บทที่ 1794 : แกรนมาสเตอร์ขั้นแปด! ยาแก่นแท้มังกรหยินหยาง! (2) (ตอนฟรี)

บทที่ 1794 : แกรนมาสเตอร์ขั้นแปด! ยาแก่นแท้มังกรหยินหยาง! (2) (ตอนฟรี)

อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังคงรู้ข้อมูลพื้นฐานบางอย่าง ตัวอย่างเช่น ในการที่จะเป็นเซียนนักปรุงยาได้ เขาจำเป็นต้องกลายเป็นนักสู้ระดับเอกภพก่อน

การเป็นนักสู้ระดับเอกภพเป็นเพียงข้อกำหนดขั้นต่ำสำหรับการเป็นเซียนนักปรุงยาระดับ 1 ถึง 3 เท่านั้น

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ถ้าเขากลายเป็นนักสู้ระดับเอกภพ เขาก็จะสามารถสร้างยาระดับเทพขั้นหนึ่งถึงสามได้มากที่สุด

การจำแนกระดับของนักปรุงยาไม่ได้ตรงไปตรงมาเสมอไป มันถูกกำหนดโดยระดับของยาที่เราสามารถสร้างได้

ตัวอย่างเช่น หากคุณสามารถสร้างยาระดับสามได้ คุณก็จะได้รับการพิจารณาให้เป็นนักปรุงยาระดับสาม

อย่างไรก็ตาม หวังเต็งก็มีความพิเศษเล็กน้อย เขาเป็นเพียงแกรนมาสเตอร๋ขั้นหก แต่เขาก็สามารถสร้างยาระดับแกรนมาสเตอร์ขั้นเจ็ดได้ เช่นเดียวกับยาพันหญ้าที่เขาทำในอดีต

ด้วยเหตุนี้เอง แกรนมาสเตอร์อัลเฟรดและคนอื่นๆ จึงถือว่าเขาเป็นนักปรุงยาระดับแกรนมาสเตอร์ขั้นเจ็ด

หวังเต็งยิ้มเมื่อเขาคิดถึงเรื่องนี้

น่าเสียดายที่ฉันไม่สามารถเข้าไปในภูเขาไฟสามลูกสุดท้ายนั้นได้ ไม่เช่นนั้น ฉันก็อยากจะดูว่าฉันจะสามารถหาฟองสบู่ค่าคุณสมบัติการปรุงยาพิเศษได้หรือไม่ หวังเต็งคิดกับตัวเอง

ภูเขาไฟหมายเลข 7, 8 และ 9 สามารถเข้าถึงได้โดยนักปรุงยาระดับเทพท่านั้น สถานที่เหล่านั้นถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์

แม้ว่าหวังเต็งจะเป็นนักปรุงยาระดับแกรนมาสเตอร์แล้ว แต่เขาก็ยังไม่มีสิทธิ์เข้าไป

หวังเต็งลงจอดบนภูเขาไฟหมายเลข 6 ทันทีที่แตะพื้น เขาก็รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาจากฝ่าเท้า

ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายที่แข็งแกร่งของเขา อุณหภูมิของพื้นดินเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้ขาของเขาพิการได้แล้ว

แต่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ดอกไม้และพืชแปลกๆ นานาชนิดก็ยังคงเจริญเติบโตอยู่รอบตัวเขา

หลายต้นมีสีแดงเพลิงคล้ายเปลวไฟ

อาคารโครงสร้างต่างๆ กระจายอยู่รอบๆ ภูเขาไฟ ภูเขาไฟเหล่านี้มีอักษรรูนจารึกไว้เพื่อระงับการปะทุ ดังนั้นอาคารที่สร้างขึ้นบนยอดเขาจึงไม่มีความเสี่ยงด้านความปลอดภัย

ครึ่งทางขึ้นไปมีห้องโถงใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายห้องทำงาน เนื่องจากภูเขาไฟเหล่านี้มีขนาดใหญ่ มันจึงมีพื้นที่มากมายสำหรับอาคารหลายหลัง

หวังเต็งเข้าไปในห้องโถงใหญ่และสังเกตเห็นร่างหลายร่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่

“ให้ฉันช่วยอะไรไหม? ฉันหลินเฉียนนะ” หญิงสาวในชุดนักเรียนเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มแล้วถาม

“ฉันต้องการเช่าห้องปรุงยาเพื่อทำยา” หวังเต็งมองดูอีกฝ่าย ดูเหมือนเธอจะเป็นพี่สาวคนโตซึ่งไม่น่าแปลกใจเลย หลายคนในสถาบันทำภารกิจเพื่อรับคะแนน ดังนั้นเขาจึงบอกได้ว่าเธอตั้งใจจะทำอะไร

“เช่าห้องปรุงยาหรอ!” หลินเฉียนเหลือบมองชายหนุ่มตรงหน้าเธอด้วยความประหลาดใจ

เขาเป็นนักปรุงยาระดับแกรนมาสเตอร์หรอเปล่า?

