บทที่ 2054 : แย่งชิงดาบเงาดำ! สระโลหิต! (2) (ตอนฟรี)

บทที่ 2054 : แย่งชิงดาบเงาดำ! สระโลหิต! (2) (ตอนฟรี)

“ดูเหมือนกับมันหาที่พักฟรีและมีอาหารพร้อมได้เลย” หวังเต็งพูดไม่ออก

“ฮ่าๆ…” ลูกกลมหัวเราะเบาๆ จากนั้นมันก็ระเบิดเสียงหัวเราะ “ถ้านายไม่ชอบก็ปล่อยมันออกมาเลย”

“ไม่ต้องกังวล ฉันจ่ายไหว” หวังเต็งยกคิ้วขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ “เจ้าตัวน้อยนี้มีแต่ฉันเท่านั้นที่เลี้ยงมันได้”

“หลงตัวเอง!” ลูกกลมกลอกตาแล้วพูด

“แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันควรเตือนนานยไว้ ดาบเงาดำยังไม่ยอมรับนายอย่างแท้จริงว่าเป็นเจ้านายของมัน มันแค่เข้ามาหลบภัยในร่างกายของนายก็เท่านั้น” ลูกกลมพูดด้วยท่าทีจริงจัง

“ฉันรู้ ฉันเป็นช่างตีเหล็กระดับแกรนมาสเตอร์แล้ว นายคิดว่าฉันจะไม่เข้าใจว่าการยอมรับเจ้านายหมายความว่ายังไงหรอ? อาวุธระดับครึ่งเทพนี้ค่อนข้างยากที่จะจัดการ ฉันพยายามเกลี้ยกล่อมมัน แต่สิ่งที่ฉันทำได้คือทำให้มันมาด้วยเท่านั้น” หวังเต็งกล่าว

“เมื่อพิจารณาว่ามันเป็นอาวุธครึ่งเทพ การเกลี้ยกล่อมให้มันมาด้วยก็ถือเป็นความสำเร็จแล้ว ดังนั้นจงสนุกกับมันในขณะที่ยังทำได้” ลูกกลมกล่าว

หวังเต็งยิ้มมุมปากและไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้ เขาได้กำไรแล้วและดาบเงาดำก็หนีไม่พ้นแล้ว ดาบยังไม่ยอมรับว่าเขาเป็นเจ้านาย แต่เมื่อมันได้ลิ้มรสประโยชน์แล้ว เขาก็มั่นใจว่ามันจะอยู่กับเขาตลอดไป

หวังเต็งมั่นใจมาก เขาจ้องไปที่ศพของนักสู้เผ่านากาและแตะคางของเขา ดวงตาของเขาเป็นประกาย

ศพนี้ก็มีค่ามากเช่นกัน!

หากมันถูกเปลี่ยนเป็นหุ่นเชิดเงา พลังของมันก็จะต้องมหาศาลอย่างแน่นอน

แม้ว่าปัจจุบันเขาจะขาดวัสดุที่จำเป็นในการสร้างหุ่นเชิดเงา แต่มันก็ยังมีโอกาสในอนาคต

ลูกกลมมีท่าทางแปลกๆ หวังเต็งจ้องมองศพมาเป็นเวลานาน และดวงตาของเขาก็ดูเหมือนจะเปล่งประกายความกระตือรือร้นอย่างแปลกประหลาด เขาอาจมีรสนิยมแปลกๆ บางอย่างหรือไม่

หวังเต็งไม่รู้ว่าลูกกลมกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่งั้นเขาคงดุมันแน่

มันรสนิยมของแกน่ะสิ!

ในขณะนี้ เขาโบกมือและเก็บศพนักสู้เผ่านากากลับไป ทำให้เจตจำนงกแห่งการต่อสู้ในพื้นที่นั้นสลายไป

นอกประตู ตงเอนและคนอื่นๆ รู้สึกผ่อนคลายขึ้นและถอนหายใจด้วยความโล่งใจ พวกเขาเดินเข้าไปในห้องโถงทันที

บัลลังก์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ ตรงข้ามกับทางเข้าโดยตรง บัลลังก์นั้นถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นหนา ทำให้มองไม่เห็นในความมืด

หากไม่ใช่เพราะหวังเต็งเปิดใช้งานเนตรแท้จริง บัลลังก์ก็คงไม่มีใครสังเกตเห็น

เมื่อเข้าใกล้บัลลังก์ หวังเต็งก็ตรวจสอบบัลลังก์อย่างระมัดระวัง

การออกแบบบัลลังก์นั้นคล้ายคลึงกับบัลลังก์ที่มนุษย์งูใช้มาก ประดับด้วยลวดลายคล้ายงูหลากหลายแบบ และที่วางแขนก็คล้ายกับงูขดตัว

ดวงตาของหวังเต็งกะพริบด้วยความตระหนัก เขาบิดที่วางแขนเบาๆ จากนั้นก็ก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว

แตก…

เสียงประหลาดดังก้องไปทั่วห้อง

ราชินีและคนอื่นๆ เฝ้าดูหวังเต็งด้วยความประหลาดใจ เขาค้นพบกลไกนี้ได้ยังไง?

ไม่นาน บัลลังก์ก็เคลื่อนไปข้างหน้า เผยให้เห็นหลุมดำด้านล่าง ทำให้ผู้เฝ้าดูเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ

ว้าว!

ถ้าไม่ใช่เพราะหวังเต็ง พวกเขาก็คงไม่มีทางพบทางเข้าที่ซ่อนอยู่นี้ได้

มันถูกซ่อนไว้อย่างชาญฉลาด

ใครจะคิดว่าใต้บัลลังก์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจสูงสุดของมนุษย์งูจะมีทางลับซ่อนอยู่

“ลงไปดูกันเถอะ” หวังเต็งพูดพร้อมกับยิ้มมุมปาก

“มันปลอดภัยไหม?” ตงเอนถาม

“ระวังหน่อยก็ดี” หวังเต็งตอบ จากนั้นก็ลงไปในช่องเปิดที่มืดมิด

ตงเอนและคนอื่นๆ พูดอะไรไม่ออก ขณะที่เขาบอกให้ระวัง เขากลับทำตัวเหมือนไม่มีอะไรต้องกังวล

พวกเขาสบตากันและทำตาม

การกระทำก่อนหน้านี้ของหวังเต็งทำให้พวกเขาไว้วางใจ หากเขาเชื่อว่าไม่มีอันตรายใดๆ ที่นั่น พวกเขาก็อาจจะปลอดภัย...