บทที่ 2573 : ดินแดนศักดิ์สิทธิ์! กาเบรียล! แกรนดยุคผิงเทียน! (2) (ตอนฟรี)

บทที่ 2573 : ดินแดนศักดิ์สิทธิ์! กาเบรียล! ดยุคผิงเทียน! (2)

“นายอยากได้มันหรอ?” หวังเต็งเหลือบมองมันโดยนึกถึงความตื่นเต้นที่ลูกกลมรู้สึกเมื่อเห็นคริสตัลธาตุวิญญาณเป็นครั้งแรก

“เอาเถอะ ไม่เป็นไร นายใช้มันไปเถอะ ฉันจะพิจารณาทีหลังถ้ามีโอกาส” ลูกกลมไอ

“ไม่ต้องมาเนียนเลย” หวังเต็งหัวเราะเบาๆ

“เนียนเนินอะไร ไม่เห็นรู้เรื่อง” ลูกกลมกลอกตา

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของมัน หวังเต็งก็อดหัวเราะไม่ได้

“ที่จริงแล้ว ฉันรู้ว่าความแข็งแกร่งของนายเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ตราบใดที่นายแข็งแกร่งเพียงพอ การก้าวหน้าของฉันก็จะง่ายขึ้นตามไปด้วย” ลูกกลมกล่าว

หวังเต็งยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรมากนัก เขาไม่จำเป็นต้องให้สัญญาหรือรับรองอะไรแบบนั้น เมื่อโอกาสมาถึง แม้จะไม่พูดอะไร แต่เขาก็จะให้โอกาสลูกกลมได้ก้าวหน้า เช่นเดียวกับที่เขาเคยทำในดินแดนลับโกลาหล

ถ้าไม่มีเขา ลูกกลมก็ไม่มีทางก้าวไปสู่ระดับนภาได้

สำหรับสิ่งมีชีวิตอัจฉริยะ การก้าวผ่านแต่ละขั้นนั้นยากมาก หากลูกกลมอยู่กับเจ้าของเดิม มันก็คงยังวนเวียนอยู่ที่ระดับจักรวาล

นั่นคือความจริง

ไม่ใช่ทุกคนที่จะท้าทายโอกาสได้เหมือนกับหวังเต็ง

“หวังเต็ง แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวน และคนอื่นๆ มาที่นี่เพื่อตามหานาย” ลูกกลมพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

ดวงตาของหวังเต็งเป็นประกาย เขาเก็บคริสตัลธาตุวิญญาณไว้และจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยพร้อมพูดว่า “การประชุมแลกเปลี่ยนกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ไปกันเถอะ”

ลูกกลมพยักหน้าและหายไปในทันที

หวังเต็งเดินไปที่ห้องโถง ผลักประตูเปิดออก และเห็นแกรนมาสเตอร์ฮัวหยวน แกรนมาสเตอร์อัลเฟรดและคนอื่นๆ รอเขาอยู่ที่หน้าประตูทันที

“แกรนมาสเตอร์หวังเต็ง พิธีเปิดการประชุมแลกเปลี่ยนจะเกิดขึ้นในอีกหนึ่งชั่วโมง เราจะออกเดินทางกันเลยดีไหม” แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนยิ้มทันทีที่เห็นหวังเต็ง

“ได้เลย” หวังเต็งพยักหน้า

“งั้นก็ไปกันเถอะ!” แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนและคนอื่นๆ บินขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับหวางเต็งทันที ในขณะนี้ ยานอวกาศได้ลอยอยู่บนท้องฟ้าอย่างเงียบๆ แล้ว หลังจากที่ทุกคนเข้าไปแล้ว ยานอวกาศก็กลายเป็นลำแสงและพุ่งออกไปในทิศทางหนึ่ง

การจำลองภาพพาโนรามาได้รับการเปิดใช้งาน ทำให้พวกเขาสามารถมองเห็นโลกภายนอกได้

หวังเต็งมองออกไปนอกยานอวกาศด้วยความอยากรู้อยากเห็น และสังเกตเห็นว่ามันกำลังมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกของสำนักงานใหญ่ของกลุ่มพันธมิตรอาชีพรอง

หลังจากผ่านไปประมาณสิบนาที ยานอวกาศที่บรรทุกหวังเต็งและคนอื่นๆ ก็ผ่านอาคารต่างๆ และมาถึงสถานที่ที่คล้ายกับเมืองยักษ์

จอภาพขนาดใหญ่ตกลงมาจากท้องฟ้า ราวกับน้ำตกที่ห้อยลงมาจากสวรรค์ โดยไม่มีส่วนบนที่มองเห็นได้

