บทที่ 2175 : ต้นกำเนิดจักรวาล! ขีดจำกัดของระดับจักรวาล! (1)  (ตอนฟรี)

บทที่ 2175 : ต้นกำเนิดจักรวาล! ขีดจำกัดของระดับจักรวาล! (1)

ภูเขาสูงตระหง่านลอยอยู่เหนือความว่างเปล่า

บนยอดเขา มีร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยุ่บนพื้น และมีชายหนุ่มผมสีดำนอนกองอยู่ตรงหน้าเขา

“เป็นพลังวิญญาณที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน!”

“แม้ว่าฉันจะมีประสบการณ์มาหลายปี แต่นี่อาจเรียกได้ว่าเป็นครั้งแรก”

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่พลังวิญญาณของเขาจะน่าเกรงขามมาก!”

“และพลังเจตจำนงอันเก่าแก่และไม่ยอมอ่อนข้อนี้ ผสมผสานกับสายฟ้า สิ่งเหล่านี้เป็นเจตจำนงที่หาได้ยาก ฉันไม่คาดคิดเลยว่าพวกมันจะปรากฏขึ้นพร้อมกันในตัวนักสู้ระดับจักรวาล น่าสนใจจริงๆ”

“ยิ่งไปกว่านั้น ระดับของเจตจำนงเหล่านี้ยังเกินขอบเขตของเขาไปมาก อย่างน้อยก็ไปถึงระดับเอกภพแล้ว”

“นอกจากนี้ ยังมีร่องรอยของพรสวรรค์ต่างๆ ในตัวเขาอีกด้วย พรสวรรค์เหล่านี้แตกต่างกัน แต่กลับผสานกลมกลืนไปกับร่างกายและจิตวิญญาณของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ โดยไม่มีการปฏิเสธหรือการต่อต้านใดๆ”

“จากแก่นแท้วิญญาณของเขา เขามีอายุเพียงแค่ยี่สิบกว่าปี แต่เขากลับประสบความสำเร็จขนาดนี้แล้ว มันเหนือกว่าเผ่าพันธุ์ที่ทรงพลังที่สุดในจักรวาล”

“ดูเหมือนว่าชายหนุ่มคนนี้จะมีความลับมากมาย”

ชายวัยกลางคนที่มีผมสีขาวจ้องมองอย่างลึกซึ้งไปยังชายหนุ่มผมสีดำตรงหน้าเขา และดวงตาของเขาก็เปล่งประกายแสงประหลาดๆ

ชายหนุ่มคนนี้ได้มอบความประหลาดใจให้กับเขาอยู่ไม่น้อย

ก่อนที่หวังเต็งจะใช้พลังเจตจำนง เขาก็คิดว่าหวังเต็งคงไม่ใช่คนที่เขากำลังมองหา อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะตัดสินหวังเต็งผิดไป

ชายหนุ่มผมสีดำตรงหน้าเขามีคุณสมบัติเกินกว่าที่จะเป็นลูกศิษย์ของเขาด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นเหมือนหยกชิ้นพิเศษ ด้วยการแกะสลักอย่างประณีต เขาสามารถเหนือกว่าอัจฉริยะของเผ่าพันธุ์ที่ทรงพลังที่สุดได้อย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากผ่านไประยะเวลาหนึ่ง หวังเต็งก็ค่อยๆ ฟื้นคืนสติ ความเจ็บปวดในร่างกายของเขาหายไป และร่างวิญญาณของเขาก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เขามองดูสภาพของตัวเองด้วยความประหลาดใจ

ก่อนหน้านี้ เขาเกือบจะสลายไปแล้ว แต่ตอนนี้ เขาก็กลับมาเป็นปกติอย่างอธิบายไม่ถูก มันเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ!

เดี๋ยวนะ!

นี่ไม่ใช่ร่างวิญญาณของเขา มันคือร่างกายของเขาเลย ร่างวิญญาณของเขากลับมาเป็นปกติแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่ทุกอย่างจะรู้สึกแปลกๆ

เมื่อร่างกายของเขากลับมา หวังเต็งก็รู้สึกปลอดภัยในที่สุด มิฉะนั้น เขาก็คงจะรู้สึกเหมือนกำลังเดินไปมาโดยไม่ใส่เสื้อผ้า

เดี๋ยวก่อน ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นใครบางคนอยู่ที่นี่เมื่อตอนที่เขาปีนขึ้นมาด้วย

หวังเต็งตกใจและมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว แต่กลับพบว่าตัวเองลอยอยู่กลางอากาศ ร่างที่เคยนั่งขัดสมาธิอยู่ก่อนหน้านี้ ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ข้างๆ เขา

เขาตกใจทันที และร่างทั้งร่างของเขาก็ตกลงมาจากกลางอากาศสู่พื้น

คนๆ นั้นนั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ เขาเหมือนกับเป็นผี หากเป็นนักสู้ธรรมดา ด้วยพลังวิญญาณของเขา เขาก็คงสัมผัสได้ตั้งนานแล้ว แต่คนผู้นี้กลับไม่มีความผันผวนใดๆ และเขาก็ไม่สังเกตเห็นอะไรเลย

“เธอกลัวอะไร? ไม่กล้าเหมือนตอนอยู่ด้านล่างแล้วหรอ?” ชายวัยกลางคนผมขาวกล่าว

“แหะๆ” หวังเต็งหัวเราะฝืนๆ แล้วพูดว่า “ผมไม่ได้กลัว ผมแค่ยังไม่พร้อม”

“ผมจะเรียกคุณว่ายังไงดี”

“ฉัน… ไม่มีชื่อ!” ชายวัยกลางคนผมขาวกล่าวอย่างใจเย็น น้ำเสียงของเขาเผยให้เห็นถึงความเก่าแก่

“ไม่มีชื่อหรอ!” ดวงตาของหวังเต็งกะพริบคิดกับตัวเอง คนๆ หนึ่งจะไม่มีชื่อได้ยังไง?

