Chapter 49: ทุ่มสุดตัว

ปัง! ปัง! ปัง!

พอฉินหรานออกไปจากที่กำบัง กระสุนก็ถูกยิงมาจากดาดฟ้าอีกครั้ง ในความมืดยามกลางคืน ฉินหรานเคลื่อนที่ได้ราวกับแมว มือคล่องแคล่วเท้าว่องไว ลูกกระสุนพลาดเป้าจากตัวเขาและกระทบลงที่พื้น เศษดินและทรายฟุ้งกระจาย กระสุนเหล่านั้นราวกับสัตว์ป่าที่ตามหลังฉินหรานมาแต่จับเขาไม่ได้

ความคล่องแคล่ว ระดับ E- และสกิล [หลบหลีก] ระดับผู้มีฝีมือ และผลลัพธ์พิเศษ [เชี่ยวชาญการก้าวเลี่ยง] ยิ่งกว่าได้ผลเมื่อเผชิญกับพวกโจรที่มีความสามารถในการยิงปืนย่ำแย่ ฉินหรานหลบกระสุนที่พุ่งเข้ามาได้ราบรื่นราวกับเต้นระบำจังหวะวอลทซ์ ทุกคนตกตะลึงในตัวเขา เขาดึงตำรวจที่ล้มลงไปเอาไว้อย่างว่องไวแล้วม้วนตัวหลบ ไม่นานก็กลับมาถึงที่กำบังที่เลส์ชูเดอร์อยู่

"เขาต้องการหมอ!" ฉินหรานส่งตัวตำรวจที่ได้รับบาดเจ็บให้เพื่อนตำรวจของอีกฝ่ายที่มองฉินหรานด้วยสายตาขอบคุณและยิ้มให้ ฉินหรานช่วยทุกคนในทีมเท่าที่ทำได้

"ขะ..ขอบใจ!" เลส์ชูเดอร์พูดตะกุกตะกัก

ก่อนที่ฉินหรานจะทันได้ตอบ เลส์ชูเดอร์ก็หมุนตัวกลับไปและจ้องเขม็งไปที่ชูเบิร์กที่อยู่บนชั้นสองของตึกฝั่งตรงข้าม ถ้าไม่เพราะระเบิดพวกนั้น เขาก็ไม่ต้องทำให้ตัวเองอับอายและลดตัวลงไปขอบคุณมือสมัครเล่น แม้ว่าเลส์ชูเดอร์จะรู้สึกขอบคุณฉินหรานจากใจจริงแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความเกลียดชังในตัวชูเบิร์กลดลง

ในความเป็นจริง ถ้าไม่มีระเบิดพวกนั้น เลส์ชูเดอร์ก็คงสามารถจัดการกับชูเบิร์กเองได้ และไม่ต้องเรียกหากำลังเสริม ต่อให้กำลังเสริมจากสารวัตรจอห์นจะมาถึงแล้ว เลส์ชูเดอร์ก็ยังไม่มีความมั่นใจว่าเขาจะสามารถจัดการกับชูเบิร์กได้ ชูเบิร์กมีอาวุธเยอะเกินไปมาก

"หรือพวกเราจำเป็นต้องเรียกกำลังเสริมจากกองทัพแล้ว?" ภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเลส์ชูเดอร์ เขาปฏิเสธความคิดนั้นโดยทันทีแต่สัญชาตญาณของเขาก็บอกว่านี่เป็นวิธีเดียว

"ถ้าเราทำอย่างนั้นก็เท่ากับนำความอับอายมาให้กองกำลังตำรวจ!" สายตาของเลส์ชูเดอร์เข้มขึ้น เขาจินตนาการถึงพาดหัวข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์ในวันพรุ่งนี้เรียกกองกำลังตำรวจว่าไร้ประโยชน์

"ห่าเอ๊ย!" เลส์ชูเดอร์กำหมัดทุบลงไปบนพื้นอย่างแรง แค่คิดเขาก็หงุดหงิดแล้ว

"มันยังไม่จบจนกว่าเราจะยอมแพ้!" ฉินหรานบอกเลส์ชูเดอร์ที่เงยหน้ามามองเขา "ท่านรอง ถ้าเป็นไปได้ผมอยากรู้สถานการณ์ของฝั่งโน้น บางที ผมอาจจะคิดอะไรออก" คำพูดของฉินหรานฟังดูสุภาพแต่น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

"แก..."

