Chapter 1: เข้าเกม

มันเป็นเดือนกรกฎาคม พระอาทิตย์ลอยสูงท้องฟ้าสว่างตา แสงอาทิตย์ยังแผดเผา แม้จะรูดม่านหนาหนักปิดเอาไว้ก็ยังปิดกั้นแสงสว่างจ้าได้ไม่หมด มันส่องผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านเข้ามาเกิดเป็นช่องแสงที่เป็นแหล่งแสงสว่างเดียวในห้อง

กริ๊ง!

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

หลังจากกริ่งดังสามครั้ง สายเรียกเข้าก็ถูกตัดเข้าระบบตอบรับอัตโนมัติ

“ฉินหราน? นี่หมอหวางเองนะ อีกแค่ปีเดียวเธอก็จะอายุสิบแปดแล้วนะ ถ้าเธอไม่เริ่มการรักษาโรคทางพันธุกรรมของเธอตอนนี้ เธอก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้วนะ”

สุภาพและเป็นทางการเหมือนเช่นเคย

ฉินหรานไม่สนใจข้อความนั่นและยังคงจดจ่ออยู่กับตลับเกมในมือ มันมีสีแดงสด ขนาดเท่าเล็บนิ้วหัวแม่มือ

หลังจากที่เขาตรวจดูแล้ว ฉินหรานก็ดันตลับเกมที่มีราคาเท่าเงินเก็บทั้งหมดของเขาเข้าไปในช่องเสียบบนหมวกเล่นเกม

ติ๊ง!

มีเสียงเตือนดังมาจากลำโพงของหมวกเล่นเกม

เขาไม่สนใจ

แน่นอนว่าไม่มีของอย่างบริษัทผู้ผลิตหรือว่าคำเตือนเรื่องความปลอดภัยเพราะว่ามันเป็นเกมเถื่อนเกมหนึ่ง

ตอนที่เกมนี้เปิดตัวครั้งแรกเมื่อประมาณหนึ่งปีก่อน เกมอ้างว่ามีความเหมือนจริงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ โดยทฤษฎีแล้ว เมื่อเกมเกมหนึ่งอ้างว่ามีความเหมือนจริงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ มันก็ควรจะชนะเกมอื่น ๆ ในท้องตลาดที่มีความเหมือนจริงแค่ราว ๆ สามถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ได้อย่างง่ายดาย และกลายเป็นที่นิยมของแฟน ๆ ได้ในพริบตา แต่ว่าในกรณีนี้ เกมกลับถูกสั่งห้ามจำหน่ายตั้งแต่ก่อนที่จะปล่อยสู่ตลาดด้วยซ้ำ

เหตุผลคือ มันเหมือนจริงเกินไป

เหมือนจริงพอที่จะฆ่าคุณได้หากคุณตายในเกม

ในบรรดาผู้เล่นรุ่นทดลองทั้งสามพันคน มีเพียงสิบเปอร์เซ็นต์ที่รอดชีวิตและสามารถล็อกเอ้าท์ออกจากเกมได้ จากจำนวนผู้เสียชีวิตหลายพัน เกมนี้จึงถูกตัดสินว่าไม่อาจวางจำหน่ายในท้องตลาด ถึงอย่างนั้น ฉินหรานก็ได้ยินข่าวลือมาว่า มีพวกเศรษฐีที่อยากได้ความตื่นเต้น ลงทุนในเกมนี้เพื่อให้เกมกลับมาเล่นได้อีกครั้ง ทำให้มันกลายเป็นเกมใต้ดินอย่างแท้จริง มีคนเพียงหยิบมือที่เข้าถึงได้

ต่อให้ไม่นับว่าต้องมีเส้นสายในทางลับถึงจะหาซื้อเกมนี้มาได้และยังมีค่าธรรมเนียมพิเศษที่ต้องจ่าย แค่ความจริงที่ว่าการตายในเกมหมายถึงการตายในชีวิตจริงก็เพียงพอให้ทุกคนหยุดไขว่คว้าหาเกมนี้แล้ว

แต่ฉินหรานไม่สนใจ

เพราะว่าถ้าเขาไม่สามารถที่จะหาเงินสามล้านมาเป็นค่ารักษาได้ภายในปีนี้ ด้วยสภาพความผิดปกติของพันธุกรรมของเขา ยังไงเขาก็ต้องตายอยู่ดี เงินสามล้านอาจจะดูไม่มากสำหรับคนรวย แต่สำหรับฉินหราน มันเป็นตัวเลขที่สูงเกินจะหามาได้ ตั้งแต่สามปีก่อนตอนที่เขาเพิ่งตรวจพบความผิดปกติทางพันธุกรรม เขาก็เริ่มทำงานหนักเพื่อหาเลี้ยงชีพ แต่สำหรับเขาแล้ว เงินที่เก็บออมมาได้มันก็เหมือนแค่น้ำหยดเดียวในมหาสมุทร

