Chapter 65: ตัวเลือก

ใช้เวลาไม่นานเลยก่อนที่ลอว์เลสจะตอบกลับ

"2000 คะแนน, 1 คะแนนสกิล!"

มันเป็นราคาที่ฉินหรานคาดหวังไว้ แม้ว่ามันอาจจะปรับราคาขึ้นได้ในอนาคต แต่ก็ไม่น่าจะแตกต่างมากนัก หลังจากทำธุรกิจกับลอว์เลสมาสองสามครั้ง ฉินหรานสามารถเชื่อถือเขาได้แม้ว่าจะไม่ทั้งหมด ประสบการณ์เชื่อในตัวคนอื่นก่อนหน้านี้ของเขาทำให้เขาไม่สามารถเชื่อใครได้ง่าย ๆ

"แล้วการฝังอัญมณีล่ะ?" ฉินหรานถาม

"ถ้าเป็นฝัง ก็ราคาประมาณ 500-1000 คะแนน 1000 คะแนน จะมีโอกาสสำเร็จมากกว่า" ลอว์เลสตอบกลับมาทันที เหมือนว่าเขารู้เกี่ยวกับการฝังอัญมณีอยู่แล้ว

"อยากขายเหรอ? อัญมณีขายได้ราคาดีในหมู่นักเล่นเกมเก่า ๆ" เขาบอกฉินหราน

"ขอฉันคิดก่อน" ฉินหรานตอบ เขาไม่อยากตอบเลี่ยงแต่ก็อยากจะพิจารณาให้แน่ใจก่อน เขามองที่หน้าต่างตัวละครของตัวเอง

[คะแนน: 12,200]

[คะแนนสกิล: 5]

[คะแนนสกิลระดับทอง: 1]

[คะแนนสถานะระดับทอง: 1]

การได้ประเมินระดับ SS ทำให้ฉินหรานมีคะแนนมากกว่า 10,000 คะแนนอีกครั้ง และ คะแนนสกิลที่เกือบจะหมดของเขาก็กลับมาอยู่ในระดับรับได้อีกครั้ง

คะแนนสกิลและคะแนนสถานะระดับทองให้เขารู้สึกตื่นเต้น อย่างแรกนั้นเกี่ยวกับ [ศิลปะการฝึกตนของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ] แต่อันหลังนั้นสามารถที่จะเพิ่มระดับค่าสถานะอันไหนของเขาก็ได้ และที่ดีกว่านั้นก็คือเขาสามารถใช้มันได้เลยแม้อยู่ในดันเจี้ยน เขาไม่จำเป็นต้องใช้ผ่าน [ร้านค้า]

รางวัลระดับนี้อาจจะเรียกได้ว่าหรูหรามากสำหรับบางคน แต่สำหรับฉินหราน มันยังไม่พอ

[การต่อสู้มือเปล่า (ผู้มีฝีมือ → มืออาชีพ), จ่าย 4,000 คะแนน, 2 คะแนนสกิล, ใช่/ไม่?]

[อาวุธปืน (ปืนกลเบา) (ผู้มีฝีมือ → มืออาชีพ), จ่าย 3,000 คะแนน, 2 คะแนนสกิล, ใช่/ไม่?]

[ตามรอย (ผู้มีฝีมือ → มืออาชีพ), จ่าย 6,000 คะแนน, 4 คะแนนสกิล, ใช่/ไม่?]

[อาวุธมีคม (กริช) (ผู้มีฝีมือ → มืออาชีพ), จ่าย 3,000 คะแนน, 2 คะแนนสกิล, ใช่/ไม่?]

[การหลบหลีก (ผู้มีฝีมือ → มืออาชีพ), จ่าย 3,500 คะแนน, 2 คะแนนสกิล, ใช่/ไม่?]

[อำพราง (ผู้มีฝีมือ → มืออาชีพ), จ่าย 3,500 คะแนน, 2 คะแนนสกิล, ใช่/ไม่?]

[การรักษา (ผู้มีฝีมือ → มืออาชีพ), จ่าย 1,500 คะแนน, 2 คะแนนสกิล, ใช่/ไม่?]

