Chapter 63: แข่งกับเวลา

ความมืดกลืนกินฉินหรานในทันที ความลื่นไหล การขยับบิดไปมา ร่วมกับกลิ่นเหม็นแบบปลาเน่าบอกฉินหรานว่าเขาอยู่ตรงไหน

ข้างในหลอดอาหารของจระเข้โคลอสซาล

เขาอยู่ห่างจากกระเพาะอาหารของจระเข้แค่ไม่กี่เมตร เขาดิ้นรนอย่างรุนแรง ใช้ทั้งแขนและขาเพื่อหยุดตัวเองจากการหล่นลงไปในท้องของสัตว์ร้าย เขาไม่อยากแช่อยู่ในน้ำย่อยตอนที่จระเข้ย่อยเขาจนไม่เหลืออะไร ในเมื่อจระเข้สามารถกลืนทองลงไปราวกับเป็นน้ำก็เป็นการพิสูจน์ว่าน้ำกรดในกระเพาะอาหารของมันจะรุนแรงแค่ไหน ถ้าเนื้อตัวของฉินหรานสัมผัสน้ำกรดเข้าก็คงไม่มีอะไรเหลือแน่ ๆ

แต่ว่าผนังหลอดอาหารลื่น ๆ และการเคลื่อนตัวไปมาของจระเข้ก็ส่งฉินหรานลึกลงไปเรื่อย ๆ

ฉินหรานดึงกริชออกมาแล้วแทงอย่างแรงไปที่ผนังหลอดอาหาร เขาแทงลงไปด้วยกำลังทั้งหมดที่มี แต่กริชปักเข้าไปได้ไม่ถึงหนึ่งในสามของความหนาของหลอดอาหารด้วยซ้ำ มันเหมือนกับแทงลงไปบนหนังวัวที่หยุ่นมาก ๆ มันทำให้ฉินหรานแปลกใจ แม้ว่าจะช่วยหยุดเขาจากการไถลต่ำลงไปที่กระเพาะอาหารมากขึ้น

แต่ก่อนที่ฉินหรานจะทันได้หายใจหายคอ หลอดอาหารของจระเข้ก็มีการบีบตัวอีกครั้ง และแรงมหาศาลจากการบีบตัวก็ดันกริชหลุดออกมา ฉินหรานไถลลึกลงไปอีกครั้งหนึ่ง

แผลที่เกิดจากกริชนั้นมีของเหลวร้อน ๆ ทะลักออกมาลวกแขนและใบหน้าของฉินหราน

[กัดกร่อนระดับตื้น: ก่อความเสียหาย 10 แต้ม...]

"แม่ง!" ฉินหรานสบถออกมา

ในเวลาเดียวกัน เขาก็รีบปรับท่าทางและใช้กริชปักเข้าที่ผนังหลอดอาหารอีกครั้ง เขาเลี่ยงแผลเดิม เขารู้ว่าถ้าของเหลวกระเด็นมาโดนเขาอีกเขาอาจจะหมดโอกาส แถบแจ้งเตือนการต่อสู้ยังเตือนซ้ำ ฉินหรานหยุดตัวเองจากการไหลลงไปได้อีกครั้ง เขารีบงอเอวและพยายามดึงตัวเองไปด้านบนขณะหลีกเลี่ยงเลือดของจระเข้และการบีบตัวของหลอดอาหารของมัน มันยากมาก ๆ ที่จะหลบให้พ้นทุกครั้ง เขาถูกเลือดของมันกระเด็นใส่สามครั้งแม้จะพยายามหลบ

หลังจากครั้งที่สาม เขาก็ปีนออกมาจากหลอดอาหารสำเร็จและมาอยู่ในปากของจระเข้ กริชที่ช่วยให้เขาหลบพ้นหายนะมาได้นั้นถูกทำลายไปแล้วระหว่างทาง มันไม่ใช่กริชที่เขาได้มาจากดันเจี้ยนมือใหม่แต่เป็นเล่มใหม่ที่ได้รับมาจากกุนเธอร์สัน กริชอันเดิมถูกคนของดยุคเวย์นยึดไปแล้วตั้งแต่ตอนที่พวกเขาลงมาในท่อน้ำทิ้งรวมทั้งปืนคาบศิลาด้วย

กริชของกุนเธอร์สันก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่มีคุณภาพดีกว่าเล่มเดิมของเขา คุณภาพที่ดีจากการที่เจ้าของดูแลรักษาดี แต่หลังจากผ่านกระบวนการปีนป่ายเมื่อครู่ มันก็ถูกกัดกร่อนจนไม่เหลือความเงางามแล้ว