ตอนนั้นฉินหรานอายุแค่สิบสี่ปี เป็นนักเรียนมัธยมธรรมดา ๆ ที่ยังไม่มีใบประกาศนียบัตร แม้ว่าเขาจะยังเยาว์วัยและกระตือรือร้น แต่เขาก็ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะทำงาน อายุของเขายังไม่ถึงเกณฑ์ เขาทำได้แค่งานพาร์ทไทม์ แต่ไม่ว่าเขาจะรับงานพาร์ทไทม์แบบไหนก็ไม่สามารถที่จะหาเงินสามล้านเป็นค่ารักษาได้ ต่อให้ทำงานพาร์ทไทม์ถึงสามอย่าง มีเวลานอนแค่วันละห้าชั่วโมง หลายปีที่ผ่านมาเขาก็เก็บเงินได้แค่สามหมื่น คิดเป็นหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของค่ารักษาที่เขาต้องใช้เท่านั้นเอง

เขาหมดหวังแล้ว

ชีวิตของเขาเคยมีความหวัง เคยมีความฝันมากมาย... เขาไม่อยากตาย

แต่ความจริงนั้นโหดร้าย

แต่แล้ว ในความสิ้นหวังนี้ เขากลับได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเกมเถื่อนเกมหนึ่งจากนักรับจ้างเล่นเกมที่เขาทำงานให้ ว่ากันว่าในเกมนั้น อุปกรณ์ระดับสูงชิ้นไหน ๆ ก็สามารถขายได้ราคาเป็นล้าน หลังจากยืนยันข่าวลือแล้ว เขาตัดสินใจที่จะลองเสี่ยงดู เขาใช้เงินเก็บจากการทำงานหนักสามปีซื้อตลับเกมใต้ดิน และพร้อมที่จะเดิมพันด้วยชีวิต

"ให้มันรู้กันไปเลย" เขาคิดกับตัวเอง

เขาสวมหมวกเล่นเกมและนอนลงบนเตียง

ในครรลองสายตามืดลง มีตัวอักษรค่อย ๆ ปรากฏขึ้นทีละแถว ร่วมกับเสียงอธิบาย

[ตรวจสอบ ID ผู้ใช้งาน...]

[ยืนยัน ID ผู้ใช้งาน: ฉินหราน, 17, กำพร้า, อาศัยในบ้านสวัสดิการสหภาพแรงงาน...]

[ตรวจสอบอุปกรณ์...]

[ยินดีต้อนรับคุณเข้าสู่เกมใต้ดิน เกมจะเริ่มในทันที...]

[เข้าสู่ดันเจี้ยนสำหรับผู้เล่นเดี่ยว...]

[ข้อมูลพื้นฐาน: สงครามเริ่มลุกลามเข้ามาในเมือง ประชาชนไม่ทันได้เตรียมพร้อมรับมือ ส่วนใหญ่จึงเสียชีวิตในระหว่างการต่อสู้ของทั้งสองฝ่าย เหลือไว้แต่ชาวเมืองเช่นคุณที่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดอยู่ในเมืองที่กลายเป็นซากปรักหักพัง เสียงปืนทำให้คุณหวาดกลัวอยู่เรื่อย ๆ ทั้งสองฝ่ายล้วนไม่ได้คิดจะสงบศึก ในแววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง กระหายเลือด และต้องการทำลายทุกอย่างให้ราบ!]

[ภารกิจหลัก: มีชีวิตรอด 7 วัน, 0/7]

[ภารกิจรอง (ไม่บังคับ): ช่วยเหลือชาวเมืองจนสงครามสงบ การประเมินสุดท้ายจะสูงขึ้นตามจำนวนชาวเมืองที่ช่วยไว้ได้]

(คำใบ้: ดันเจี้ยนของผู้เริ่มต้นถือเป็นโอกาสทองของผู้เล่นทุกคน)