[ความรู้เกี่ยวกับยาและการรักษาโรค (ผู้มีฝีมือ → มืออาชีพ), จ่าย 3,000 คะแนน, 2 คะแนนสกิล, ใช่/ไม่?]

...

ถ้าฉินหรานต้องการเพิ่มระดับสกิลทั้งหมดของเขา เขาต้องจ่ายทั้งหมด 27,500 คะแนน และ 18 คะแนนสกิล

แม้ว่าเขาจะขายเศษอัญมณีอีกเก้าชิ้นที่เหลือ เขาก็จะได้ทั้งหมดราว ๆ 18,000 คะแนนและ 9 คะแนนสกิล ถ้านับรวมที่เขามีอยู่ 12,200 คะแนนและ 5 คะแนนสกิล ทั้งหมดที่เขาจะมีก็คือ 30,200 คะแนนและ 14 คะแนนสกิล

แม้ว่าคะแนนจะเพียงพอ แต่ว่าคะแนนสกิลนั้นไม่พอ แล้วยังมี ฉินหรานได้เรียนสกิลใหม่เพิ่มมาจากในดันเจี้ยนอีกหลายอย่าง

สกิล [สะเดาะกุญแจ] และ [อาวุธระเบิด (ระเบิด)] ของเขาที่ยังเป็นระดับพื้นฐาน และการจะเพิ่มระดับทั้งสองสกิลให้เป็นระดับผู้มีฝีมือก็จะต้องใช้ 2,400 คะแนนกับ 2 คะแนนสกิล

สกิล [หลักการควบคุมร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ] ก็ได้กลายเป็นสกิลหลักของฉินหรานหลังจากที่เขาได้สัมผัสกับผลลัพธ์อันแสนอัศจรรย์ของสกิลนี้ และยังสกิล [การเตะพื้นฐาน] ที่ก็ให้ผลเกินคาดตอนที่ใช้ต่อสู้กับทรูต เขาควรจะเพิ่มระดับของสองสกิลนี้ด้วยเหมือนกัน

[หลักการควบคุมร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ, (พื้นฐาน → เริ่มต้น), ได้รับการสอนเพิ่มเติมจากอาจารย์, จ่ายลดลงเหลือ 2,500 คะแนน, 1 คะแนนสกิลระดับทอง, ใช่/ไม่?]

[การเตะพื้นฐาน, (พื้นฐาน → เริ่มต้น), จ่าย 3,000 คะแนน, 2 คะแนนสกิล, ใช่/ไม่?]

ทั้งสองสกิลต้องการ 5,500 คะแนนและ 2 คะแนนสกิล รวมทั้งคะแนนสกิลระดับทอง อีก 1 ด้วย

นี่ขนาดว่า สกิล [หลักการควบคุมร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ] มีส่วนลดเนื่องจากได้รับการสอนเพิ่มเติมจากกุนเธอร์สัน ถ้าฉินหรานไม่ได้รับการสอนเพิ่มเขาคงได้แต่จินตนาการถึงราคาที่ต้องจ่าย มันคงจะมากกว่าคะแนนสกิลระดับทอง 1 คะแนน

"27,500 คะแนนกับ 18 คะแนนสกิล บวกกับ 2,400 คะแนนกับ 2 คะแนนสกิล แล้วก็อีก 5,500 คะแนนกับ 2 คะแนนสกิล...  ทั้งหมดก็เป็น 35,400 คะแนนกับ 22 คะแนนสกิล!"

