บทที่ 6 โยนความผิด

อาหลีกลอกตาระแวดระวัง กวาดสายตามองไปรอบ ๆ

เซียวฉางเกอก็ค้นพบสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาในบึงจากแผงระบบเช่นกัน

【สายพละกำลัง: งูหลามวารี】

【คุณสมบัติ: C9】

【ระดับพลัง: เลเวล 1 ขั้นที่ 7】

【สกิล: เขี้ยวสังหาร, อสรพิษเร้นกาย, รัดมรณะ】

เลเวล 1 ขั้นที่ 7 นี่คือสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดที่พวกเขาเคยเจอมา

ไม่มีนักเรียนจบใหม่คนไหนสามารถต่อกรกับการคงอยู่ระดับนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว

"มั่นใจไหม?"

เซียวฉางเกอมองไปที่จิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง

อาหลีไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเผยรอยยิ้มเย้ายวน

เธอพยักหน้าอย่างว่างง่าย "นายท่าน ให้ข้าจัดการเองเจ้าค่ะ!"

ในชั่วพริบตา เธอหายวับไปจากจุดเดิมและไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้างูหลามวารี!

ฟ่อ!

ภายในผืนน้ำ งูหลามที่มีขนาดลำตัวหนาเท่าต้นไม้ชูหัวขึ้นทันที อ้าปากสีแดงฉาน และพุ่งฉกใส่อาหลี

อาหลีขยับตัวหลบฉากและใช้สกิลของเธอ

"เก้าหางพันธนาการ!"

หางจิ้งจอกขนาดมหึมาเก้าหางหลากสีสันปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อตัวเป็นตาข่ายที่ควบคุมงูหลามวารีไว้อย่างแน่นหนา

พันธนาการเก้าหางจะมีเอฟเฟกต์พิเศษ ทำให้เกิดสถานะผิดปกติ เช่น เลือดออก ติดพิษ และมึนงง

งูหลามวารีดิ้นรนอย่างรุนแรง แต่ยิ่งดิ้นรน มันก็ยิ่งถูกรัดแน่นขึ้น

ในขณะนี้ อาหลีปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ามันและปล่อยการโจมตีทางจิต

คลื่นพลังจิตอันทรงพลังกระแทกเข้าที่สมองของงูหลามวารี ทำให้หัวของมันระเบิดออกและสาดกระจายมันสมองสีขาวแดงลงสู่ผืนน้ำ

งูหลามวารี เลเวล 1 ขั้นที่ 7 ถูกสังหารอย่างหมดจดและงดงาม

คลื่นพลังงานอันทรงพลังแผ่ออกมาจากร่างของมันและเข้าสู่ร่างกายของอาหลี

"อ๊า!"

อาหลีส่งเสียงร้องด้วยความยินดี ร่างอรชรยืดตรงขึ้นทันที นิ้วเท้าขาวผ่องกางออกเหมือนพัด

กลิ่นอายของเธอแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ และพลังงานจำนวนมากก็ระเบิดออกมา ก่อให้เกิดลมกรรโชกแรง

เลเวล 1 ขั้นที่ 6!

เซียวฉางเกอก็รู้สึกเช่นกันว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้น และมีความก้าวหน้าอย่างมากทั้งในด้านพลังงานและสมรรถภาพทางกาย

เขาตรวจสอบแอปสื่อสารของโรงเรียนและเห็นว่าเขาทำคะแนนได้มากกว่า 20,000 คะแนนแล้ว ซึ่งทำให้เขาอยู่อันดับที่หนึ่ง

แต่แล้วไงล่ะ?

ด้วยสถานที่ที่ยอดเยี่ยมในการพัฒนาทักษะแบบนี้ เกรดไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป

"เข้าไปให้ลึกกว่านี้กันเถอะ"

เซียวฉางเกอแข่งกับเวลา เริ่มออกเดินทางต่อพร้อมกับอาหลี

...

"พร้อมหรือยัง?"