ฉินหรานมองเห็นแสงลอดเข้ามาในปากของจระเข้เมื่อมันอ้าปากขึ้นอีกครั้ง พยายามดูดทองคำเข้าไปให้มากขึ้น แรงดูดอันทรงพลังสำแดงเดชอีกครั้ง

"เชี่ยเอ๊ย!" ฉินหรานรู้แล้วว่าจระเข้ต้องการทำอะไร เขาโผไปเกาะอยู่บนฟันที่อยู่ใกล้ที่สุดโดยไม่หยุดคิดสักวินาที

เขาไม่สามารถฉวยโอกาสนี้หนีออกไปจากปากมันได้ เขารู้ว่าเขาจะไม่สามารถทรงตัวได้เร็วพอ และการต่อต้านแรงดูดโดยไม่มีตัวช่วยถือเป็นการฆ่าตัวตาย ฉินหรานเกาะแน่นอยู่กับฟันของจระเข้ที่มีขนาดใหญ่ราวกับต้นขาคน แรงดูดเริ่มแรงมากขึ้นและแรงมหาศาลนั้นบังคับให้เขาต้องใช้มือทั้งสองข้างกอดฟันซี่นั้นเอาไว้เพื่อรักษาชีวิต แต่มันก็ไม่พอที่จะป้องกันเขาจากอันตรายที่กำลังจะมาถึง ทองคำจำนวนมากจากในห้องโถงเริ่มกรูเข้ามาในปากของจระเข้

ราวกับพายุทองคำ ทองและอัญมณีแต่ละชิ้นกระแทกเข้ากับร่างของฉินหราน ฉินหรานถูกทองและอัญมณีพวกนั้นกระแทกเข้าด้วยแรงระดับเดียวกับแรงดูดมหาศาล ทั้งทองแท่งและอื่น ๆ ทุกชนิดกระแทกใส่ตัวฉินหรานทำให้เขาต้องกัดฟันทนรับความเจ็บปวด แรงกระแทกรุนแรงราวกับถูกทุบตีด้วยไม้เบสบอลจนกระดูกหัก เมื่อแรงดูดจบลงในสองวินาทีต่อมาฉินหรานก็รู้สึกชาไปทั้งตัว

[ถูกกระแทก: ก่อความเสียหาย 120 แต้ม, สถานะบาดเจ็บรุนแรง...]

[บาดเจ็บรุนแรง: พลังโจมตี, ความคล่องแคล่ว, ความฉลาด ลดลง 3 ระดับ]

ฉินหรานรู้สึกอ่อนแรงอย่างที่สุด ร่างกายของเขาเปลี่ยนจากเวอร์ชั่นทรงพลังมาสู่เวอร์ชั่นมนุษย์ทั่วไปอีกครั้ง หลังจากถูกเลือดกัดกร่อนและพายุทองคำ ค่าพลังชีวิต 200 แต้มของฉินหรานลดลงเหลือ 40 แต้มและลดลงเรื่อย ๆ ส่วนที่แย่ที่สุดก็คือ จระเข้เปิดปากของมันขึ้นอีกครั้งเมื่อมันรู้สึกได้ว่าฉินหรานยังมีชีวิตอยู่ มันรับไม่ได้ที่เหยื่อยังมีชีวิตอยู่ในปากของมัน มันต้องการกลืนเขาลงไปอีกครั้ง

ฉินหรานตระหนักดีว่าเขาคงไม่สามารถมีชีวิตรอดจากพายุทองคำอีกครั้ง ดังนั้นเขาตัดสินใจลงมืออย่างรวดเร็ว เขาเอาระเบิด [U-II] ที่เหลืออยออกมา และเล็งไปที่หลอดอาหารของจระเข้ ดึงสลักออกแล้วโยนระเบิดลงไปหมดสามลูก

ในเวลาเดียวกัน แรงดูดของจระเข้ก็เริ่มต้นขึ้น ดูดระเบิด [U-II] ทั้งสามลูกลงไปในร่างกาย

ตูม! ตูม! ตูม!