หลังจากคำนวณคร่าว ๆ ฉินหรานก็ได้แต่ถอนหายใจกับราคา ทั้งหมดที่เขามีก็แค่ 30,200 คะแนนและ 14 คะแนนสกิล ราคาที่เขาต้องจ่ายมันสูงมากจริง ๆ

เขามองไปที่อัญมณีร้าวชิ้นเดียวในกลุ่ม เขาเชื่อว่าถ้าเขาขายมัน มันจะแบ่งเบาภาระเขาได้ แต่ว่ามันจำเป็นแล้วเหรอ? เขายังคงมีความคิดอื่น

"อัญมณีขายได้ราคาดีท่ามกลางผู้เล่นเก๋า ๆ!" คำพูดของลอว์เลสยังติดอยู่ในใจฉินหราน

บางทีอาจจะมีผู้เล่นสักคนที่จำเป็นต้องใช้อัญมณีเพื่อเพิ่มพลังเพื่อที่จะเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่ง อย่างจระเข้โคลอสซาล พรีมุส สกิลของร่างจระเข้และความสามารถในการลดค่าความเสียหายได้อย่างเหลือเชื่อนั่น วิธีจู่โจมธรรมดาแทบไม่ได้ผลกับมันเลย ซึ่งอัญมณีสามารถเปลี่ยนแปลงผลตรงนี้ได้ ถ้าฉินหรานฝังมันลงในปืนแล้วมีเวลาพอ เขาก็สามารถจัดการกับพรีมุสได้โดยไม่ต้องอยู่ในสถานการณ์เป็นตายจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดอย่างที่ผ่านมา

"ไม่ ฉันขายมันไม่ได้!" หลังจากคิดแล้ว เขาก็ตัดสินใจเก็บมันไว้ใช้เอง

แค่ครั้งแรกที่เข้าดันเจี้ยน เขาก็เจอกับสัตว์ประหลาดแบบพรีมุสเข้าเสียแล้ว จากกติกาที่ว่า ดันเจี้ยนจะเพิ่มความยากขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าดันเจี้ยนที่สองที่เขาเข้าไปก็มีสัตว์ประหลาดซ่อนอยู่ มันก็จะต้องอันตรายมากกว่าพรีมุสเป็นแน่ เมื่อนั้น ตัวเลือกของเขาก็จะเหลือแค่ยอมให้ภารกิจย่อยและภารกิจสร้างชื่อเสียงล้มเหลว และทำแค่ภารกิจหลักให้สำเร็จ สำหรับฉินหราน นั่นไม่ใช่ทางเลือก เขาได้เปลี่ยนเป้าหมายใหม่แล้ว และไม่สามารถละทิ้งทุกข้อได้เปรียบที่เขามี เขาจำเป็นต้องเพิ่มความได้เปรียบของตัวเองขึ้นเรื่อย ๆ ตามความคืบหน้าของเกม นี่เป็นหนทางที่ดีที่สุดสู่จุดหมายของเขา

"ถ้าฉันเก็บบุษราคัมร้าวเม็ดนี้ไว้ ฉันก็ต้องมีอาวุธที่สามารถฝังมันลงไป [Viper-M1] ก็ไม่เลว แต่อาวุธปืนอาจจะถูกจำกัดความสามารถขึ้นกับช่วงเวลาของแต่ละดันเจี้ยน การเพิ่มระยะเวลาโหลดกระสุนไม่ได้ทำให้ความสามารถของอัญมณีเปล่งประกายได้ดีที่สุด ฉันคิดว่าฉันต้องหาอาวุธที่ใช้การได้เร็วเพื่อใช้ความสามารถของอัญมณีให้เป็นประโยชน์"

"ถ้าอย่างนั้น ก็น่าจะเป็นกริช หรือถุงมือเหล็ก"

"ถ้าจะเอาแบบนี้ สภาพก็ไม่ควรต่ำกว่า [ดีมาก] และนั่นก็จะราคาประมาณ 1,000 คะแนนแล้วยังมีค่าใช้จ่ายในการฝังอัญมณีอีก 1,000 คะแนนทั้งหมดก็จะเป็น 2,000 คะแนน!"

"แล้วยังมี [แท่นผลิตยาพื้นฐาน] อีก นั่นก็อีก 8,000 คะแนน..."