ในขณะนี้ เซียวอี้เฉินกำลังซุ่มอยู่หน้าปากถ้ำแห่งหนึ่ง

ภายในถ้ำ พยัคฆ์เนตรทะลวงสีขาวตัวหนึ่งกำลังพักผ่อนอยู่ มันคือผู้ปกครองอาณาเขตแถบนี้

ที่ปากถ้ำ มีพืชวิญญาณประหลาดบางชนิดกำลังพ่นหมอกและเมฆออกมา ดูลึกลับและไม่ธรรมดา

พวกมันคือดอกไม้วิเศษ พืชวิญญาณที่สามารถเพิ่มพลังให้กับภูตคู่กายได้ และมีมากกว่าหนึ่งดอก

ตราบใดที่เขาได้ดอกไม้วิเศษมาครอง เขาก็จะแข็งแกร่งขึ้นได้โดยเร็วที่สุด จากนั้นค่อยนำความสิ้นหวังไปมอบให้ไอ้ลูกเมียน้อยเซียวฉางเกอ ทำให้มันเข้าใจว่าขยะก็คือขยะ และไม่มีวันพลิกชีวิตได้!

"ไป"

เซียวอี้เฉินสั่งให้เทวทูตไปเก็บดอกไม้วิเศษ

เทวทูตลังเล พยัคฆ์เนตรทะลวงตัวนั้นอย่างน้อยก็อยู่เลเวล 1 ขั้นที่ 7 ถ้ามันตื่นขึ้นมา พวกเขาคงมีแต่ความตายรออยู่

"รีบไปสิ! เธอเป็นระดับ SS นะ จะสู้เสือตัวเดียวไม่ได้รึไง?"

เซียวอี้เฉินเริ่มหมดความอดทนและเร่งเร้า "เธอเป็นคนเสนอตัวจะตามฉันมาเองนะ ในเมื่อเธอหมายตาทรัพยากรของตระกูลเซียว ก็ควรรู้จักทำตัวให้เป็นประโยชน์เมื่อถึงเวลา เข้าใจไหม?"

เทวทูตยอมตกลงในที่สุด แสงศักดิ์สิทธิ์ของเธอหรี่ลง ราวกับภูตผีสีขาว ขณะที่เธอลอบเข้าไปในรังของเสือร้าย

เซียวอี้เฉินยืดคอ จ้องมองไปทางทิศนั้นอย่างใจจดใจจ่อ

เทวทูตเพิ่งจะเด็ดดอกไม้วิเศษได้สามดอก เสียงคำราม "โฮก!" ก็ดังสนั่นหวั่นไหว

แย่แล้ว! พยัคฆ์เนตรทะลวงตื่นแล้ว!

เธอรีบกลับมาที่ข้างกายเซียวอี้เฉินอย่างรวดเร็ว

โฮก!

เสียงคำรามทุ้มต่ำกึกก้องไปทั่วขุนเขาและป่าไม้ มันจ้องมองเซียวอี้เฉินและเทวทูตที่อยู่ไม่ไกล และจิตสังหารอันทรงพลังก็แผ่ออกมา

"แย่แล้ว! พาฉันหนีไปที!"

เซียวอี้เฉินตกใจกลัวจนขาสั่นพับ และสั่งให้เทวทูตถอยหนี

เทวทูตคว้าตัวเซียวอี้เฉินและบินหนีไปสุดแรงเกิด พุ่งตัวออกไปไกล

พยัคฆ์เนตรทะลวงไล่ตามพวกเขาอย่างไม่ลดละ ทิ้งระยะห่างไว้ไกลลิบ

"หนีเร็ว!"

เมื่อพยัคฆ์เนตรทะลวงเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เซียวอี้เฉินก็เอาแต่เร่งเร้าไม่หยุด

แต่เทวทูตได้ใช้ความเร็วสูงสุดแล้ว และไปได้ไม่ไกลนักเมื่อต้องแบกเซียวอี้เฉินไปด้วย

เซียวอี้เฉินขมวดคิ้ว ประกายอำมหิตวาบผ่านดวงตาขณะมองไปที่เทวทูต

"นายท่าน มีคนอยู่ข้างหน้า!"

ทันใดนั้น เทวทูตก็พูดขึ้น

"ดี งั้นไปทางนั้น!"

เซียวอี้เฉินตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ตั้งใจจะโยนความซวยไปให้คนอื่น

มีแต่หนทางนี้เท่านั้นที่พวกเขาจะมีโอกาสรอดชีวิต

...

"ทุกคน อีกนิดเดียวเราก็จะติดท็อป 100 แล้ว! ถ้าเรายื้อจนหมูป่าตัวนี้หมดแรงได้ เราก็จะสบายแล้ว!"