เสียงหนัก ๆ ดังต่อเนื่องออกมาจากส่วนกระเพาะอาหารทำลายแรงดูดลง จระเข้โคลอสซาลคำรามมอย่างเจ็บปวด

[ระเบิด: ก่อความเสียหายถึงตาย ก่อความเสียหาย 800 แต้มต่อเป้าหมาย (อาวุธระเบิด (ระเบิด พื้นฐาน) 400 แต้ม x2) เป้าหมายบาดเจ็บสาหัส]

แถบแจ้งเตือนการต่อสู้ยืนยันว่าการโจมตีได้ผล ฉินหรานรู้สึกประหลาดใจมาก วินาทีถัดมาเขาก็เข้าใจ

"ถึงหนังจะหนาอย่างกับรถถัง แต่ด้านในท้องของมันก็ไม่ได้มีเกราะหนาหรือสกิลผิวเหล็กกล้า! นี่อาจจะเป็นโอกาสของฉัน!" เขาคิดขณะสัญชาตญาณการเอาตัวรอดเริ่มลุกโชน เขาอาจจะมีโอกาสฆ่าจระเข้ตัวนี้ได้

ถ้าพลังชีวิตลดต่ำกว่า 60% จะเข้าสู่สถานะบาดเจ็บปานกลาง ถ้าต่ำกว่า 30% จะเป็นบาดเจ็บรุนแรง บาดเจ็บสาหัสหมายถึงเหลือพลังชีวิตน้อยกว่า 10% ในขณะเดียวกัน ค่าสถานะทุกอย่างจะลดลง 5 ระดับ

ฉินหรานเหลือเวลาอีกแค่ 30 วินาที ก่อนที่จะถูกส่งกลับไปที่ห้องรับรองของเขา เขาหยิบ [M1905] และ [Viper-M1] ออกมาเล็งไปที่ด้านในปากของจระเข้แล้วเริ่มยิง

ปัง! ปัง!

[ยิง: ก่อความเสียหายถึงตาย ก่อความเสียหาย 1 แต้มต่อเป้าหมาย (อาวุธปืน (ปืนกลเบา ผู้มีฝีมือ) 0.5 x2)...]

[ยิง: ก่อความเสียหายถึงตาย ก่อความเสียหาย 6 แต้มต่อเป้าหมาย (อาวุธปืน (ปืนกลเบา ผู้มีฝีมือ) 3 x2)...]

นัดแรกยิงจาก [M1905] ส่วนนัดที่สองยิงจาก [Viper-M1]

"มันเสียค่าพลังชีวิต 800 แต้มและเข้าสู่สถานะบาดเจ็บสาหัส! แต่ถึงจะเหลือพลังชีวิตแค่ 10% มันก็ยังเป็นตัวเลขตั้งเท่าไหร่ไม่รู้ แม่ง! แทบไม่มีประโยชน์เลย!"

เมื่อฉินหรานมองไปที่การแจ้งเตือน เขาก็กำหมัดแน่น เขาระบุตัวเลขพลังชีวิตที่เหลืออยู่ของจระเข้ไม่ได้ เขายิง [Viper-M1] ไปหนึ่งนัด แต่เขาถูกจำกัดด้วยระยะเวลาใส่กระสุน 30 วินาทีของดันเจี้ยน แม้ว่าความเสียหายที่ได้จาก [M1905] จะดูน้อยจนไร้ค่า แต่เขาก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เขายังคงลั่นกระสุนจาก [M1905] ต่อ

[ยิง: ก่อความเสียหายถึงตาย ก่อความเสียหาย 1 แต้มต่อเป้าหมาย (อาวุธปืน (ปืนกลเบา ผู้มีฝีมือ) 0.5 x2)...]

[ยิง: ก่อความเสียหายถึงตาย ก่อความเสียหาย 1 แต้มต่อเป้าหมาย (อาวุธปืน (ปืนกลเบา ผู้มีฝีมือ) 0.5 x2)...]

ฉินหรานลั่นกระสุนไม่หยุด แต่ละนัดก่อให้เกิดเสียงคำรามเจ็บปวดจากจระเข้ในขณะที่มันดิ้นรนและกลิ้งไปมา ไม่ว่ามันจะพยายามดิ้นรนแค่ไหน ฉินหรานก็ปักหลักมั่นคงเหมือนต้นไม้ต้นหนึ่งที่ไม่สั่นคลอน

มีแสงแลบจากปากกระบอกปืน [M1905] เรื่อย ๆ ขณะเวลาเดินไป

สี่วินาที!

ปัง!

สองวินาที!

ปัง!

สัตว์ประหลาดหยุดคำรามและไม่เคลื่อนไหวอีกต่อไป

ไอเทมสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้าฉินหรานและเขาคว้ามันไว้อย่างรวดเร็ว

เมื่อเวลาหมดลง เขาก็หายตัวไปในอากาศ