เลส์ชูเดอร์อยากจะเยาะเย้ยความมั่นใจของมือสมัครเล่น แต่เขาก็บังคับตัวเองไว้เพราะเขาจำได้ว่าฉินหรานได้ช่วยชีวิตทั้งเขาและคนของเขาเอาไว้ อย่างไรก็ตาม เขาไม่คิดว่าฉินหรานจะคิดแผนอะไรได้ถึงเขาจะแสดงทักษะการใช้ปืนโดดเด่นก่อนหน้านี้ สถานการณ์ตอนนี้ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยการใช้ปืนได้เก่ง ฉินหรานเดาความคิดของเลส์ชูเดอร์ได้ รองสารวัตรตำรวจไม่ใช่คนที่เก็บความรู้สึกเก่ง มันง่ายมากที่จะหาวิธีรับมือคนแบบนี้

"อย่าบอกผมนะว่าคุณไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะลอง?" ฉินหรานพูดพร้อมยิ้ม

การเยาะเย้ยเล็ก ๆ นั้นทำให้เลส์ชูเดอร์โมโหยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าของเขาขึ้นสีแดง เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดตรง ๆ

"แกคิดว่าแกจะแก้ไขเรื่องนี้ได้ทั้งที่ฉันและคนของฉันทำไม่ได้งั้นเหรอ? ฝั่งของชูเบิร์กมีคนอย่างน้อยยี่สิบคนและทุกคนมีอาวุธ! พวกมันยังมีระเบิดอีกตั้งเท่าไหร่ก็ไม่รู้ เท่าที่ดูแล้วอาจจะเกินร้อยลูก ไอ้พวกห่านั่นปิดหน้าต่างของชั้นแรกและชั้นสองไว้ ถ้าอยากเข้าไปก็คงต้องเข้าทางหลังคาแล้ว! ให้ตายสิ! ถ้าฉันรู้ว่าใครเอาปืนให้มันนะ ฉันจะบีบไข่มันให้แตกเลย!" เลส์ชูเดอร์ระบายความโกรธของตัวเองด้วยการทุบกำปั้นลงที่พื้นอีกครั้ง

"ก็คือมีคนอย่างน้อยยี่สิบคน ทุกคนมีอาวุธ และมีระเบิดไม่รู้จำนวน?" ฉินหรานหรี่ตาลงหลังฟังรองสารวัตรตำรวจพูด ในใจกำลังคำนวณและประเมินสถานการณ์ที่อีกฝั่งถนน

ความมืดยามค่ำคืนไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อฉินหราน แสงจันทร์สว่างมากพอให้เขามองเห็นได้ชัดเจนว่าอีกฝั่งนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง พวกโจรที่ยิงกระสุนมานั้นถอยกลับไปบรรจุกระสุนใหม่ แต่อีกสามคนยังอยู่บนดาดฟ้าแล้วพร้อมปืนบรรจุกระสุนเต็มที่

หนึ่งในนั้นถือระเบิดทำมือที่ยังไม่จุดไว้ในมือ

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของฉินหราน

"ท่านรอง คุณสามารถจัดการคนหนึ่งตรงนั้นได้ไหม?" ฉินหรานถาม

"ได้ แต่นั่นมีอีกสองคนนะ!"

