บทที่ 16: เค้กชิ้นเล็กที่หอมและนุ่ม

บทที่ 16: เค้กชิ้นเล็กที่หอมและนุ่ม

“อาหารสามอย่างนี้ รสชาติเป็นยังไงบ้างครับ?”

หลังจากที่มู่มู่และไต่ชิงหนิงได้ชิมอาหารแล้ว ซูจิงหมิงก็เอ่ยถามขึ้น

“อร่อยสุดๆ ไปเลยค่ะ!” มู่มู่ยกนิ้วโป้งให้พลางเอ่ยชมไม่ขาดปาก ขาสั้นๆ ทั้งสองข้างแกว่งไปมาในอากาศ

คำศัพท์ที่เด็กอนุบาลรู้จักนั้นมีจำกัด ดังนั้นการที่เธอเติมคำว่า “สุดๆ” ลงไปหลังคำว่า “อร่อย” แสดงว่าเธอชอบอาหารมื้อนี้มากจริงๆ

“พูดตามตรง ฉันค่อนข้างทึ่งกับฝีมือการทำอาหารของคุณในตอนนี้เลยละ” ต่อไปเป็นตาของไต่ชิงหนิงที่ต้องแสดงความเห็นบ้าง

“ในความคิดของฉัน อาหารสามอย่างนี้มาถึงระดับโรงแรมห้าดาวแล้ว ทั้งการจัดจานและรสชาติ โดยเฉพาะการแกะสลักหัวไชเท้า คนส่วนใหญ่คงไม่สามารถทำให้ออกมาสวยขนาดนี้ได้ แล้วตอนนี้คุณทำงานเป็นเชฟเหรอ?”

ไต่ชิงหนิงและซูจิงหมิงเพิ่งกลับมาติดต่อกันได้สองวัน แต่เธอยังไม่รู้ว่าซูจิงหมิงทำงานในสายงานไหน จึงถือโอกาสใช้มื้ออาหารนี้ในการถามไถ่

“ผมไม่ใช่เชฟครับ” ซูจิงหมิงส่ายหน้า “การทำอาหารเป็นแค่ความชอบส่วนตัวน่ะ งานก่อนหน้านี้ของผมคือการพัฒนาโปรแกรม”

ไต่ชิงหนิงทำงานที่สถานีโทรทัศน์ทุกวันและมีความอ่อนไหวต่อคำพูดเป็นอย่างมาก เธอสังเกตเห็นว่าซูจิงหมิงใช้คำว่า “งานก่อนหน้านี้”

“คุณเคยทำงานพัฒนาโปรแกรม แล้วตอนนี้ละ?”

ซูจิงหมิงก้มหน้าลง ตักไข่ชิ้นหนึ่งเข้าปากแล้วพูดว่า “ตอนนี้ผมไม่มีงานทำครับ ผมเพิ่งลาออกเมื่อสองวันก่อน”

“เข้าใจแล้วค่ะ” ไต่ชิงหนิงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

มิน่าละ ซูจิงหมิงถึงโทรหาเธอในคืนนั้นกะทันหัน โดยอ้างว่าเป็นบทลงโทษที่แพ้เกมกับเพื่อน

เขาคงจะอารมณ์ไม่ดีเพราะเพิ่งตกงานในตอนนั้น ก็เลยออกไปเล่นกับเพื่อนใช่ไหมนะ?

“ช่วงนี้ฉันจะลองมองหางานพัฒนาโปรแกรมให้คุณดูนะ ถ้ามีอะไรที่เหมาะสม ฉันจะรีบบอกคุณ” ไต่ชิงหนิงหลุบตาลง น้ำเสียงของเธอราบเรียบและมั่นคง

“ตกลงครับ ขอบคุณมาก” ซูจิงหมิงกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ

ที่จริงแล้ว ซูจิงหมิงไม่ได้รีบร้อนที่จะหางานทำ เพราะงานล่าสุดของเขานั้นเป็นงานที่หนักหนาสาหัสมาก มีงานให้ทำไม่จบไม่สิ้น และการทำงานล่วงเวลาจนถึงรุ่งเช้าก็ถือเป็นเรื่องปกติ

ตอนนี้ในเมื่อเขาหนีพ้นจากทะเลแห่งความทุกข์มาได้แล้ว เขาจึงอยากจะพักผ่อนให้เต็มที่สักระยะหนึ่ง

นอกจากนั้น ซูจิงหมิงยังต้องการใช้เวลากับลูกสาวให้มากขึ้นและทำหน้าที่พ่อให้สมบูรณ์

ยิ่งไปกว่านั้น เขามีระบบพ่อที่สมบูรณ์แบบอยู่กับตัว การดูแลลูกสาวทำให้เขาได้รับรางวัลจากระบบ และรางวัลเหล่านั้นก็ช่วยให้เขาดูแลลูกสาวได้ดียิ่งขึ้นไปอีก

