บทที่ 2805 : ค่ายกลดาบศักดิ์สิทธิ์ห้าธาตุ! เผ่าเทพนรก! หมิงกู่! (4) (ตอนฟรี)

บทที่ 2805 : ค่ายกลดาบศักดิ์สิทธิ์ห้าธาตุ! เผ่าเทพนรก! หมิงกู่! (4)

หวังเต็งไม่เข้าใจ

นี่มันเกินคาดเกินไป!

ไม่มีใครคาดคิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น

เขาไม่ใช่คนเดียว ผู้อาวุโสตันเฉินและคนอื่นๆ ก็ไม่ได้คาดคิดเช่นกัน

ตายก่อนที่จะทำภารกิจสำเร็จ!

ทันใดนั้น ประโยคนี้ก็ปรากฏขึ้นในใจของหวังเต็ง สีหน้าของเขากลายเป็นเคร่งขรึมอย่างที่สุด และหัวใจของเขาก็หนักอึ้งอย่างถึงที่สุด

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

เสียงหัวเราะดังออกมาจากปากของไททันปีศาจ เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและการเยาะเย้ย

คำราม! คำราม! คำราม...

วิญญาณมืดเบื้องล่างฟื้นคืนสติและคำรามราวกับเพิ่งรอดชีวิตจากภัยพิบัติ พวกมันดูเหมือนจะระบายความกลัวในใจออกมา

สีหน้าของนักสู้มนุษย์กลายเป็นน่าเกลียดน่ากลัว บางคนถึงกับหน้าซีดเผือด พวกเขาไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้

ค่ายกลระดับเทพถูกทำลายลงอย่างงั้นหรอ?

นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน!

"มันเกิดขึ้นได้ยังไง... เกิดขึ้นได้ยังไงกัน?" เล่อหยาน, ตันหยวนและเหล่าผู้มีพรสวรรค์รุ่นเยาว์คนอื่นๆ จ้องมองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย พวกเขาแทบจะสูญเสียความสามารถในการพูด

พวกเขาตกตะลึง พวกเขานึกภาพไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น

"มันคือ... แกนกลางของค่ายกล!" ใบหน้าของผู้อาวุโสใหญ่ไบออสซีดเล็กน้อย รูม่านตาของเขาตีบลงขณะที่เขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า

"อะไรนะ??? แกนกลางค่ายกล?!" ผู้อาวุโสตันเฉินและผู้อาวุโสแทมเบลลีแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่พวกเขาได้ยิน

สิ่งที่ถูกทำลายคือแกนกลางของค่ายกลดาบศักดิ์สิทธิ์ห้าธาตุ!

สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่พวกเขาคิด

"แกทำอะไรลงไป?" ผู้ปกครองเปลวเพลิงสวรรค์ถามด้วยสีหน้าอัปลักษณ์

"ออกมา!" ไททันปีศาจหัวเราะคิกคักและตะโกนใส่ดาวที่กำลังระเบิด

หินแตกจำนวนมากร่วงลงมาจากจุดที่กลุ่มดาวระเบิด แรงปะทะอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปทุกทิศทุกทาง

การทำลายล้างกลุ่มดาว!

นี่คือการทำลายล้างกลุ่มดาวที่แท้จริง!

ฟากฟ้าเริ่มแตกออกทีละนิ้วต่อหน้าทุกคน มันกลายเป็นฝุ่นผงและลาวาไหลออกมา มันน่าตกใจมาก

ฉากนี้น่าสะพรึงกลัวเกินไป

หากคนธรรมดาได้เห็นสิ่งนี้ พวกเขาจะไม่มีวันลืมแน่

อย่างไรก็ตาม นักสู้ส่วนใหญ่ที่อยู่ในที่นั้นอย่างน้อยก็อยู่ในระดับนภา พวกเขามีพรสวรรค์ในการทำลายล้างกลุ่มดาว ดังนั้นพวกเขาจึงเคยเห็นสถานการณ์ที่คล้ายกันมามากมาย พวกเขาจึงไม่ตกตะลึง

สิ่งเดียวที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงคือความสำคัญของกลุ่มดาวเหล่านี้

หลังจากที่นักล่าเลือดไททันปีศาจพูดจบ ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในกลุ่มดาวที่แตกสลาย

"กู่หมิง!"