หลังจากคิดไปคิดมา เขาก็รู้สึกได้ว่ากระเป๋าตังค์โหว่เป็นหลุมลึกกว่าเดิม เพื่อที่จะเติมหลุมให้เต็ม เขาจำเป็นต้องเพิ่มรายรับและลดค่าใช้จ่าย เพื่อการนั้น เขาต้องเข้าดันเจี้ยนใหม่อีกรอบ

แต่ดันเจี้ยนแบบเดี่ยวมีระยะเวลาคูลดาวน์ถึงหนึ่งสัปดาห์

ส่วนการเข้าดันเจี้ยนแบบกลุ่ม? ฉินหรานมองผ่านไป

ถ้ามีทีมประจำหรือมีการทำสัญญา การลงดันเจี้ยนแบบกลุ่มก็คงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ฉินหรานนั้นเป็นหมาป่าเดียวดายโดยธรรมชาติ ดันเจี้ยนแบบกลุ่มจึงเป็นตัวถ่วงความก้าวหน้าของเขาและยังเป็นตัวเลือกที่แย่ที่สุดของเขาด้วย

หากไม่มีทีมประจำหรือสัญญา ผู้เล่นที่ลงดันเจี้ยนด้วยกันนั้นอันตรายกว่า NPC เสียอีก

ไม่มีดันเจี้ยนไหนที่จะราบรื่น และการฆ่ากันเองของผู้เล่น (PK) ก็จะเกิดขึ้นทันทีเมื่อมีผลประโยชน์หรือรางวัลที่ยั่วยวนพอ ไม่มีใครรู้สึกผิดเรื่องนี้ ฉินหรานเองก็ไม่ เมื่อเขาคิดถึงว่า เขาต้องให้ความสนใจทั้งภารกิจและต้องระวังสมาชิกในกลุ่มไปด้วยพร้อมกัน เขาก็ส่ายหน้ากับตัวเอง นี่ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีของเขาเลย

เพราะว่าเขามีข้อได้เปรียบแบบสุด ๆ เมื่อเทียบกับผู้เล่นในระดับเดียวกัน ไม่มีใครรับประกันได้ว่าจะไม่เกิดอะไรขึ้นหากคนในทีมเกิดริษยาขึ้นมา

ความริษยามักจะจบที่การทรยศหักหลัง

ถ้าดันเจี้ยนก่อนหน้าเป็นดันเจี้ยนแบบกลุ่ม สมาชิกในทีมของฉินหรานอาจจะริษยาความสำเร็จของเขาและเลือกอยู่ข้างเดียวกับดยุคเวย์น ผลลัพธ์นั้นเกินจินตนาการ

นั่นเป็นเหตุผลให้ดันเจี้ยนแบบกลุ่มไม่เคยเข้ามาอยู่ในความคิดของเขาเลย

เนื่องจากระยะเวลาคูลดาวน์หนึ่งสัปดาห์และฉินหรานไม่สนใจจะเข้าดันเจี้ยนแบบกลุ่ม การเพิ่มรายรับของเขาจึงเป็นไม่ได้ในตอนนี้ ทั้งหมดที่ฉินหรานเหลืออยู่ก็คือ ลดค่าใช้จ่าย

เขามองไปที่สกิลของเขาอีกครั้ง เขาจำเป็นต้องเลือกสกิลที่เขาสามารคใช้ประโยชน์ได้สูงสุดบนพื้นฐานความแข็งแกร่งตอนนี้ ในเมื่อเขาไม่สามารถเพิ่มระดับทุกสกิลได้ ก็ควรเลือกที่เหมาะสมที่สุด

ส่วน [ปลอกข้อมือของพรีมุส]?

ถ้าเขาขาย ทุกอย่างจะได้รับการแก้ไขในพริบตา เขาจะมีคะแนนเหลือเฟือ แต่ความคิดนี้ไม่เคยโผล่เข้ามาในใจเลย การขาย [ปลอกข้อมือของพรีมุส] นั้นก็เหมือนการฆ่าแม่ไก่เอาไข่ทองคำ ฉินหรานรู้ดีว่าเขาต้องการอะไรเพื่ออนาคต และเขาจะไม่ทำอะไรโง่ ๆ

เขาเลือกสกิลที่จะทำการเพิ่มระดับได้เรียบร้อยแล้ว