นี่เป็นวงจรที่ดีไม่ใช่หรือไง มันดีกว่าการหางานและไปทำงานเป็นไหนๆ

แต่ในเมื่ออดีตแฟนสาวของเขาเสนอตัวช่วยหางานให้ เขาก็ไม่ควรจะปฏิเสธความหวังดีของเธอ

เขาจะรับคำไว้ก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที

มื้ออาหารถึงคราวสิ้นสุดลงในเวลาไม่นาน และไต่ชิงหนิงก็วางแผนจะพาลูกสาวกลับบ้าน

ซูจิงหมิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เดินไปส่งแม่ลูกคู่นี้ที่หน้าหมู่บ้านอย่างเงียบๆ

ไต่ชิงหนิงเปิดประตูรถด้านหลัง อุ้มลูกสาวขึ้นไปนั่งบนคาร์ซีทแล้วพูดว่า “มู่มู่ เราจะกลับบ้านกันแล้วนะลูก บอกบ๊ายบายปะป๊าสิคะ”

“บ๊ายบายค่ะปะป๊า” มู่มู่โบกมือลา ดวงตาของเด็กหญิงตัวน้อยเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

ซูจิงหมิงเองก็ไม่อยากแยกจากลูกสาวเช่นกัน แต่เขาไม่กล้าเอ่ยปากรั้งเธอไว้ ทำได้เพียงฝืนยิ้มออกมา “บ๊ายบายครับมู่มู่”

“ปะป๊าคะ...” ทันใดนั้น มู่มู่ก็เรียกขึ้นมา

“หืม?”

“พรุ่งนี้ตอนบ่าย ปะป๊าจะมารับหนูที่โรงเรียนอนุบาลไหมคะ?”

เด็กน้อยไม่สามารถเก็บซ่อนความรู้สึกอะไรได้เลย ทุกอย่างถูกเขียนไว้บนใบหน้าของเธอหมดแล้ว เธอหวังว่าจะได้พบซูจิงหมิงอีกครั้งในวันพรุ่งนี้

ซูจิงหมิงยิ้ม สบตากับดวงตาที่ใสกระจ่างของลูกสาว “แน่นอนครับ พ่อจะไปรับนะ เจอกันพรุ่งนี้ครับ”

“เย้! เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ!”

เมื่อได้ยินซูจิงหมิงตกลง ใบหน้าของมู่มู่ก็กลับมามีความสุขเหมือนเดิมอีกครั้ง

ไต่ชิงหนิงนั่งอยู่ในรถ ฟังบทสนทนาระหว่างซูจิงหมิงและลูกสาวอย่างเงียบๆ จนกระทั่งพ่อลูกทำข้อตกลงกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอจึงเริ่มสตาร์ทรถ

“พวกเราไปก่อนนะ”

ไต่ชิงหนิงเลื่อนกระจกรถลงและกล่าวทักทายซูจิงหมิงที่อยู่ข้างนอก

“ครับ คืนนี้ขับรถช้าๆ เดินทางปลอดภัยนะครับ”

ซูจิงหมิงยืนอยู่ที่เดิม เฝ้ามองไต่ชิงหนิงขับรถจากไป

จนกระทั่งไฟท้ายรถลับหายไปในความมืด เขาจึงหันหลังเดินกลับเข้าหมู่บ้าน... ไม่นานนัก ไต่ชิงหนิงก็ขับรถเข้าไปในที่จอดรถใต้ดินของหมู่บ้านและอุ้มลูกสาวลงจากคาร์ซีท

“มีเด็กหญิงตัวน้อยที่ชื่อซูมู่หว่านเข้านอนโดยไม่ได้อาบน้ำเมื่อวานนี้ วันนี้ตัวจะเหม็นหรือเปล่าน้า?”

มู่มู่ถามขึ้นทันทีด้วยความกังวล “หม่ามี้ หนูตัวเหม็นเหรอคะ?”

“ไหนมาให้แม่ดมหน่อยสิ!” ไต่ชิงหนิงกอดลูกสาวพลางหอมแก้มอย่างเอ็นดู และได้กลิ่นหอมจางๆ

โดยปกติแล้วมู่มู่เป็นเด็กที่รักสะอาด ประกอบกับไต่ชิงหนิงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธออยู่บ่อยครั้ง เธอจึงไม่มีกลิ่นตัวแรงแม้จะไม่ได้อาบน้ำเพียงแค่ครั้งเดียวก็ตาม

“ตอนนี้ยังไม่เหม็นหรอกจ้ะ แต่อาบน้ำแล้วจะทำให้ตัวหอมนะ มู่มู่อยากตัวเหม็นหรือตัวหอมละคะ?”