ผู้อาวุโสไบออสมองร่างนั้นด้วยความเหลือเชื่อและอุทานออกมา

ชายชราผู้นั้นสวมชุดรูนมาสเตอร์ระดับนักบุญ ผมขาวพลิ้วไหวตามสายลม ทำให้เขาดูราวกับเทพบุตร

ทว่าในขณะนั้น ใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความเฉยเมย

"นักบุญกู่หมิง!" หลายคนในกองบัญชาการของกลุ่มพันธมิตรอาชีพรองเองก็จำชายผู้นี้ได้

"นักบุญกู่หมิงคือใคร?" เสียงของหวังเต็งดังขึ้นข้างหูของเล่อหยานทันที เขาปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เธอแล้ว

"เขาเป็นรูนมาสเตอร์ระดับนักบุญที่มีชื่อเสียง ฉันเคยได้ยินชื่อเขามาก่อน ว่ากันว่าเขาเป็นหนึ่งในรูนมาสเตอร์ระดับนักบุญไม่กี่คนที่มีโอกาสสูงที่จะก้าวไปสู่ระดับเทพ" เล่อหยานตกตะลึง เธอไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เป็นเวลานาน เธอมองไปที่หวังเต็งและอธิบายอย่างรวดเร็ว

"รูนมาสเตอร์ระดับนักบุญ!" ดวงตาของหวังเต็งเป็นประกาย

"ทำไมกัน? เขาไม่ได้อยู่ในระดับนักบุญในสำนักงานใหญ่ของกลุ่มพันธมิตรอาชีพรองหรอ? ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น?" เล่อหยานพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ไม่ใช่เพียงคนเดียว เล่อหยาน ผู้อาวุโสตันเฉินและคนอื่นๆ คงอยากรู้เหมือนกัน

"ทำไม?" ผู้อาวุโสไบออสจ้องมองอีกฝ่ายอย่างตั้งใจและถามอย่างขมขื่น

ในอดีต เขาเคยคาดหวังในตัวกู่หมิงไว้สูงและให้ความช่วยเหลืออย่างมาก เขาหวังว่าอีกฝ่ายจะก้าวไปสู่ระดับเทพได้โดยเร็วที่สุด

แต่ตอนนี้...

"ฮ่าฮ่าฮ่า..." กู่หมิงไม่ได้ตอบ แต่เสียงหัวเราะของนักล่าเลือดไททันปีศาจดังก้องอยู่ในอากาศ "ฉันจะบอกให้แกฟังเองว่าทำไม"

"นั่นก็เพราะว่าเขาไม่ใช่กู่หมิง เขาชื่อ...หมิงกู่ ฮ่าฮ่าฮ่า!"

เสียงหัวเราะของนักล่าเลือดไททันปีศาจดังก้องอยู่ในอากาศ ราวกับพูดอะไรตลกๆ ออกมา เขาหยุดตัวเองไม่ได้

"หมิงกู่! หมิงกู่!" ผู้อาวุโสไบออสหรี่ตา "แกคือวิญญาณมืดจากเผ่าเทพนรก!"

"ถูกต้องแล้ว"

เสียงแหบพร่าและแสบแก้วหูดังออกมาจากปากของหมิงกู่ แตกต่างจากน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเป็นกันเองของเขาโดยสิ้นเชิง

บู้มมมม!

จากนั้น โดยไม่เปิดโอกาสให้ใครได้โต้ตอบ เขาก้าวออกไป ร่างกายของเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป

ผมสีขาวของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม เขาสีดำสองข้างบนหน้าผากของเขาตัดผ่านผิวหนัง เผยให้เห็นลวดลายสีม่วงเข้ม มันดูแปลกตาแต่ก็สง่างาม

แสงสีม่วงเข้มระยิบระยับเบ่งบานในดวงตาของเขา รูม่านตาของเขาขยายกว้างขึ้นและกลายเป็นรูม่านตาคู่ พวกมันเต็มไปด้วยความชั่วร้าย