"ทิ้งอีกสองคนนั้นไว้ให้ผม ผมมีแผน! ดูเหมือนว่าพวกมันมีระเบิดเยอะมาก ด้วยระเบิดจำนวนมากขนาดนั้นทั้งหมดเราต้องการก็แค่ประกายไฟเล็ก ๆ และมันก็จะ บูม! ส่งพวกมันปลิวไปนรก!" ฉินหรานอธิบายแผนของเขา

"นี่แกบ้าไปแล้วเหรอ? แกรู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรอยู่?" เลส์ชูเดอร์ส่ายหน้าเมื่อได้ฟังแผนของฉินหราน สำหรับเขาแล้ว ภารกิจนี้เป็นไปไม่ได้ ถนนกว้างและตึกสูงสองชั้นนั้นเป็นปัญหา ต่อให้มีคนปีนขึ้นไปบนดาดฟ้าได้ก็ยังคงถูกสาดกระสุนใส่แน่ ๆ

"แน่นอนว่าผมเป็นคนลงมือ! ทำไม่คุณไม่ให้ผมลองดูล่ะ? คุณมีวิธีที่ดีกว่านี้เหรอ? หรือว่าคุณอยากให้ตัวเองกลายเป็นเรื่องตลกกลั้วน้ำชายามบ่ายของคนอื่น?" ฉินหรานพูดพร้อมยิ้ม

"ได้! แต่แกไปคนเดียว! นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรา!" เลส์ชูเดอร์กัดฟันแน่นด้วยความโกรธ

"ด้วยความยินดีเลย" ฉินหรานไม่แปลกใจกับการตอบรับของเลส์ชูเดอร์ เลส์ชูเดอร์ซ่อนความรู้สึกไม่เก่ง แม้ว่าพวกเขาจะเจอกันแค่ครู่สั้น ๆ ฉินหรานก็มองออกว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนยังไง

"งั้น เอาเลยนะ?" ฉินหรานพูดแล้วม้วนตัวออกไปจากที่กำบัง [M1905] และ [Viper-M1] ในมือก็ลั่นออกไปโดยทันที

ปัง! ปัง!

ปัง!

กระสุนสองนัดติด ตามด้วยนัดที่สาม ฉินหรานเร็วแต่เลส์ชูเดอร์ก็ไม่ได้ช้า คนร้ายที่อีกฝั่งสองคน กระสุนสามนัด ทั้งหมดนั้นเข้าเป้าพอดี เลส์ชูเดอร์ตื่นตากับความสามารถในการใช้ปืนของฉินหราน และการที่ฉินหรานสามารถยิงกระสุนออกไปแทบจะพร้อมกัน

ที่จริงแล้ว ฉินหรานไม่ได้ยิงสองนัดพร้อมกัน แต่เพราะเขาเร็วมาก ระยะเวลาสั้นเกินจะสังเกตพบ สำหรับเลส์ชูเดอร์ มันจึงเหมือนกับว่าฉินหรานยิงกระสุนทั้งสองนั้นพร้อมกัน

"ยิงคุ้มกัน!" ฉินหรานบอกเลส์ชูเดอร์ จากนั้นก็วาง [Viper-M1] ลงบนพื้น ก่อนจะพุ่งออกไปที่ตึกฝั่งศัตรู วินาทีถัดมาเลส์ชูเดอร์ก็ได้เห็นภาพที่ทำให้อ้าปากค้าง ปืนในมือสั่น เขาเห็นชัดเลยว่าฉินหรานนั้นพุ่งข้ามถนนไปอย่างคล่องแคล่วด้วยความเร็วผิดปกติ กระโดดขึ้นกลางอากาศราวกับลิง คว้าเข้าที่ระเบียงของชั้นสอง กระบวนการทั้งหมดกินเวลาไม่ถึงสามวินาที

ทันใดนั้น คนของชูเบิร์กสองคนโผล่ขึ้นบนดาดฟ้าอีกครั้ง ผู้ชายพวกนั้นไม่ได้ทำให้เลส์ชูเดอร์ที่มีสมาธิกับภารกิจตกตะลึงแต่อย่างใด ทันใดที่พวกมันโผล่ออกมา เขาก็ลั่นไกปืน

"ยิงคุ้มกันเขา!" เลส์ชูเดอร์ตะโกน แทนที่จะบรรจุกระสุนปืนในมือ เขาคว้าปืนที่มีกระสุนเต็มจากหนึ่งในคนของเขาที่ใกล้ ๆ มาและเริ่มเล็งยิง

