บทที่ 1978 : คนที่ไม่ควรยั่วยุ! (3) (ตอนฟรี)

บทที่ 1978 : คนที่ไม่ควรยั่วยุ! (3) (ตอนฟรี)

เปลวเพลิงพวยพุ่งออกไปในทุกทิศทาง

หนอนไหมเพลิงแม้จะมีขนาดเล็ก แต่ก็ทำให้เปลวเพลิงระเบิดออกเมื่อกระทบ ทำให้เกิดรูขนาดใหญ่ในมือที่ลุกเป็นไฟ มันยังคงพุ่งเข้าหาแลนดอนอย่างไม่ลดละ

ทันใดนั้น รูม่านตาของแลนดอนก็หดตัวลงเพราะเขาไม่มีเวลาที่จะตอบสนอง เขาทำได้เพียงเฝ้าดูขณะที่หนอนไหมเพลิงเจาะทะลุช่องว่างบนฝ่ามือของเขา

สาด!

ในทันใดนั้น หนอนไหมเพลิงก็ทะลุฝ่ามือของเขา ทำให้เลือดไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“อ้ากกกก!” แลนดอนคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด

เขาถอยหนีอย่างโกรธจัดด้วยสีหน้าน่าเกลียด แขนที่ได้รับบาดเจ็บของเขายังคงสั่นอยู่ และเลือดจำนวนมากก็ไหลลงมา

อย่างไรก็ตาม เนื้อที่บาดแผลของเขาก็กำลังบิดตัว มันกำลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

“เอาไปอีก!” หวังเต็งตะโกน เขาพุ่งไปข้างหน้าและต่อยหมัดออกไป

แลนดอนคำรามด้วยความโกรธ เขาไม่ได้ถอยกลับและพุ่งไปข้างหน้าเหมือนกัน ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นหลังจากที่อยู่ในสถานะกึ่งมังกร ตอนนี้เขาไม่เต็มใจที่จะยอมรับความพ่ายแพ้และต้องการจะต่อสู้กับหวังเต็งให้รู้ดำรู้แดง

บู้มม! บู้มม! บู้มม!

ทั้งสองยังคงแลกหมัดกันต่อไป โดยเคลื่อนตัวจากพื้นกลับขึ้นไปบนท้องฟ้า หมัดของพวกเขาปะทะกันอย่างรุนแรงและก่อให้เกิดการระเบิดที่น่ากลัว

พวกมันดูเหมือนกับลูกไฟขนาดยักษ์สองลูก ลูกหนึ่งห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีเทาขาว ในขณะที่อีกลูกหนึ่งถูกล้อมรอบด้วยเปลวเพลิงสีเขียว พวกมันยังคงปะทะกัน แยกออกจากกัน และปะทะกันอีกครั้ง

“มนุษย์ต่างดาวคนนั้นยังไม่ตายอีกหรอ”

“เขากลับมาลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง”

“ทรงพลังมาก! เขาทรงพลังมาก!”

“ทำไมเขาถึงดูเหมือน… มังกร?”

“นี่คือพลังของมนุษย์ภายนอกหรอ มันเหลือเชื่อจริงๆ!”

นักสู้งูเต็มไปด้วยความประหลาดใจขณะที่พวกเขาดูการต่อสู้บนท้องฟ้า ใบหน้าของพวกเขาแสดงออกถึงความประหลาดใจผสมปนเป

ซากูรู้สึกกระหายน้ำ เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะในหมู่นักสู้งูมาโดยตลอด เขามั่นใจในความแข็งแกร่งระดับจักรวาลของเขาที่ทำให้เขาสามารถต่อสู้กับนักสู้ระดับจักรวาลได้ แต่ตอนนี้ เมื่อได้เห็นการต่อสู้ระหว่างหวังเต็งและแลนดอนแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกพ่ายแพ้

ไม่มีอะไรเทียบได้เลย!

ความแตกต่างนั้นมหาศาลจริงๆ!

พวกเขาฝึกฝนจนแข็งแกร่งขนาดนั้นได้อย่างไร ทำไมความแตกต่างถึงมหาศาลขนาดนี้?

ชิงเอ๋อน้อยมองดูการต่อสู้บนท้องฟ้าและรู้สึกประทับใจเป็นอย่างยิ่ง ดวงตาของเธอสั่นเล็กน้อย

ในขณะนี้ ราชินีลืมตาขึ้นและขยับหางงูของเธออย่างอ่อนโยนเพื่อไปยืนข้างๆ ชิงเอ๋อน้อย เธอวางมือของเธอไว้บนหัวของชิงเอ๋อน้อย

“อาจารย์!” ชิงเอ๋อน้อยอุทานด้วยความประหลาดใจ “ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ข้าฟื้นพลังขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว” ราชินีตอบ จากนั้นเธอก็ถามว่า “เจ้ามีความเข้าใจอะไรหลังจากดูการต่อสู้ของพวกเขาไหม?”