ใบหน้าชราบิดเบี้ยวอย่างแปลกประหลาด ภายในไม่กี่ลมหายใจ มันก็เรียบเนียนราวกับใบหน้าของหญิงสาว เขากลับกลายเป็นชายหนุ่ม

ขณะเดียวกัน ลวดลายสีม่วงเข้มก็เริ่มแผ่กระจายไปทั่วผิวซีดของเขา เชื่อมโยงกับเขา

แสงสีม่วงเข้มพุ่งออกจากร่างและโอบล้อมเขาไว้ ชุดของผู้เชี่ยวชาญอาชีพรองแตกออกทีละน้อย และในที่สุดก็ถูกแทนที่ด้วยชุดคลุมสีม่วงเข้ม

ก้าวเดียว!

เพียงก้าวเดียว ร่างกายของหมิงกู่ก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาล รัศมีอันพิเศษของเขาหายไป กลายเป็นความชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัว

หากพวกเขาไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง คงไม่มีใครเชื่อว่าคนตรงหน้าคือนักบุญกู่หมิงผู้เป็นที่เคารพนับถือและมีตำแหน่งสูงส่ง!

"ผู้อาวุโสไบออส ขอบคุณที่ดูแลฉันมาตลอดหลายปี!"

ในชั่วพริบตาต่อมา หมิงกู่เงยหน้าขึ้น ผมยาวสีม่วงเข้มของเขาพลิ้วไหวไปตามสายลม รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขาโค้งคำนับผู้อาวุโสไบออสเล็กน้อย เขาสง่างามและมีเกียรติ แต่กลับส่งรัศมีแห่งความชั่วร้ายออกมา

ผู้อาวุโสไบออสถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างควบคุมไม่ได้ เขาจ้องมองวิญญาณมืดที่ไม่คุ้นเคยเบื้องหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ทุกคนที่รู้จักนักบุญกู่หมิงต่างไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น

นักบุญผู้เป็นที่เคารพนับถือผู้นี้คือวิญญาณมืด!

ยิ่งไปกว่านั้น เขามาจากเผ่าเทพนรกที่ทรงพลังและลึกลับอย่างยิ่ง!

"ฉันไม่คิดว่าแกจะเป็นวิญญาณมืด!" ผู้อาวุโสตันเฉินสูดหายใจเข้าลึก ดวงตาของเขามีประกายแวววาว

"ผู้อาวุโสตันเฉิน" หมิงกู่โค้งคำนับให้ตันเฉิน เขายังคงสุภาพราวกับเป็นผู้อาวุโสกู่หมิงผู้มีชื่อเสียง อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครละเลยสีหน้าชั่วร้ายของเขาได้

"ฮึ่ม หยุดทำบ้าๆ ได้แล้ว แกไอ้วิญญาณมืด พวกเราคงตาบอดไปแล้วถึงไม่รู้ว่าแกไม่ใช่มนุษย์" ผู้อาวุโสแทมเบลลีพ่นลมหายใจ

"ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณพรสวรรค์ของเผ่าเทพนรก ถ้าไม่ใช่ เราคงหลอกนักสู้ระดับเทพไม่ได้หรอก" หมิงกู่หัวเราะคิกคัก

"เผ่าเทพนรก!" ผู้อาวุโสตันเฉินทำหน้าจริงจัง "เรารู้แค่ว่าเผ่าเทพนรกนั้นแปลก แต่เราไม่รู้ว่าแกจะมีพรสวรรค์ในการปกปิดเช่นนี้"

"เผ่าเทพนรกมีพรสวรรค์มากมายที่พวกนายไม่รู้" หมิงกู่ยิ้ม

"เยี่ยม! เผ่าเทพนรก!" ผู้อาวุโสไบออสหัวเราะด้วยความโกรธ "เผ่าของแกวางแผนมาหลายปี แถมยังส่งแกมาซ่อนตัวนานขนาดนี้ แกคงรอวันนี้อยู่สิท่า?"

"ใช่แล้ว ที่นี่คือสำนักงานใหญ่ของกลุ่มพันธมิตรอาชีพรอง" หมิงกู่พยักหน้า จากนั้นเขาก็ยิ้มและพูดต่อ "แต่เมื่อเทียบกันแล้ว ที่นี่กลับ...เปราะบางเหลือเกิน"