอี้กลืนน้ำลายลงคอ มองดูคนเหล่านี้ด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทำไมบรรยากาศแบบนี้มันทำให้เขาอึดอัดจังนะ? จะจริงจังกันเกินไปไหมเนี่ย...

จากนั้นภายใต้สายตามุ่งมั่นแน่วแน่ที่จ้องมองมา กัวอี้ก็จำต้องเก็บอาการขี้อาย ปั้นหน้าขรึมพูดว่า "ก่อนอื่น ที่นี่คือห้องควบคุมโรงงานผลิตวัสดุทั้งหมด ส่วนหน้าจอตรงหน้าพวกคุณ จะแสดงสถานะของสายการผลิตตามคำสั่งของพวกคุณ สายการผลิตของที่นี่มีชื่อเต็มว่า สายการผลิตแบบผสมผสานปรับเปลี่ยนรูปแบบได้ คุณสมบัติก็เหมือนชื่อ มันสามารถผลิตสินค้าประเภทต่างๆ ขนาดต่างๆ ตามที่พวกคุณจัดสรร และสิ่งที่พวกคุณต้องทำก็ง่ายมาก แต่ก็เหนื่อยมาก..."

"ปัง!"

กัวอี้ที่กำลังอธิบายอยู่ จู่ๆ ก็สะดุ้งโหยงเพราะเสียงตบเท้า จากท่าตามระเบียบพักเมื่อครู่ ทุกคนเปลี่ยนมายืนตรงนิ่งเหมือนหอก กัวอี้จำใจต้องพูดเสียงอ่อยว่า "เอ่อ ไม่ต้องซีเรียสขนาดนี้ได้ไหมครับ ผม...ไม่ค่อยชิน..."

"รายงาน!"

"...ว่ามา"

"นี่เป็นเรื่องของระเบียบวินัยและความเคยชิน โปรดอย่าใส่ใจ เชิญบรรยายต่อได้ครับ"

กัวอี้กุมขมับอย่างปวดตับ: นี่กะจะทรมานกันใช่ไหม? "เฮ้อ... งั้นผมพูดต่อ พวกคุณอย่าขยับตัวเสียงดังให้ผมตกใจอีกนะ" กัวอี้ถอนหายใจ แล้วกลับมาทำหน้าจริงจังต่อ "สิ่งที่พวกคุณต้องทำคือควบคุมสายการผลิต จัดสรรงานตามรายการวัสดุที่พวกเราส่งไปให้ ปกติแล้ว พวกคุณแค่จัดสรรตามขนาดและคุณสมบัติของวัสดุที่ผลิตก็พอ เช่น เปลือกนอกของกันดั้มและยานรบอวกาศ นี่เป็นวัสดุของแข็งขนาดใหญ่ พวกคุณต้องรวมสายการผลิต 2 ถึง 4 สายเข้าด้วยกัน แล้วค่อยสั่งผลิต ส่วนแท่งโภชนาการ มันเปลี่ยนจากของเหลวเป็นของแข็ง ขนาดเล็ก พวกคุณใช้แค่ครึ่งสายการผลิตก็พอ ง่ายมาก แต่ก็เหนื่อย ง่าย เพราะพวกคุณแค่ปรับลำดับความสำคัญและแบ่งสายการผลิตตามความต้องการวัสดุ เหนื่อย ก็เพราะมันน่าเบื่อ เหนื่อยใจ หลังจากจัดสายการผลิตแล้ว ต้องคอยดูว่ามีข้อมูลตรงไหนขึ้นตัวแดงไหม ถ้าขึ้นตัวแดง ให้หยุดการทำงาน ให้ระบบตรวจสอบตัวเอง แล้วปรับแต่งละเอียดหรือรีเซ็ตตามผลการตรวจสอบ พวกคุณมีคำถามไหม?"

"..."

"เอ่อ เอาจริงๆ นะครับ" กัวอี้มองกลุ่มคนที่เงียบกริบอย่างจนใจ ได้แต่เอ่ยปากอธิบายว่า "มีปัญหาก็ถามมาเถอะครับอย่าเก็บไว้ เรื่องพวกนี้เป็นแค่ก้าวแรกที่พวกคุณต้องเรียนรู้ อย่ารู้แค่ผิวเผินแต่ไม่รู้ที่มาที่ไป พวกคุณต้องเข้าใจว่าทำไมต้องทำแบบนี้ เพราะพวกคุณต้องไปสอนคนอื่นต่อ"

"รายงาน"

"...เชิญ"

"ด้วยระดับเทคโนโลยีของคุณ สามารถใช้ระบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบได้ไม่ใช่เหรอครับ ทำไมต้องใช้คนคอยควบคุม? ในอนาคตเมื่ออยู่ในอวกาศ เรายังต้องใช้คนผลิตวัสดุอีกเหรอครับ?"

"เลิกคิดไปได้เลย ระบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบต้องใช้ปัญญาประดิษฐ์ระดับสูงหนึ่งตัวแยกมาคอยควบคุมต่างหาก ไม่งั้น ปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปจะผลิตตามลำดับความสำคัญของแผนงานแบบทื่อๆ ความสึกหรอของสายการผลิต ประสิทธิภาพการผลิต และอื่นๆ จะไม่ใช่จุดที่เหมาะสมที่สุด"

กัวอี้มองดูทุกคนที่ยังงงเป็นไก่ตาแตก แล้วอธิบายอย่างละเอียด "ผมยกตัวอย่างนะ เกราะกันดั้มต้องใช้อีคาร์บอน สายการผลิตแบบผสมผสานต้องใช้เวลา 15 นาที พร้อมต้องเพิ่มอุปกรณ์กันความร้อนและขึ้นรูป แต่ภารกิจต่อไปกลับเป็นการผลิตเสื้อผ้า ก็ต้องแยกสายการผลิต ต้องลดอุณหภูมิอุปกรณ์และถอดอุปกรณ์เสริม แล้วค่อยประกอบใหม่ เวลาที่เสียไป กับความสึกหรอของสายการผลิตและอุปกรณ์พิเศษ ไม่ใช่เงินเหรอครับ? อีกอย่าง ปัญญาประดิษฐ์ระดับสูงตอนนี้มีแค่เจ้าฮัสกี้ตัวเดียว มันต้องช่วยสร้างกันดั้ม ควบคุมระบบย่อยของโรงงานหลายส่วนพร้อมกัน คำนวณการทดลอง และอื่นๆ อีกเพียบ ทั้งหมดนี้ต้องใช้พลังประมวลผล ถึงมันจะเป็นปัญญาประดิษฐ์ระดับสูง แต่มันก็มีขีดจำกัดนะเฮ้ย! ระบบอัตโนมัติแค่ช่วยลดแรงงานในงานซ้ำซากจำเจ งานไหลตามน้ำ ไม่ได้แปลว่าจะแทนที่คนได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แถมความเสียหายบางอย่าง ยังไงก็ต้องใช้คนซ่อม"

"รายงาน"

"...เชิญ"

"ความเสียหายแบบไหนที่ต้องใช้คนซ่อมครับ? แล้วพวกเราต้องทำยังไง?"

"..."

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้พวกคุณดูผมทำเป็นตัวอย่างรอบหนึ่ง ผมต้องการผลิตของใช้จำเป็นของพวกคุณ พวกคุณดูผมทำนะ"

[จบแล้ว]