ตำรวจคนอื่น ๆ เห็นฉินหรานปีนขึ้นตึกไปอย่างกล้าหาญ รวมทั้งเสียงตะโกนของรองสารวัตร พวกเขาก็ช่วยยิงคุ้มครองฉินหรานอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังขึ้นเป็นชุด คนของชูเบิร์กที่เพิ่งโผล่ขึ้นบนดาดฟ้าก็ล้มลง ระหว่างนี้ฉินหรานเองก็ปีนสูงขึ้นจนถึงดาดฟ้า และตรวจสอบสถานการณ์ที่นั่น

มีส่วนหนึ่งของดาดฟ้าที่ยุบตัวลงเกิดเป็นโพรงใหญ่ คนของชูเบิร์กก็เข้าออกจากตึกด้วยบันไดไม้สองอันที่พาดไว้ ฉินหรานมองเห็นคนของชูเบิร์กด้านในตึกผ่านโพรงใหญ่บนดาดฟ้า ฝั่งโจรเองก็เห็นฉินหรานเช่นกัน

"จัดการไอ้ลูกหมานั่น!" เสียงดังมาจากด้านในตึก พวกโจรก็ทำตามโดยหยิบปืนของพวกมันขึ้นมาแล้วยิงไปตรงที่ฉินหรานยืนอยู่ ก่อนที่พวกมันจะได้ทันยิง ฉินหรานก็ม้วนตัวหลบจากวิถีกระสุนไปแล้ว

เขามีแผนการอยู่ในใจ เขาดึงระเบิด [U-II] ออกมา ดึงสลักออกแล้วขว้างลงไปในโพรง โดยไม่คิดซ้ำสอง จากนั้นก็รีบลุกขึ้นแล้วพุ่งออกตัวออกไปให้พ้นรัศมีระเบิด เขาวิ่งไปตามดาดฟ้าแล้วกระโดดข้ามไปที่ดาดฟ้าตึกข้าง ๆ ที่ห่างไปประมาณ 8 เมตร นอกจากคนของชูเบิร์กแล้ว ฉินหรานมองผ่านโพรงบนหลังคาลงไปเห็นกล่องใบหนึ่งเปิดอยู่ด้านในมีระเบิดทำมือ

ระเบิดที่ขว้างลงไปย่อมทำให้ระเบิดทำมือพวกนั้นทำงาน ถ้าฉินหรานยังอยู่ในรัศมีทำการ เขาคงถูกแรงระเบิดไปด้วย

ตูม!

ตอนที่ฉินหรานทิ้งตัวลงบนดาดฟ้าตึกข้าง ๆ และกลิ้งตัวหลบ ตึกที่ด้านหลังเขาก็ระเบิดเสียงดัง ฉินหรานไม่สามารถต้านแรงระเบิดได้ แค่พริบตาเดียวแรงระเบิดก็ส่งให้เขาม้วนตัวออกไปไกลกว่าเดิมมาก ตอนที่ม้วนตัว ฉินหรานก็เห็นชูเบิร์กและคนของมันที่ชั้นสองของตึกที่ถูกระเบิด พวกมันถูกไฟคลอกดูราวกับคบเพลิงมนุษย์

แสงจากระเบิดปกคลุมไปครึ่งฟ้า แสงสว่างส่องไปถึงเลส์ชูเดอร์และลูกน้อง และสีหน้าตะลึงของพวกเขา พวกเขาแทบไม่เชื่อสิ่งที่ตาเห็น

ฉินหรานเป็นคนทำเหรอ?

ฉินหรานทำสำเร็จ!

ตำรวจนายหนึ่งร้องออกมาเสียงดังลั่น ไม่ช้าก็มีปรบมือจากคนที่เหลือตามมา

แม้แต่เลส์ชูเดอร์เองก็ไม่สามารถซ่อนความดีใจบนใบหน้าได้ เขานึกถึงคนที่ทำให้เกิดปาฏิหาริย์นี้ ในขณะที่ฉินหรานยังตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน คนอื่นก็เริ่มโห่ร้องและพุ่งตรงมาที่ดาดฟ้าตึกที่เขาอยู่