แม้เขาจะคิดอยู่ก็ตาม แต่เขาก็ยังโค้งคำนับอย่างเคารพและพูดว่า “งั้นผมจะเรียกคุณตรงๆ ว่า… ผู้อาวุโสหรอ”

“ไม่ต้องสุภาพมากก็ได้” ชายวัยกลางคนผมขาวมองไปที่หวังเต็ง พยักหน้าและกล่าวว่า “อย่างที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้ ตราบใดที่เธอปีนขึ้นมาที่นี่ได้ ฉันก็จะรับเธอเป็นศิษย์ของฉัน ตอนนี้ ฉันจะทำให้คำสัญญา”

แววตาของหวังเต็งฉายแวบขึ้น

อีกฝ่ายกำลังจะรับเขาเป็นศิษย์!

ตรงประเด็น!

เด็ดขาด!

หวังเต็งอดสงสัยไม่ได้ว่าผู้อาวุโสคนนี้มีระดับการฝึกฝนที่สูงแค่ไหน หากเขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือระดับเทพจริงๆ เขาก็ไม่จำเป็นต้องกลัวใครในจักรวาลอีกต่อไป

“เธอชื่ออะไร” ชายวัยกลางคนผมขาวถาม

“หวังเต็ง!” หวังเต็งตอบ

ชายวัยกลางคนผมขาวพยักหน้า เขากล่าวช้า ๆ “ตลอดชีวิตของฉัน ฉันรับศิษย์มาเพียงสองคน ตอนนี้เธอเป็นคนที่สาม”

“อย่างไรก็ตาม ร่างกายที่แท้จริงของฉันไม่ได้อยู่ที่นี่ นี่เป็นเพียงเศษซากที่ฉันทิ้งไว้ ดังนั้นตอนนี้ ฉันจึงทำได้แค่ยอมรับเธอในฐานะศิษย์ในนามเท่านั้น”

“เมื่อเธอมาอยู่ต่อหน้าฉันในอนาคต ฉันจะจัดพิธีรับศิษย์อย่างเป็นทางการและยอมรับเธออย่างเป็นทางการในฐานะศิษย์ของฉัน”

ดวงตาของหวังเต็งมีประกายแห่งความผิดหวัง ปรากฏว่าเขาเป็นเพียงศิษย์ในนามเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ผู้อาวุโสก็กล่าวว่าร่างกายที่แท้จริงของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ ดังนั้นหวังเต็งจึงไม่กล้าขออะไรมากไปกว่านี้

“อย่างไรก็ตาม ครั้งต่อไปที่เราพบกัน หากความก้าวหน้าของเธอไม่ทำให้ฉันพอใจ ฉันก็จะเพิกถอนสถานะของเธอได้ตลอดเวลา” ชายวัยกลางคนผมขาวกล่าวเสริม

“???” หวังเต็งพูดไม่ออก เมื่อสักครู่ ผู้อาวุโสยังดูตรงไปตรงมา แต่ตอนนี้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันแล้ว

ถึงกระนั้น เขาก็ไม่กังวลว่าจะทำให้ผู้อาวุโสประทับใจไม่ได้ เพราะถึงอย่างไร เขาก็มีข้อได้เปรียบพิเศษบางอย่าง

หากเขาไม่สามารถได้รับการยอมรับภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ได้ เขาก็ควรหาช่องซ่อนตัวและไม่ต้องออกมาอีก

เขาต้องการหาอาจารย์เพราะต้องการการสนับสนุนที่แข็งแกร่ง ดังนั้นจึงมีเวลาเพียงพอสำหรับการเติบโตของเขา หวังเต็งได้รับการสนับสนุนจากระบบ ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องพึ่งพาอาจารย์มากเกินไปในการฝึกฝน

ดังนั้น การเป็นลูกศิษย์ในนามจึงไม่ใช่เรื่องแย่

“เธอไม่ต้องกังวล ด้วยอายุและระดับการฝึกฝนของเธอ ฉันก็พอใจแล้ว ด้วยพรสวรรค์ของเธอ ตราบใดที่เธอยังคงเติบโตอย่างราบรื่น เธอก็จะสามารถแซงหน้าอัจฉริยะส่วนใหญ่ได้” ชายวัยกลางคนกล่าว

“ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เมื่อเธอเป็นศิษย์ในนามของฉันแล้ว ฉันก็จะมอบโอกาสบางอย่างให้กับเธอโดยธรรมชาติ”

“โอกาส!” ดวงตาของหวังเต็งเป็นประกาย ผลประโยชน์ที่จับต้องได้เป็นสิ่งที่น่ายินดีเสมอ เขาอุทานด้วยความตื่นเต้น “อาจารย์!”

เมื่อเห็นท่าทีกระตือรือร้นของหวังเต็ง ชายวัยกลางคนผู้นี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขัน เขาส่ายหัวและพูดว่า “อย่ารีบร้อนนัก ก่อนที่ฉันจะให้โอกาสเธอ ฉันต้องรู้ก่อนว่าเธอตั้งใจจะเลือกเส้นทางไหน”