เมื่อคำอธิบายทั้งหมดปรากฏขึ้น เกมหยุดนานสามนาทีให้ฉินหรานมีเวลาอ่านอย่างเพียงพอ จากนั้น แสงสว่างจ้าก็พุ่งเข้าใส่เขา แม้จะหลับตาอยู่ก็ยังรู้สึกได้ว่าเป็นอันตรายต่อสายตา เขายกมือขึ้นพยายามป้องแสง เขารู้สึกว่าตัวเองตกจากที่สูงลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกนั้นยาวแค่ไม่กี่วินาที เมื่อรู้สึกเป็นปกติอีกครั้ง เขาเอามือออกและลืมตา จากนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้างทันที

ตรงหน้าเขา ห่างออกไปไม่ถึงเมตร มีร่างคนที่ช่องท้องถูกกรีดเปิดนอนอยู่ หัวของคนผู้นั้นเอียงมาเล็กน้อยและลูกตาที่เริ่มเน่าเปื่อยนั้นจ้องตรงมาที่ฉินหราน ฉินหรานหายใจกระชั้น ในชีวิตของเขา เขาไม่เคยพบเห็นศพมนุษย์มาก่อน ที่แย่ที่สุดที่เขาเคยเจอคือเลือดออกในระหว่างการทะเลาะเบาะแว้ง

ตอนนี้ ศพศพหนึ่งมาอยู่ตรงหน้าเขาและยังจ้องมาที่เขาด้วยลูกตาไร้แววแห่งชีวิต เพียงพอที่จะทำให้เขาตื่นตระหนกด้วยความหวาดกลัว ด้วยความตกใจ สัญชาตญาณของฉินหรานบอกให้เขาถอยออกมาจนกระทั่งชนเข้ากับกำแพงด้านหลัง

ปึ้ก!

แรงกระแทกของแผ่นหลังกับกำแพงทำให้เขาเจ็บจนหน้ามืด แต่ว่าความเจ็บนี้ช่วยพาเขาออกจากภาวะตื่นตระหนกและหวาดกลัว เรียกสติเขากลับมา "นี่มันเป็นเกม! มันเป็นเกม! แม้ว่ามันจะเหมือนจริงถึงร้อยเปอร์เซ็นต์แต่มันก็เป็นแค่เกม!"

ประสาทรับรู้ของเขาทำให้เขาตระหนักได้ว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์แบบไหน นี่ไม่ใช่ศพจริง เป็นการจำลองขึ้นมาของเกม อย่างไรก็ตาม ภาพตรงหน้าเขาเหมือนจริงมาก กลิ่นเลือดและกลิ่นเน่าเปื่อยของซากศพโน้มน้าวเขาไปในทางอื่น และเขาจำเป็นต้องพิสูจน์บางอย่างเพื่อกล่อมให้ตัวเองสงบลง

"ตัวละคร" ฉินหรานพูด

เขาเคยทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านรับจ้างเล่นเกม เขาค่อนข้างคุ้นเคยกับวิธีการควบคุมในเกม โชคดี กฎและการควบคุมบางอย่างนั้นใช้เหมือนกันในทุกเกม แม้แต่เกมเถื่อนนี่ก็ด้วย พอเขาพูดขึ้น หน้าต่างสถานะตัวละครที่มีแค่เขาที่เห็นก็ปรากฏขึ้น

หน้าต่างสถานะตัวละครประกอบด้วย 3 แถบ

[ชื่อ: ฉินหราน]

[อายุ: 17 (เพศชาย)]

[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]

[ฉายา: ไม่มี]

[พลังชีวิต: 100]

[กำลังกาย: 100]

ฉินหรานกวาดตาผ่านหน้าแรกที่ย่อมต้องเป็นสถานะและรายละเอียดของตัวละคร หน้าที่สองเป็นค่าสถานะของตัวละคร

[พลังโจมตี: F]

[ความคล่องแคล่ว: F]

[พลังป้องกัน: F]

[พลังจิต: F+]

[ความฉลาด: F+]

หน้าที่สามประกอบด้วย สกิล, อุปกรณ์ และช่องเก็บของ ซึ่งตอนนี้ว่างเปล่า

[สกิล: ไม่มี]

[อุปกรณ์: ไม่มี]

[ช่องเก็บของ: ว่าง]

(การประเมิน: มือใหม่ ไร้ประโยชน์สิ้นดี!)

แม้ว่าการประเมินที่บรรทัดท้ายสุดจะดูถูกเขาอยู่บ้าง ฉินหรานก็ยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า ถ้าหน้าต่างระบบยังปรากฏต่อหน้าเขาได้ เขาก็อยู่ในเกมอย่างไม่ต้องสงสัยเลยต่อให้มันรู้สึกเหมือนจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตาม ฉินหรานหายใจลึก ๆ สองสามครั้ง ไล่ความกลัวที่ยังเหลือออกไปและปลอบตัวเองให้สงบลง เมื่อรู้สึกว่าใจเย็นพอแล้ว เขาก็มองศพเกือบเน่านั่น

ถ้าเป็นในชีวิตจริงมันคงทำให้เขาตระหนกและหวาดกลัวแน่ ๆ แต่ในเกม ศพมีความหมายอื่น: เงินและอุปกรณ์ในเกม!

