บทที่ 1764 : รูนสายฟ้าโบราณ! พรสวรรค์ร่างกายระดับเทพ! (5) (ตอนฟรี)

บทที่ 1764 : รูนสายฟ้าโบราณ! พรสวรรค์ร่างกายระดับเทพ! (5) (ตอนฟรี)

ตัวอย่างเช่น กายาแสงเพิ่มความไวต่อพลังฟอร์สธาตุแสงและเหมาะมากสำหรับนักสู้ที่มีพลังธาตุแสง

อย่างไรก็ตาม พรสวรรค์ร่างกายระดับเทพนี้ก็เป็นพรสวรรค์ทางกายภาพล้วนๆ ข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมันคือร่างกาย ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการฝึกฝนร่างกาย

หลังจากที่หวังเต็งได้รับพรสวรรค์ร่างกายระดับเทพ ความเร็วในการฝึกฝนกายาเทพโบราณก็จะเร็วขึ้นกว่าเดิมสามเท่า!

นั่นคือความแตกต่าง!

กล่าวโดยสรุป พรสวรรค์ร่างกายระดับเทพก็มีประโยชน์อย่างมาก

“พูดถึงเรื่องนี้แล้ว มันมีคนที่มีพรสวรรค์ร่างกายระดับเทพอยู่ที่นี่ด้วยหรอ?!” สายตาของหวังเต็งจ้องมองไปที่เสาหินซึ่งเขาหยิบฟองสบู่ขึ้นมา จากนั้นเขาก็เดินผ่านไปอย่างสบายๆ

ฉากนี้ทำให้นักสู้ที่อยู่รอบๆ ซึ่งแต่เดิมตั้งใจจะหันเหการจ้องมองของพวกเขาออกไปดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

เกิดอะไรขึ้น?

ดูเหมือนเขาจะมาถึงขีดจำกัดแล้วไม่ใช่หรอ?

ทำไมเขาถึงผ่อนคลายได้ขนาดนี้กัน?

เครื่องหมายคำถามจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นเหนือหัวของพวกเขา ทุกคนงง

200 เมตรผ่านไปในพริบตา หวังเต็งมาถึงใต้เสาหินซึ่งอยู่ที่ความสูง 3,000 เมตร

เขาหยุดอยู่ใต้เสาหินและเงยหน้าขึ้นมอง

ชายหนุ่มร่างกำยำกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดเสาหิน สายฟ้าโจมตีร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง มันระเบิดเป็นประกายสายฟ้าที่พร่างพราว

ฉันไม่ได้คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นนักสู้ที่มีร่างกายเหมือนกัน! และอีกฝ่ายก็ยังเป็นนักสู้ธาตุสายฟ้าอีกด้วย! หวังเต็งอดไม่ได้ที่จะสงสัยกับตัวเอง

แต่ทำไมเขาถึงมีกล้ามล่ะ?

นี่เป็นผลข้างเคียงจากพรสวรรค์ร่างกายระดับเทพรึเปล่า?

ไม่มีทาง ไม่มีทาง ฉันไม่อยากเป็นแบบนี้ในอนาคต

หวังเต็งรู้สึกถึงความอันตรายโดยทันที

นี่คือความกังวลที่ใหญ่ที่สุดของเขา!

แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการจะกลายเป็นสัตว์อสูรที่มีร่างกายหยาบกระด้าง

นั่นเป็นเรื่องที่น่ากลัวเกินไป!

มันไม่เข้ากับรูปลักษณ์อันหล่อเหลาของเขาเลย

ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเดินต่อไปบนเส้นทางแห่งนักกล้าม! หวังเต็งรู้สึกหมดหนทาง

อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าเขาก็ถูกดึงดูดโดยการฝึกฝนของอีกฝ่ายและเปิดใช้งานเนตรแท้จริงของเขาเพื่อสังเกต ในที่สุดเขาก็ได้ข้อสรุป กล้ามเนื้อไม่เกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ร่างกายระดับเทพ แต่มันกลับเกี่ยวข้องกับวิธีการฝึกฝนของชายร่างกำยำแทน

วิธีการฝึกฝนของเขาเกี่ยวข้องกับการกระตุ้นกล้ามเนื้อทั่วร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่องด้วยพลังฟอร์สธาตุสายฟ้า และทำให้พวกมันมีพลังมหาศาล

วิธีการนี้ค่อนข้างป่าเถื่อน มันไม่สนใจรูปร่างของตัวเองเลย

กายาเทพโบราณของหวังเต็งนั้นแตกต่างออกไป มันลึกลับ และวิธีการฝึกฝนของมันก็ทรงพลังแต่ก็อ่อนโยน มันแตกต่างจากคัมภีร์ร่างกายอื่นๆ ทั้งหมด

นี่คือเหตุผลที่หวังเต็งสามารถรักษารูปลักษณ์เดิมของเขาเอาไว้ได้ ความแข็งแกร่งทั้งหมดของเขาบรรจุอยู่ในทุกเซลล์ในร่างกายของเขา เมื่อเขาปลดปล่อยพลังของเขา แม้ว่าจะไม่ทำให้กล้ามเนื้อของเขาบวม แต่มันก็ยังน่ากลัวเป็นพิเศษ

เขารู้สึกโล่งใจ

เขายังคงเฝ้าดูชายหนุ่มต่อไปด้วยความสนใจ ในเวลาเดียวกัน เขาก็กำลังรอดูว่าฟองสบู่พรสวรรค์ร่างกายระดับเทพจะดรอปลงมาอีกหรือไม่

“ฉันไม่ได้คาดคิดเลยว่าหวังเต็งจะมาถึงความสูง 3,000 เมตรได้!”

