บทที่ 2467 : กู่ลั่วในชุดขาว! ดินแดนกู่หง! สามอันดับแรก! (2) (ตอนฟรี)

บทที่ 2467 : กู่ลั่วในชุดขาว! ดินแดนกู่หง! สามอันดับแรก! (2)

“เผ่าหมีเพลิง!” แกรนมาสเตอร์อัลเฟรดและคนอื่นๆ เหลือบมองไปที่ชายร่างใหญ่โดยไม่คาดคิด

เผ่าหมีเพลิงเป็นที่รู้จักจากความสามารถพิเศษในการควบคุมไฟและความแข็งแกร่งทางกายภาพ ทำให้พวกเขาเชี่ยวชาญในการตีเหล็กเป็นพิเศษ

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากจำนวนของพวกเขามีน้อย การเผชิญหน้ากับสมาชิกของเผ่านี้จึงค่อนข้างหายาก

เป็นเรื่องน่าประหลาดใจที่จักรวรรดินามอสสามารถฝึกฝนช่างตีเหล็กเผ่าหมีเพลิงได้สำเร็จ ซึ่งเกินความคาดหมายอย่างแท้จริง

“เอาล่ะ แกรนมาสเตอร์อัลเฟรด คุณคิดว่ายังไง ลูกศิษย์อัจฉริยะของเราจากจักรวรรดินามอสล้วนมีอายุต่ำกว่า 200 ปี เทียบกับลูกศิษย์อัจฉริยะของจักรวรรดิต้าเฉียนของคุณได้อย่างไร” สายตาของโดบินจับจ้องไปที่กลุ่มแกรนมาสเตอร์หนุ่มที่อยู่ด้านหลังแกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนและคนอื่นๆ อีกครั้งขณะที่เขาพูดด้วยรอยยิ้ม

“เหล่าอัจฉริยะแห่งจักรวรรดินามอสนั้นยังเด็กมาก และช่วยขยายขอบเขตความรู้ของเรา” แกรนมาสเตอร์อัลเฟรดและคนอื่นๆ อุทานด้วยความชื่นชม

“มรดกของจักรวรรดินามอสนั้นล้ำลึกจริงๆ ที่เลี้ยงดูอัจฉริยะรุ่นเยาว์เช่นนี้ได้ เราด้อยกว่าจริงๆ” แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนส่ายหัวเพื่อแสดงความยอมรับ

“ดูเหมือนว่าจักรวรรดิต้าเฉียนของเราอาจจะแพ้ในครั้งนี้แล้ว เราไม่สามารถแข่งขันกับจักรวรรดิอันทรงเกียรติของนายได้เลย” แกรนมาสเตอร์โม่เต๋อคร่ำครวญด้วยสีหน้าเสียใจ

โดบิน: …

โดบินตกตะลึงกับคำชมเชยและคำคร่ำครวญจากแกรนมาสเตอร์แห่งจักรวรรดิต้าเฉียน

มันไม่สมเหตุสมผลเลย!

มีบางอย่างผิดปกติ!

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนแก่เหล่านี้เปลี่ยนแนวทางความคิดของพวกเขา และไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองคนเท่านั้น แต่เป็นพวกเขาทั้งหมดเลย

บรรยากาศที่แปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รับรู้ได้

เมื่อรู้สึกเบื่อหน่ายกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แกรนมาสเตอร์โดบินจึงส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา “เนื่องจากพวกนายทุกคนดูเหมือนจะไม่เต็มใจที่จะแนะนำอัจฉริยะจากจักรวรรดิต้าเฉียนเลย งั้รเราก็คงต้องปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นไปก่อน แล้วเราจะได้เห็นกันว่าสิ่งต่างๆ จะดำเนินไปอย่างไรในการประชุมแลกเปลี่ยน”

“โอ้ นายเข้าใจผิดแล้ว ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากแนะนำพวกเขานะ แต่เราอายที่จะทำเช่นนั้น เมื่อเทียบกับอัจฉริยะจากจักรวรรดินามอสของนายแล้ว อายุของผู้มีพรสวรรค์ของเรานั้นก็แก่เกินไปจนไม่น่าประทับใจ” แกรนมาสเตอร์อัลเฟรดอธิบาย

“ฮึ่ม!” โดบินไม่เชื่อคำพูดไร้สาระของเขาแม้แต่คำเดียวและรีบออกเดินทางพร้อมคณะผู้ติดตามทันที

“เดินทางปลอดภัยนะ แกรนมาสเตอร์โดบิน” แกรนมาสเตอร์อัลเฟรดเรียกพวกเขาอีกที “และถึงเหล่าอัจฉริยะแห่งจักรวรรดินามอส เราจะพบกันที่การประชุมสุดยอดแลกเปลี่ยน”

ความเงียบ

โดบินสะดุดไปชั่วขณะ เกือบจะสะดุดขาตัวเอง จมอยู่กับความหงุดหงิด

เขาไม่อยากจะเชื่อว่าความพยายามในการโอ้อวดของเขาจะออกมาเป็นเช่นนี้

เมื่อมองดูร่างของเหล่าคนตจากจักรวรรดินามอสที่ถอยห่างออกไป แกรนมาสเตอร์อัลเฟรดและสหายของเขาในที่สุดก็หัวเราะออกมา และพบว่าสถานการณ์ค่อนข้างน่าขบขัน

“อัจฉริยะอายุร้อยปีกล้าที่จะเรียกตัวเองว่าเด็ก” แกรนมาสเตอร์กอนต์หัวเราะคิกคัก

“ถ้าไม่มีแกรนมาสเตอร์หวังเต็ง เราก็คงไม่กล้าพูดแบบนั้น อัจฉริยะทั้งสามจากจักรวรรดินามอสนั้นเด็กมากจริงๆ” แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนกล่าว รอยยิ้มของเขาจางหายไป “ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเตรียมตัวมาอย่างดีในครั้งนี้”