เขาไม่ได้ลืมว่าทำไมตัวเองถึงได้เข้ามาเล่นเกมใต้ดิน-- ก็เพื่อหาเงินให้เพียงพอต่อการรักษาโรคทางพันธุกรรมของเขาไง แต่เพื่อการนั้น เขาต้องแข็งแกร่งมากพอ เมื่อเขาเก่งมากพอเท่านั้นถึงจะสามารถหาเงินและอุปกรณ์เลิศ ๆ ในเกมได้ และเมื่อหาได้มากพอ เขาจะเปลี่ยนมันเป็นเงินจริง ถึงแม้ตอนนี้เขายังไม่มีอะไรสักอย่าง ไม่มีสกิล ไม่มีอุปกรณ์ ช่องเก็บของว่างเปล่า และค่าสถานะตัวละครต่ำเตี้ย การประเมินที่เขาได้รับต่ำติดดิน เห็นได้ชัดเลยว่าเขายังไม่มีคุณสมบัติพอ เขาต้องการเวลามากกว่านี้เพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้มีเวลามากเช่นกัน เขาเหลือเวลาแค่ประมาณหนึ่งปีในชีวิตจริง

แล้วในเกมล่ะ?

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถระบุระยะเวลาแน่นอนที่เขามีได้ แต่เมื่อมองไปที่ตัวบอกเวลาในเกมเสมือนจริงแล้ว เขาดูเหมือนจะไม่ได้มีเวลาเพิ่มขึ้นมากมายจากเวลาในชีวิตจริง นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเขาจึงจำเป็นต้องคว้าทุกโอกาสที่ผ่านมาเพื่อพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น และตรงหน้าเขา มีโอกาสที่ว่าอยู่

ฉินหรานกลั้นความขยะแขยงเอาไว้ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ร่างที่นอนอยู่ แม้จะรู้ว่านี่เป็นแค่เกม แต่ความเหมือนจริงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนว่ากำลังสัมผัสกับศพจริง ๆ กลิ่นเหม็นของเลือดแห้ง ๆ ทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้

ฉินหรานพยายามไม่มองไปที่ดวงตาขุ่นมัวของศพ ส่วนช่องท้องที่ฉีกเปิดนั่นเขาไม่กล้าแม้แต่จะมอง เขาใช้มือทั้งสองข้างค้นไปทั่วซากศพ แค่ครู่เดียวตาของฉินหรานก็เปล่งประกายขึ้นมาขณะเอียงหัวนิด ๆ เหมือนว่าเขาจะพบอะไรเข้าแล้ว เขามองไปที่สายหนังที่มือซ้ายของตัวเองจับแน่นอยู่ เขาดึงแรง ๆ และเห็นกระเป๋าสะพายหลังใบหนึ่งหลุดออกมาจากซากศพ

กระเป๋าสะพายหลังนั้นวางไว้มิดชิดมากและถูกบังพ้นสายตาด้วยท่าทางของศพยากจะมองเห็นได้หากไม่ได้ค้นอย่างละเอียด

ข้างในน่าจะมีของดี

สายตาของฉินหรานมองไปที่กระเป๋าสะพายหลังในมือด้วยดวงตาเป็นประกายอย่างไม่รู้ตัว

.

.

.

.

TL note: เปิดเรื่องใหม่รอไว้ อาจจะยังอัพไม่ต่อเนื่องเพราะกำลังตรองเรื่องพวกคำเรียกค่าสถานะต่าง ๆ (แปล ไม่แปล ถ้าแปลจะแปลยังไงให้มันใกล้เคียงที่สุด) เพราะฉะนั้นอาจจะยังมีจุดที่เปลี่ยนไปมา ขอผู้อ่านรอก่อน หรือจะให้คำแนะนำอะไรก็ทิ้งข้อความไว้ได้

เรื่องนี้แปลใหม่ทั้งหมด ระหว่างที่กำลังหาจุดสมดุลการแปล จะเปิดอ่านฟรีไปก่อน ขอบคุณที่ช่วยสนับสนุน ฝากผู้อ่านช่วยกดเข้าชั้นด้วย