“อาจารย์ พวกเขาทั้งคู่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ!” ชิงเอ๋อน้อยอุทาน

“นี่คือความแข็งแกร่งของมนุษย์ภายนอก มนุษย์ภายนอกทุกคนที่ข้าเคยพบล้วนมีความสามารถที่น่าทึ่ง” ราชินีงูกล่าว เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแล้วพูดต่อ “อย่างไรก็ตาม ความสามารถของบุคคลนั้นก็ดูเหมือนจะเหนือกว่ามนุษย์ภายนอกคนอื่นๆ”

“เหนือกว่ามนุษย์ภายนอกคนอื่นๆ หรอ ท่านกำลังหมายถึงเขาหรอ” ชิงเอ๋อน้อยรู้สึกประหลาดใจ

“เขา… ทรงพลังขนาดนั้นเลยหรอ” ชิงเอ๋อน้อยรู้สึกตกใจ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหวังเต็งจะมีพละกำลังมากขนาดนี้

เธอรู้ว่าหวังเต็งทรงพลัง แต่เธอก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะมีพลังมากขนาดนั้นในสายตาของอาจารย์ของเธอ

“แล้วเจ้าจะรู้เองในเร็วๆ นี้ มนุษย์ภายนอกอีกคนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอย่างแน่นอน แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงยังใช้พลังของเขาไม่เต็มที่ แต่การชนะก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น” ราชินีกล่าวอย่างใจเย็น

“อืม” ชิงเอ๋อน้อยพยักหน้า หากเขาสามารถเอาชนะนักสู้ระดับนภาได้ ชายคนนี้ก็คงจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเช่นกัน

แต่…

ด้วยเหตุผลบางอย่าง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกปรารถนาที่จะสำรวจโลกภายนอก เธอต้องการเห็นสิ่งที่อยู่เหนือหัวของเธอขึ้นไป

ราชินีเหลือบมองดวงตาของชิงเอ๋อน้อยและรู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อยในใจ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรอีกและยังคงเฝ้าดูการต่อสู้บนท้องฟ้ากับลูกศิษย์ของเธอต่อไป

…

ปัง!

บนท้องฟ้า หลังจากแลกหมัดกันแล้ว ทั้งคู่ก็ถอยกลับ

แลนดอนหายใจแรง สายตาของเขาจ้องไปที่หวังเต็งด้วยดวงตาแดงก่ำ

ทำไม!

ทำไม ถึงแม้ว่าเขาจะใช้เลือดมังกร แปลงร่างเป็นมังกรครึ่งก้าว และเพิ่มพลังกายของเขาอย่างมากแล้ว แต่เขาก็ยังไม่สามารถเอาชนะคนคนนี้ได้?

ร่างกายของหวังเต็งแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยจริงหรอ?

“หมัดของนายค่อนข้างแข็งแกร่ง และการแปลงร่างของนายก็มีประโยชน์อยู่บ้าง แต่… มันยังไม่เพียงพอ!” หวังเต็งกล่าวพร้อมยิ้มให้แลนดอน

กายาเทพโบราณ!

เปิดใช้งาน!

ทันใดนั้น เสียงที่ดังสนั่นก็ดังขึ้นจากร่างกายของหวังเต็ง เลือดของเขาไหลเหมือนปรอท และหัวใจของเขาก็เต้นแรง

ลวดลายลึกลับสีทองปรากฏบนหน้าผากของเขา

บู้มมมม!

ออร่าที่ทรงพลังยิ่งขึ้นได้ปะทุออกมาจากร่างกายของเขา

หวังเต็งได้เปิดใช้งานกายามังกรแท้ (เทียม) ไปแล้ว ด้วยการเพิ่มกายาเทพโบราณเข้ามา หวังเต็งจึงกลายเป็นคนที่น่ากลัวยิ่งขึ้น

หากเขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาก็จะดูเหมือนเบเฮมอธจักรวาลที่ตื่นขึ้นแล้ว ออร่าที่เขาปล่อยออกมานั้นกดดันมาก

แลนดอนซึ่งตอนแรกถูกความโกรธครอบงำเมื่อได้ยินคำพูดของหวังเต็ง ตอนนี้เขาก็ตกตะลึง เขาเห็นออร่าอันล้นหลามปะทุออกมาจากร่างของหวังเต็ง และรูม่านตาของเขาก็หดตัวลงราวกับว่าเขาได้เห็นบางสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ

ร่างกายของหวังเต็งยังแข็งแกร่งขึ้นได้อีกหรอ?

นี่คือสัตว์ประหลาดประเภทไหนกัน?

ทันทีที่หวังเต็งเปิดใช้งานกายาเทพโบราณของเขา เขาก็พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ทิ้งร่องรอยไว้บนท้องฟ้า โดยไม่ปล่อยให้แลนดอนมีเวลาตอบสนอง เขาปล่อยหมัดอันทรงพลังออกมา

ณ จุดนี้ แลนดอนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเผชิญหน้ากับมัน

“คำราม!”

เสียงคำรามดังออกมาจากปากของเขา และร่างของเขาก็พร่ามัวเมื่อเขาเผชิญหน้ากับการโจมตีของหวังเต็งโดยตรง...