เขาดูไม่เหมือนเลย เขายังเด็กเกินไป

“โดยปกติแล้ว มีเพียงนักปรุงยาระดับแกรนมาสเตอร์ขั้นเจ็ดและสูงกว่าเท่านั้นที่จะเช่าห้องนักปรุงยาบนภูเขาไฟลูกนี้ได้ หากนายต้องการสร้างยาระดับต่ำกว่านั้น นายก็สามารถไปที่ภูเขาไฟลูกอื่นได้ คะแนนที่ต้องใช้เองก็จะใช้น้อยลง” หลินเฉียนแนะนำอย่างกรุณา

คำพูดของเธอมีไหวพริบเนื่องจากเธอรู้สึกว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธออาจเป็นเด็กใหม่และยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้

ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็เคยพบกับสถานการณ์ที่คล้ายกันหลายครั้งก่อนหน้านี้

เธอรู้สึกว่าหวังเต็งอาจเป็นนักเรียนใหม่ที่ได้รับการตอบรับผ่านงานชุมนุมผู้มีพรสวรรค์ อย่างไรก็ตาม เขาก็อาจจะมีพรสวรรค์ด้านการปรุงยา ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมาที่นี่

“ขอบคุณ แต่ฉันเชื่อว่าฉันมาถูกที่แล้ว” หวังเต็งตอบอย่างใจเย็น

“เอาล่ะ งั้นก็โปรดตามฉันมา” หลินเฉียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหวังเต็งพูดแล้ว เธอจึงไม่กดดันอีกต่อไป เธอระงับความประหลาดใจและนำหวังเต็งเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ขณะที่พวกเขาเดิน เธอถามว่า “นายเป็นนักเรียนใหม่หรอ? ฉันรู้สึกเหมือนฉันเคยเห็นคุณที่ไหนสักแห่งมาก่อน”

“ใช่แล้ว ฉันเป็นนักเรียนใหม่จริงๆ” หวังเต็งไม่คิดว่าเธอจะเริ่มบทสนทนาก่อน ตอนนี้เขาค่อนข้างมีชื่อเสียงแล้ว สถาบันมีขนาดใหญ่มาก แต่หลายคนก็ยังรู้จักเขา พี่สาวคนนี้อาจจะจำใบหน้าของเขาได้ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าจำเป็นต้องอธิบายอะไรเป็นพิเศษ

หลินเฉียนแค่อยากถามและไม่ได้วางแผนที่จะขุดลึกลงไป เธอรีบนำหวังเต็งไปที่เครื่องจักรแล้วพูดว่า “มีห้องปรุงยาว่างอยู่ที่นี่ เพียงทำรายการ จ่ายคะแนน แล้วนายก็จะมีสิทธิ์ใช้มันแล้ว”

“ยังไงก็ตาม ข้อกำหนดคือ 100 แต้มต่อวัน”

100 แต้มต่อวัน! หวังเต็งสาปแช่งในใจ ห้องปรุงยานี่ไม่ถูกเลย

แต่แล้วเขาก็คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ยาระดับแกรนมาสเตอร์ขั้นเจ็ดจะมีราคานับหมื่นคะแนน เมื่อมองในแง่นั้น ราคานี้ก็ดูสมเหตุสมผล

ฉันจะต้องรวม 100 คะแนนเหล่านี้ไว้ในค่าใช้จ่ายด้วย หวังเต็งคิดกับตัวเองอย่างฉุนเฉียว จากนั้นภายใต้คำแนะนำของหลินเฉียน เขาก็ได้เช่าห้องปรุงยา

“นายคือหวังเต็งเองหรอ ไม่แปลกใจเลยที่ฉันจะพบว่าหน้านายดูคุ้นๆ” หลินเฉียนเห็นชื่อของหวังเต็งในการแสดงโฮโลแกรมบนเครื่องจักรและอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความประหลาดใจ

“พี่สาว โปรดอย่าพูดเสียงดังเกินไป มันคงจะแย่ถ้าคนอื่นได้ยินเข้า” หวังเต็งกระซิบ

“ห้ะ?” หลินเฉียนรู้สึกสับสน ทำไมเขาถึงต้องเก็บตัวตนเป็นความลับด้วย?

“ฉันไม่ต้องการให้ผู้คนมาเบียดเสียดกันมากเกินไป” หวังเต็งอธิบาย

“อ่า ฉันเข้าใจแล้ว” หลินเฉียนตระหนักและพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอดูเขินอายเล็กน้อย

เธอรู้ว่ารุ่นน้องคนนี้มีชื่อเสียงค่อนข้างมากในตอนนี้ มันจะลำบากถ้าคนอื่นสังเกตเห็นเขาเข้า

“ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่บอกใคร” เธอปลอบเขาทันที

“ขอบคุณ” หวังเต็งพยักหน้าและจากไป เขารีบทำยาดังนั้นเขาจึงไม่อยากเสียเวลาที่นี่....