บทที่ 1988 :  นายทำได้ยังไง (4) (ตอนฟรี)

บทที่ 1988 :  นายทำได้ยังไง (4)

“ข้าจะสั่งให้คนไปตรวจสอบโดยทันที!” ราชินีงูพยักหน้า

หวังเต็งทำได้เพียงรอ

“ฝ่าบาท!”

“ฝ่าบาท!”

ขณะนี้ นักสู้งูจากระยะไกลมารวมตัวกันและโค้งคำนับราชินีด้วยความเคารพ

พวกเขาดูตื่นเต้นและเมื่อมองไปที่เธอ ดวงตาของพวกเขาก็แสดงความชื่นชม โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ราชินีช่วยเผ่างูทั้งหมดไว้ ความชื่นชมนี้เพิ่มขึ้นถึงระดับที่บรรยายไม่ได้

แม้แต่มนุษย์งูธรรมดาก็ยังรู้สึกขอบคุณมาก เดิมทีพวกเขาไม่มีความหวังที่จะเอาชีวิตรอด แต่การระเบิดพลังครั้งสุดท้ายของราชินีก็ได้ปราบงูแผงคอดำที่น่ากลัวซึ่งเลือกที่จะยอมจำนนอย่างน่าอัศจรรย์

ยิ่งไปกว่านั้น พลังของบรรพบุรุษงูที่ตามมาก็ยังช่วยฟื้นฟูค่ายกล ช่วยชีวิตพวกเขาทั้งหมดไว้ได้

ในสายตาของพวกเขา ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณราชินี

เนื่องจากภาพลวงตาก่อนหน้านี้เป็นของบรรพบุรุษงูของพวกเขา นอกเหนือจากราชินีแล้ว พวกเขาจึงไม่สามารถจินตนาการถึงใครอื่นที่สามารถทำให้มันเกิดขึ้นได้

“ฝ่าบาท พระองค์ทรงช่วยเผ่างูทั้งหมดไว้ พวกเราทุกคนรู้สึกขอบคุณอย่างยิ่ง” มารงยิ้มและกล่าว

ราชินีตกใจเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าทุกคนจะเข้าใจสถานการณ์ผิด

เธอเหลือบมองทั้งชิงเอ๋อน้อยและหวังเต็ง จากนั้นจึงส่ายหัวแล้วพูดว่า “พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้เป็นคนเรียกวิญญาณบรรพบุรุษงูออกมา”

“ไม่ใช่ท่านหรอ!” มารงเองก็ประหลาดใจเช่นกันและมองไปที่ราชินีราวกับว่าเขาคิดว่าเธอล้อเล่น

“วิญญาณบรรพบุรุษงูสามารถเรียกได้โดยผู้ที่ปลุกสายเลือดบรรพบุรุษงูเท่านั้น” ราชินีอธิบาย

“แล้วไม่ใช่ท่านที่ปลุกสายเลือดบรรพบุรุษงูขึ้นมาหรอ?” มารงถาม

“ไม่ใช่ข้า แต่เป็นชิงเอ๋อ” ราชินีงูดึงชิงเอ๋อน้อยเข้ามาและลูบหัวน้อยๆ ของเธอ

เธอลังเลใจกับการตัดสินใจครั้งนี้ การเปิดเผยสายเลือดของชิงเอ๋อน้อยอาจนำมาซึ่งปัญหา แต่เธอก็ไม่ต้องการรับเครดิตสำหรับความสำเร็จนี้

นอกจากนี้…

ราชินีเหลือบมองหวังเต็งและมีความคิดอื่น นั่นคือเหตุผลที่แท้จริงที่เธอตัดสินใจเปิดเผยพรสวรรค์ของชิงเอ๋อน้อย

“ชิงเอ๋อน้อย!” มารงตกตะลึงอีกครั้ง เขาจ้องไปที่เด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ข้างราชินีด้วยความสับสน “จะเป็นเธอไปได้ยังไง?”

เขารู้ว่าชิงเอ๋อน้อยเป็นศิษย์คนล่าสุดของราชินี แต่เขาไม่เคยจินตนาการมาก่อนว่าเด็กหญิงคนนี้จะเป็นอัจฉริยะที่ปลุกสายเลือดของบรรพบุรุษงูขึ้นได้

“ก็เพราะว่าชิงเอ๋อปลุกสายเลือดบรรพบุรุษงูให้ตื่นขึ้นได้ ข้าจึงรับนางเป็นศิษย์” ราชินีอธิบาย “และนางก็สามารถปลุกมันได้อย่างราบรื่นเพราะ… เขา”

ขณะที่เธอพูดเช่นนี้ สายตาของเธอก็จับจ้องไปที่หวังเต็ง

มารงมองตามสายตาของราชินีและตกตะลึง

มนุษย์คนนี้!