“หม่ามี้ หนูอยากตัวหอมค่ะ” มู่มู่ตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

“ตกลงจ้ะ งั้นพวกเรากลับเข้าบ้านไปอาบน้ำให้มู่มู่กันเถอะ”

ไต่ชิงหนิงจูงมือลูกสาว และสองแม่ลูกก็กลับเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว

“มู่มู่ แม่จะไปเตรียมน้ำในห้องน้ำนะ ลูกไปเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะก่อนนะจ๊ะ”

ไต่ชิงหนิงเปิดไฟในห้องนั่งเล่นแล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

เธอเปิดก๊อกเพื่อปรับอุณหภูมิน้ำ และเมื่อได้อุณหภูมิที่พอเหมาะแล้ว เธอก็เปิดน้ำใส่ในอ่างอาบน้ำ

“หม่ามี้ หนูมาแล้วค่า~”

มู่มู่วิ่งเข้ามาในห้องน้ำโดยสวมรองเท้าแตะสีเหลือง ในมือถือเป็ดเหลืองตัวน้อยขนาดพอดีมือ ซึ่งเป็นเพื่อนคู่หูในเวลาอาบน้ำของเธอ

“มู่มู่ มาเช็กอุณหภูมิน้ำหน่อยสิลูก”

ไต่ชิงหนิงคิดว่าอุณหภูมิน้ำนั้นใช้ได้แล้ว แต่ผู้ใหญ่และเด็กมีความรู้สึกที่ต่างกัน ดังนั้นเธอจึงต้องถามความเห็นจากลูกสาว

มู่มู่ยื่นมือไปสัมผัสน้ำในอ่างแล้วพยักหน้า “สบายจังเลยค่ะ”

“อุณหภูมิโอเคไหมจ๊ะ? งั้นเดี๋ยวแม่จะช่วยถอดเสื้อผ้าให้นะ พอกลายเป็นชีเปลือยแล้วก็รีบลงอ่างเลยนะลูก เดี๋ยวจะหวัดกินเอา”

“อื้อ!”

มู่มู่ให้ความร่วมมือด้วยการชูแขนขึ้น เพื่อให้ไต่ชิงหนิงช่วยถอดเสื้อผ้าได้สะดวกขึ้น

ทันทีหลังจากนั้น เด็กหญิงตัวน้อยก็รีบมุดลงไปในอ่างที่มีน้ำเต็มเปี่ยม

ไต่ชิงหนิงยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งลง อันดับแรกเธอช่วยล้างผมให้ลูกสาวก่อน จากนั้นก็ชโลมแชมพูสำหรับเด็ก

เพียงแค่ถูเบาๆ ฟองจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นบนศีรษะของมู่มู่ทันที

เด็กหญิงตัวน้อยเอื้อมมือไปคว้าฟองสบู่มาไว้ในกำมือ แล้ววางฟองนั้นไว้บนหัวของเป็ดเหลืองตัวน้อย

หม่ามี้กำลังสระผมให้เธอ และเธอก็กำลังสระผมให้เป็ดเหลืองตัวน้อย

“มู่มู่ วันนี้ที่โรงเรียนอนุบาลทำอะไรบ้างจ๊ะ?”

ไต่ชิงหนิงถามขึ้นลอยๆ ในขณะที่กำลังอาบน้ำให้ลูกสาว

เธอวุ่นอยู่กับการทำงานในตอนกลางวันและไม่รู้ว่าลูกสาวทำอะไรที่โรงเรียนบ้าง ดังนั้นเธอจึงรู้เรื่องราวได้จากการถามลูกสาวหลังจากกลับบ้านในตอนเย็นเท่านั้น

“วันนี้พวกหนูเรียนเต้นกับคุณครูเสี่ยวอวี่ค่ะ แล้วก็ได้เล่นเกมรีรีข้าวสารด้วย!”

มู่มู่เล่าเรื่องราวในโรงเรียนอนุบาลให้ไต่ชิงหนิงฟังอย่างกระตือรือร้น

“แล้วปะป๊าก็มาหาหนู ซื้อสายไหมกับเครื่องดื่มที่ปะป๊าทำเองมาให้หนูด้วยค่ะ”

“ปะป๊ายังรับปากกับคุณครูเสี่ยวอวี่ด้วยว่า วันเสาร์นี้จะมาเล่นเกมกับพวกหนูด้วยค่ะ”

“ปะป๊าของลูกสมัครงานกีฬาสีสัมพันธ์พ่อแม่ลูกเหรอจ๊ะ?” ไต่ชิงหนิงถาม

“อื้อ!” มู่มู่พยักหน้าตอบ