บทที่ 1946 : โหดเหี้ยม! ทีละคน! (4) (ตอนฟรี)

บทที่ 1946 : โหดเหี้ยม! ทีละคน! (4) (ตอนฟรี)

ถังเฉิงกำหมัดของเขาแน่น ดวงตาของเขาแดงก่ำ

มนุษย์งูคนนี้ทำสิ่งนี้โดยตั้งใจ

มันต้องตั้งใจแน่นอน!

ฝ่ายตรงข้ามกำลังเยาะเย้ยเขาอย่างชัดเจน

มันใช้ชีวิตเพื่อนร่วมทีมเพื่อเยาะเย้ยเขา

ถังเฉิงรู้สึกตัวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง และเขาก็ไม่สามารถควบคุมเหงื่อเย็นที่ไหลออกมาจากฝ่ามือได้

นักสู้ระดับนภาแทบจะไม่ต้องประสบกับปฏิกิริยาทางกายภาพเช่นแล้ว แต่ในขณะนี้ เขาก็ยังอดไม่ได้

“บ้าเอ้ย!”

ไรท์และนักสู้ระดับนภาอีกสามคนเห็นฉากนี้และสีหน้าของพวกเขาก็ดูน่าเกลียดยิ่งขึ้นไปอีก

“เอลิซาเบธ เธอไปช่วยพวกเขาจัดการกับคนอื่นๆ อย่าให้ใครรอดไปได้ล่ะ!” หวังเต็งพูดและสั่งเอลิซาเบธ

“ค่ะ!” เอลิซาเบธมองมนุษย์ตรงหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจ

เมื่อเจ้านายของเธอต้องการชีวิตใครสักคน ชะตากรรมของบุคคลนั้นก็คงไม่มีอะไรเหลือแล้วนอกจากความตาย

เธอไม่เสียเวลากับบุคคลนี้อีกต่อไปแล้วหันหลังกลับ บินไปช่วยขาวน้อยต่อสู้

ด้วยการมีส่วนร่วมของเอลิซาเบธ นักสู้เผ่ามนุษย์หมูที่ถูกครอบงำโดยขาวน้อยก็หน้าซีดลง

เขากำลังมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในการจัดการกับสัตว์เลี้ยงวิญญาณตัวหนึ่ง และตอนนี้เขาก็ต้องเจอมันเพิ่มอีกตัว

ตอนนี้ มีสัตว์อสูรดาราระดับจักรวรรดิขั้นสูงสุดอีกตัวหนึ่งเข้าร่วมด้วย พวกเขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะผลักดันเขาเข้าสู่สถานการณ์ที่สิ้นหวัง

เขาใคร่ครวญที่จะล่าถอยแล้ว แต่คู่ต่อสู้ของเขาก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาหลบหนีไป

ทีมปีกวายุยกเว้นถังเฉิงเหลือเพียงสามคนเท่านั้น พวกเขาไม่มีข้อได้เปรียบใดๆ อีกแล้ว และพวกเขาก็อยู่ในตำแหน่งที่เสียเปรียบเป็นอย่างมาก

สมาชิกในทีมที่เหลือสูญเสียความตั้งใจที่จะต่อสู้และมุ่งความสนใจไปที่การหลบหนีจากสนามรบและออกจากสถานที่แห่งความสิ้นหวังนี้

“ตอนนี้ถึงเวลาชำระหนี้แค้นของเรากันอย่างถูกต้องแล้ว” ร่างของหวังเต็งลอยขึ้นมาและหยุดอยู่ตรงหน้าถังเฉิง เขาพูดอย่างใจเย็น

ถังเฉิงขมวดคิ้ว เขาคิดว่าหวังเต็งหมายถึงการลอบโจมตีก่อนหน้านี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก สายตาของเขาจับจ้องไปที่หวังเต็งและเขาตอบว่า “แกคิดว่าแกจะสามารถฆ่าฉันได้หรอ”

“ขอฉันดูหน่อยเถอะว่าวันนี้ปรมาจารย์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ระดับนภาจะแข็งแกร่งสักแค่ไหนกันเชียว!” หวังเต็งกล่าว

เขาสงสัยเกี่ยวกับขอบเขตพลังวิญญาณของเขามาโดยตลอด

ในบรรดาปรมาจารย์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ระดับจักรวาล เขาก็สามารถยืนหนึ่งได้อย่างไม่ต้องสงสัย โดยไม่มีผู้แข่งขันที่แท้จริง

ดังนั้นจึงเหลือเพียงปรมาจารย์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ระดับนภาเท่านั้นที่พอจะสามารถใช้เพื่อวัดความแข็งแกร่งของเขาได้

“ปากดี!” ถังเฉิงตะคอกและพูดว่า “มีช่องว่างที่ผ่านไม่ได้ระหว่างปรมาจารย์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์และนักสู้”

บู้มมมม!

ด้วยคำพูดเหล่านั้น พลังวิญญาณอันทรงพลังก็ได้ปะทุออกมาจากภายในตัวเขา ก่อตัวเป็นคลื่นที่ดูเหมือนกระแสน้ำ คำรามและพลุ่งพล่านไปทางหวังเต็ง

หวังเต็งลอยอยู่กับที่ โดยไม่พยายามหลบเลี่ยงการโจมตีที่พุ่งเข้ามา

ดวงตาของถังเฉิงสั่นไหวด้วยความพึงพอใจ มนุษย์งูคนนี้แสดงท่าทีเย่อหยิ่งมากเกินไป โดยเลือกที่จะเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง

อย่างไรก็ตาม ณ ขณะนั้นเอง

บู้มมมม!

เจดีย์เก้าชั้นบินออกมาจากร่างของหวังเต็งและลอยอยู่เหนือศีรษะของเขา

ในตอนแรก เจดีย์ดูเหมือนจะมีขนาดเท่าฝ่ามือ แต่ในพริบตาเดียว มันก็ขยายใหญ่ขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน กลายเป็นโครงสร้างขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่เหนือหัวของหวังเต็ง

บู้มมมมม!

เจดีย์เปล่งแสงสีทองสุกใสอย่างแพรวพราว และพลังวิญญาณอันยิ่งใหญ่ตระหง่านก็พุ่งออกมาจากมัน

สีหน้าของถังเฉิงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และเขาก็เบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ

บู้มมมม!

พลังวิญญาณของทั้งสองปะทะกันในความว่างเปล่า สร้างฉากระเบิดอันน่าสะพรึงกลัว พลังวิญญาณกระเพื่อมไปทั่วอวกาศ ก่อตัวเป็นคลื่นที่ขยายออกไปทุกทิศทาง..