“มันดูเหมือนง่ายสำหรับเขา เขาดูยังไม่ได้ใช้กำลังเต็มที่เลย”

“แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงเดินช้าขนาดนี้ล่ะ? เขากำลังเล่นกับพวกเราอยู่รึเปล่า?”

“ไม่เอาน่า เขาไม่สนใจพวกเราหรอก”

“อย่างไรก็ตาม เขาก็ควรจะไปต่อได้แล้วนะ”

“ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้ผิดปกติจริงๆ ฉันสงสัยจังว่าเขาจะสามารถก้าวข้ามสถิติสูงสุดที่เหลืออยู่ของพวกรุ่นพี่ได้ไหม”

“นั่นสิ น่าตื่นเต้นจริงๆ”

....

ในที่สุดกลุ่มนักสู้ก็ยอมรับความจริงหลังจากเห็นหวังเต็งขึ้นไปถึงระดับ 3,000 เมตร พวกเขามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

แกลอับกำลังอาบสายฟ้าอยู่ ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นการจ้องมองมาที่เขา เขาขมวดคิ้วและลืมตาขึ้น

เขามองไปรอบๆ และไม่เห็นใครเลย

เกิดอะไรขึ้น?

ใครกำลังดูเขาอยู่?

แกลอับรู้สึกสับสนเล็กน้อย จากหางตาของเขา ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นใครบางคนที่อยู่ด้านล่างเขา!

เขามองลงไปและเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ใต้เสาหินของเขา อีกฝ่ายมองเขาอย่างแปลกๆ

ทั้งสองจ้องมองกัน บรรยากาศเริ่มแปลกๆ เล็กน้อย

“นายมองหาอะไร?” ครู่ต่อมา มุมปากของแกลอับก็กระตุก และเขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

“ฉันกำลังมองดูทิวทัศน์อยู่” หวังเต็งหัวเราะเบาๆ “อย่ากังวลเกี่ยวกับฉันเลย ฝึกต่อไปเถอะ”

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของแกลอับกระตุกเล็กน้อย

ฉันจะฝึกต่อไปได้อย่างไรถ้านายยังเอาแต่จ้องมองฉันแบบนี้?

ตัวประหลาดนี้มาจากไหนกัน?

“นายไปที่อื่นเถอะ” แกลอับสูดหายใจเข้าลึกๆ

“เอางั้นก็ได้”

ด้วยเหตุผลบางอย่าง แกลอับก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้า เขาก็รู้สึกพูดไม่ออกอีกครั้ง

หวังเต็งเดินไปที่เสาหินที่ว่างเปล่าอีกต้นหนึ่ง เขากระโดดขึ้นไปบนนั้น และนั่งขัดสมาธิ เขาหันไปเผชิญหน้ากับแกลอับและจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา

แกลอับรู้สึกอยากจะทุบตีคนขึ้นมา

“รีบฝึกฝนซะสิ อย่าปล่อยให้ฉันส่งผลกระทบต่อการฝึกฝนของนาย” หวังเต็งเร่งเร้าอีกฝ่าย

“นายช่วยอย่ามองฉันได้ไหม?” แกลอับกล่าวหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

“โอ้ เอาล่ะ ฉันแค่อดไม่ได้ที่จะมองดูนายอีกสักหน่อยเนื่องจากนายดูคุ้นเคยมาก ไม่ต้องสนใจฉันหรอก” หวังเต็งยิ้ม

แกลอับ: …

มองดูอีกสักหน่อย? อีกสักหน่อยมันนานแค่ไหนกันวะ

ใครมองคนอื่นแบบนั้นบ้าง?

ผู้ชายคนนี้คิดอะไรกับฉันรึเปล่า?

แกลอับตัวแข็งเกร็งและมองไปที่หวังเต็งอย่างสงสัย เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นหวังเต็งหลับตาลง

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาต่อมา เขาก็ลืมตาขึ้นมาทันที เขายังคงรู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องมองเขาอยู่

เขามั่นใจว่านี่คือคนตรงหน้าเขา

เป็นเขาแน่นอน!

ความรู้สึกที่รุนแรงนั้นไม่ผิดเพี้ยน

แต่ดวงตาของหวังเต็งก็ปิดอยู่ เขาไม่ได้เปิดมันขึ้น และไม่รู้สึกถึงความผันผวนของพลังวิญญาณใดๆ

นอกจากนี้ เมื่อเขาลืมตา ความรู้สึกที่ถูกจับตามองก็หายไปในทันที ราวกับว่ามันเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา

แกลอับรู้สึกสับสนและหลับตาลง

ความรู้สึกที่ถูกมองนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้ง...

พรึ่บ!

แกลอับรอสักครู่แล้วลืมตาขึ้นมาโดยทันที

น่าเสียดายที่ความรู้สึกนั้นหายไปอีกครั้ง

ชายหนุ่มผมดำที่อยู่ตรงหน้าเขายังคงหลับตาอยู่ สายฟ้าฟาดลงมาจากท้องฟ้า มันให้ความรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังฝึกฝนอย่างจริงจังอยู่

เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วหลับตาลง

หลังจากนั้นไม่นาน ความรู้สึกของการถูกเฝ้าดูก็กลับมาอีกครั้ง

เส้นเลือดบนหน้าผากของแกลอับปูดนูนขึ้น เขารู้สึกเหมือนเขากำลังจะบ้า

เนตรแท้เจริงมีประโยชน์มาก! หวังเต็งหลับตาและเปิดใช้งานเนตรแท้จริง โดยจ้องมองชายหนุ่มนักกล้ามผ่านเปลือกตาของเขา

เขารู้สึกว่าเขาได้ค้นพบวิธีใหม่ในการใช้เนตรแท้จริงแล้ว...