เสียงหัวเราะของแกรนมาสเตอร์แห่งจักรวรรดิต้าเฉียนค่อยๆ เงียบลง แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนพูดถูก จักรวรรดินามอสไม่ง่ายที่จะจัดการ

“แกรนมาสเตอร์ ไม่ต้องกังวล แม้ว่าทั้งสามคนจะยังเด็ก แต่ความสำเร็จของพวกเขาก็อาจไม่เหนือกว่าพวกเรา” แกรนมาสเตอร์คนหนึ่งพูดขึ้น

นี่คือแกรนมาสเตอร์จากจักรวรรดิต้าเฉียนที่จะเข้าร่วมการประชุมแลกเปลี่ยน เมื่ออายุใกล้จะ 200 ปี เขาก็ไม่ได้อายุน้อยเท่ากับอัจฉริยะจากจักรวรรดินามอส แต่เพราะเหตุนี้เองที่ทำให้เขาปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะพิสูจน์ตัวเอง

“แกรนมาสเตอร์เซี่ยเจี๋ย!” แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนพยักหน้า “เราเชื่อมั่นในความสามารถของคุณ เราฝากการประชุมแลกเปลี่ยนไว้ในมือของคุณด้วย”

“แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวน แม้ว่าพวกเราอาจจะไม่เด็กเท่าแกรนมาสเตอร์หวังเต็ง แต่พวกเราก็เป็นแกรนมาสเตอร์มาหลายปีแล้ว พวกเราเตรียมตัวมาอย่างดีสำหรับการประชุมแลกเปลี่ยนครั้งนี้ และเชื่อว่าพวกเรามีความสามารถมากกว่าที่จะบรรลุผลสำเร็จที่ดีได้” แกรนมาสเตอร์หนุ่มผมยาวสีดำอีกคนกล่าวอย่างใจเย็น

“แกรนมาสเตอร์ลั่วถังพูดถูก เราจะไม่ทำให้สาขาจักรวรรดิต้าเฉียนต้องอับอาย” แกรนมาสเตอร์หญิงผมยาวสีทองกล่าว

แกรนมาสเตอร์เหล่านี้ล้วนเป็นตัวแทนของจักรวรรดิต้าเฉียนในการประชุมแลกเปลี่ยน พวกเขาฟังขณะที่แกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนและคนอื่นๆ พูดคุยเกี่ยวกับหวังเต็งตลอดการเดินทาง อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริง ความเข้าใจของพวกเขาเกี่ยวกับหวังเต็งก็มีจำกัด ส่วนใหญ่จำกัดอยู่แค่ข้อมูลบนกระดาษ ลึกๆ แล้ว พวกเขายังรู้สึกขุ่นเคืองเล็กน้อย โดยเฉพาะเมื่อแกรนมาสเตอร์ฮัวหยวนและคนอื่นๆ เน้นย้ำถึงความเยาว์วัยของเขา ซึ่งทำให้พวกเขารู้สึกไม่สบายใจ

“พวกเรามั่นใจเต็มที่ในความสามารถของเหล่าแกรนมาสเตอร์ทั้งหลาย พวกเราหวังว่าพวกคุณทุกคนจะเปล่งประกายอย่างสดใสในงานแลกเปลี่ยนนี้” แกรนมาสเตอร์อัลเฟรดกล่าวด้วยแววตาเป็นประกายพร้อมรอยยิ้ม

สำหรับกลุ่มพันธมิตรอาชีพรองแล้ว เมื่อคนๆ หนึ่งไปถึงระดับแกรนมาสเตอร์แล้ว สถานะของพวกเขาก็จะเท่าเทียมกัน โดยไม่มีความแตกต่างกันมากนัก บางทีความแตกต่างเพียงอย่างเดียวอาจอยู่ที่ความสัมพันธ์และประสบการณ์ของพวกเขา

แกรนมาสเตอร์รุ่นเยาว์ย่อมมีความสัมพันธ์และประสบการณ์น้อยกว่าผู้ที่ได้รับชื่อเสียงเมื่อนานมาแล้ว

อย่างไรก็ตาม แกรนมาสเตอร์อัลเฟรดและคนอื่นๆ ไม่ได้พึ่งพาอาวุโสของพวกเขาเพียงอย่างเดียว พวกเขาปฏิบัติต่อแกรนมาสเตอร์รุ่นเยาว์เหล่านี้ด้วยความเมตตาและความเคารพ

ท้ายที่สุดแล้ว ศักยภาพของพวกเขานั้นก็มีมหาศาล และใครจะบอกได้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

หากพวกเขาอยู่ในระดับแกรนมาสเตอร์โดยไม่ก้าวไปสู่ระดับนักบุญ ความสำเร็จของแกรนมาสเตอร์รุ่นเยาว์เหล่านี้ในอนาคตก็อาจเหนือกว่าพวกเขาอย่างแน่นอน

แน่นอนว่ามันเป็นเพียงความเป็นไปได้เท่านั้น

สำหรับแกรนมาสเตอร์ทุกคน การไปถึงระดับนักบุญเป็นความท้าทายที่น่ากลัว เหมือนกับปลาคาร์ปที่กระโดดข้ามประตูมังกร

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าพวกเขาจะมีท่าทีสุภาพและเป็นมิตร แต่พวกเขาก็ยังคงใกล้ชิดกับหวังเต็งและแสดงความเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างต่อเนื่อง..