เป็นไปไม่ได้!

มนุษย์คนนี้จะช่วยให้เผ่าพันธุ์ของพวกเขาปลุกสายเลือดบรรพบุรุษของพวกเขาขึ้นมาได้ยังไง?

มันไม่สมเหตุสมผลเลย!

ถ้าคำพูดเหล่านี้ไม่ได้มาจากราชินีเอง เขาก็คงเยาะเย้ยด้วยความเหลือเชื่อไปแล้ว

แต่เขาก็ต้องเชื่อราชินี

“ยิ่งไปกว่านั้น เขาคือคนที่ช่วยทุกคนไว้จริงๆ เมื่อกี้!” ราชินีกล่าวพร้อมมองไปที่หวังเต็ง

“อะไรนะ?” คราวนี้ มารงตกใจสุดขีด

นักสู้งูที่อยู่รอบๆ ต่างก็จ้องมองหวังเต็งด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

มนุษย์ต่างดาวคนนี้ช่วยพวกเขาไว้งั้นหรอ?

ชั่วขณะหนึ่ง มนุษย์งูทุกคนพบว่าโลกทัศน์ของพวกเขาสั่นคลอน

มนุษย์ช่วยพวกเขาไว้? นี่น่าเหลือเชื่อมาก

และไม่ใช่บรรพบุรุษงูที่ปรากฏขึ้นก่อนหน้านี้หรอ? มนุษย์จะแสดงมันออกมาได้อย่างไร?

ทุกคนเต็มไปด้วยความสงสัย

หวังเต็งไม่ได้คาดคิดว่าราชินีจะเปิดเผยบทบาทของเขา และเขาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาของผู้คนรอบตัวเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินเล็กน้อย

นี่เป็นสถานการณ์ที่น่าอึดอัด!

“พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องสงสัยเลย ชิงเอ๋อน้อยเป็นเพียงนักสู้ระดับดวงดาว และไม่ว่าพลังสายเลือดของเธอจะแข็งแกร่งเพียงใด เธอก็จะไม่สามารถทำให้งูแผงคอดำระดับจักรวรรดิขั้นสูงยอมจำนนได้อย่างแน่นอน” ราชินีกล่าวพร้อมมองไปที่งูยักษ์ที่น่ากลัวเหนือพวกเขา

มารงและคนอื่นๆ เข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

พวกเขาต้องยอมรับว่าคำอธิบายของราชินีนั้นสมเหตุสมผล นักสู้ระดับดวงดาวไม่ว่าสายเลือดของพวกเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่มันก็ไม่สามารถบังคับให้งูระดับจักรวรรดิขั้นสูงยอมจำนนได้

สายเลือดบรรพบุรุษงูของพวกเขา ไม่ว่าจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่มันก็ไม่สามารถบรรลุความสำเร็จดังกล่าวได้

ดังนั้น พวกเขาจึงสามารถยกความดีความชอบให้กับมนุษย์คนนี้ได้เท่านั้น!

สายตาของมารงและสหายของเขาที่มีต่อหวังเต็งมีความซับซ้อนมากขึ้น  ผสมผสานระหว่างความเหลือเชื่อ ความขอบคุณ และความเคารพ

ซากูยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนและมองไปที่หวังเต็ง

มนุษย์ต่างดาวคนนี้ดูเหมือนจะมีอายุใกล้เคียงกับเขา แต่ความแข็งแกร่งของเขานั้นกลับน่าเกรงขามมากซะจนทำให้ซากูรู้สึกไร้พลังไปเลย

ในตอนแรก เขาเชื่อว่าเขาสามารถเปรียบเทียบกับมนุษย์จากภายนอกได้ แต่ตอนนี้ ชัดเจนแล้วว่าเขายังมองโลกในแง่ดีเกินไป

“ดังนั้น ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่เพียงแต่เป็นผู้มีพระคุณของเมืองงูรุ่ยของเราเท่านั้น แต่ยังเป็นแขกกิตติมาศักดิ์ตลอดกาลของเมืองงูรุ่ยของเราด้วย!”

ราชินีมองที่หวังเต็งและพูดกับมนุษย์งูคนอื่นๆ โดยทันที

“แขกกิตติมาศักดิ์ โปรดรับความขอบคุณจากเราด้วย!” มารงสูดหายใจเข้าลึกๆ จ้องมองหวังเต็งอย่างจริงจัง จากนั้นก็ทุบหน้าอกตัวเอง ทำให้เกิดเสียงที่ลึกและก้องกังวาน

ปัง!

มนุษย์งูคนอื่นๆ ทำตาม ทุบหน้าอกตัวเองและแสดงความเคารพต่อหวังเต็ง..