หน้าจอแสดงสีแปลกๆ โดยมีแสงต่างๆ ระยิบระยับเหมือนริบบิ้นหลากสี ทำให้ดูแปลกตา

“นี่คือ…” ดวงตาของหวังเต็งแสดงท่าทีประหลาดใจเล็กน้อย

“นี่คือพื้นที่หลักของสำนักงานใหญ่ของกลุ่มพันธมิตรอาชีพรอง ซึ่งผู้ประกอบอาชีพรองทุกคนรู้จักในชื่อ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ การประชุมแลกเปลี่ยนจะจัดขึ้นที่นี่เช่นกัน” แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนกล่าวด้วยความเคารพเล็กน้อยขณะมองดูฉากข้างหน้า

“ดังนั้น สถานที่ที่เราพักก่อนหน้านี้ก็คือบริเวณชานเมืองเท่านั้นเองหรอ?” หวังเต็งถามด้วยความเหลือเชื่อ

“ใช่แล้ว ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ของสำนักงานใหญ่ของกลุ่มพันธมิตรอาชีพรอง ของเราโดยทั่วไปแล้วคนนอกไม่สามารถเข้าไปได้ หากไม่มีการประชุมแลกเปลี่ยน คนทั่วไปก็คงไม่สามารถเข้าไปได้” แกรนมาสเตอร์อัลเฟรดพยักหน้าขณะมองดูหน้าจอข้างหน้า

ขณะที่พวกเขาพูด ยานอวกาศก็ค่อยๆ เข้าใกล้หน้าจอจนกระทั่งสัมผัสหน้าจอ

ในขณะนี้ ฉากที่แปลกประหลาดมากได้เกิดขึ้น

หน้าจอผ่านยานอวกาศและสแกนภายในอย่างอ่อนโยน

หวังเต็งขมวดคิ้วเตรียมจะตอบสนอง

“ไม่ต้องกังวล นี่เป็นเพียงการสแกนตามปกติเพื่อยืนยันตัวตนของเรา” แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนยิ้ม

หวังเต็งพยักหน้าและยืนนิ่ง ปล่อยให้หน้าจอผ่านเขาไป

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

หลังจากหน้าจอสแกนทุกคนบนยานอวกาศ หน้าจอก็หายไปจากยานอวกาศ ซึ่งเข้าสู่หน้าจออย่างราบรื่น

เมื่อผ่านไปแล้ว ยานอวกาศก็บินไปอีกสักพัก จนกระทั่งยานอวกาศอื่นๆ จำนวนมากปรากฏขึ้นข้างหน้า โดยทั้งหมดลดระดับลงสู่จัตุรัสอันกว้างใหญ่

จากด้านบน จัตุรัสเต็มไปด้วยจุดนับไม่ถ้วน และเมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิด ก็เผยให้เห็นฉากของฝูงชนที่พลุกพล่าน เสียงของพวกเขาดังขึ้นในความโกลาหลที่ก้องกังวานไปทั่วสวรรค์

คลื่นเสียงพัดไปในทุกทิศทาง ได้ยินได้แม้จากระยะทางหลายหมื่นเมตร

“นี่คือสถานที่จัดพิธีเปิดการประชุมแลกเปลี่ยน!” แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนกล่าว “ไปกันเถอะ”

จากนั้นเขาก็เดินนำหน้ายานอวกาศ

ดวงตาของหวังเต็งกะพริบและเขาก็ทำตาม

หลังจากบินออกจากช่องยานอวกาศ พวกเขาก็บินลงมา

“แต่ละฝ่ายมีที่นั่งที่กำหนดไว้ที่นี่ โดยจัดตามอันดับของพวกเขาในการประชุมแลกเปลี่ยนครั้งก่อน” แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนอธิบาย จากนั้นก็ถอนหายใจ “สำหรับกลุ่มพันธมิตรอาชีพรองของจักรวรรดิต้าเฉียนของเรา พวกเราน่าจะอยู่ลำดับเกินพันไปอีก”

“เกินพันไปอีก!?” ใบหน้าของหวังเต็งแสดงความตกใจ

แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนและคนอื่นๆ รู้สึกเขินอายเล็กน้อย

แม้แต่แกรนมาสเตอร์รุ่นเยาว์อย่างเซี่ยเจี๋ย ลั่วถังและซูซานน่าก็ยังตกตะลึง

การอยู่ลำดับเกินพันนั้นน่าเขินอายเล็กน้อย

“นั่นเป็นเรื่องในอดีต ครั้งนี้ ฉันจะพยายามให้จักรวรรดิต้าเฉียนของเรามีอันดับที่สูงขึ้น” แกรนมาสเตอร์เซี่ยเจี๋ยกำหมัดแน่นและพูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น

“พูดนั้นง่ายกว่าทำ การประชุมแลกเปลี่ยนครั้งนี้รวบรวมอัจฉริยะมากกว่าครั้งก่อน และจักรวรรดิต้าเฉียนของเราก็ไม่ได้มีข้อได้เปรียบใดๆ เป็นพิเศษ” แกรนมาสเตอร์ลั่วถังถอนหายใจด้วยรอยยิ้มแห้งๆ และส่ายหัว