นี่คือทีมขนาดเล็ก และหัวหน้าทีมคือนักเรียนหญิงที่สวมถุงน่องสีขาว

การทำงานเป็นทีมของพวกเขายอดเยี่ยมมาก พวกเขาได้ล้อมหมูป่าเลเวล 1 ขั้นที่ 5 เอาไว้แล้ว

ในขณะที่พวกเขากำลังจะลงมือสังหารหมูป่าที่ล้มลงกับพื้น ลมกรรโชกแรงก็พัดเข้ามา

โฮก!

เกิดอะไรขึ้น?

"ทำไมจู่ ๆ ลมก็แรงขึ้นมาล่ะ?"

พวกเขามองไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัย

หัวหน้าทีมเฉินเสี่ยวอวี่จับตามองทิศทางลมอย่างใกล้ชิด แสงสายหนึ่งพุ่งตรงมาทางพวกเขา และเสือตัวมหึมากำลังใกล้เข้ามาจากด้านหลัง

"แย่แล้ว! หนีเร็ว!"

เธอกรีดร้องและหันหลังวิ่งหนี

ในขณะนี้ แสงสายนั้นได้พุ่งผ่านพวกเขาไปแล้ว และไม่เพียงแค่นั้น มันยังทิ้งการโจมตีด้วยพลังงานไว้ขวางทางหนีของพวกเขาอีกด้วย

พยัคฆ์เนตรทะลวงจ้องมองมนุษย์ตรงหน้าด้วยความเกลียดชัง และพุ่งเข้าโจมตีโดยไม่ลังเล

โฮก!

เสียงคำรามของสัตว์อสูรทำให้สมาชิกในทีมหวาดกลัวจับใจ

"รีบตั้งขบวนป้องกันเร็ว!"

เฉินเสี่ยวอวี่ตะโกนเสียงดัง พยายามเรียกสติเพื่อนร่วมทีม พร้อมกับสั่งให้ภูตคู่กายของเธอไปขวางด้านหน้าและใช้สกิลป้องกัน

ภูตคู่กายของเธอคือวอมแบท ซึ่งก้นหนา ๆ ของมันถูกกรงเล็บแหลมคมของเสือร้ายตบจนเป็นแผลเหวอะหวะ เลือดไหลโชก

วอมแบทส่งเสียงร้องโหยหวนและกระเด็นออกไป

"ไม่นะ!"

เมื่อเห็นว่าขบวนป้องกันของเพื่อนร่วมทีมไร้ผล เฉินเสี่ยวอวี่ก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ปัง!

มีคนถูกพยัคฆ์เนตรทะลวงตบ กระอักเลือดและล้มลงกับพื้น อาการเป็นตายเท่ากัน

คนอื่น ๆ ตัวสั่นเทา พวกเขาอยากจะหนีแต่ก้าวขาไม่ออก

"ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะต้องมาตายเร็วขนาดนี้"

เธอหลับตาลง หัวใจเต็มไปด้วยความคับแค้น

ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู

ย้อนเวลากลับไปสามวินาที

เซียวฉางเกอกำลังเฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้จากระยะไม่ไกลนัก

【สายพละกำลัง: พยัคฆ์เนตรทะลวง】

【คุณสมบัติ: C9】

【ระดับพลัง: เลเวล 1 ขั้นที่ 7】

【สกิล: กรงเล็บพยัคฆ์คลั่ง, พยัคฆ์ตามลม, คลื่นเสียงโจมตี】

"น่าจะพอไหว"

สิ้นคำสั่งของเซียวฉางเกอ หางจิ้งจอกเก้าหางก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ รัดพันรอบตัวพยัคฆ์เนตรทะลวงอย่างบ้าคลั่ง

"หัวหน้าห้อง เธอไม่เป็นไรนะ?"

เฉินเสี่ยวอวี่ลืมตาขึ้นและพบร่างสูงใหญ่ยืนบังอยู่ตรงหน้าเธอ

ข้างกายเขา จิ้งจอกสาวงามล้ำเลิศกำลังควบคุมพยัคฆ์เนตรทะลวงอยู่

เซียวฉางเกอ!

เฉินเสี่ยวอวี่ตะลึงจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ภูตคู่กายของเขาถูกแย่งไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

แล้วจิ้งจอกสาวตนนี้นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ฉัวะ!

สิ่งที่ทำให้เธอตกตะลึงยิ่งกว่าคือ พยัคฆ์เนตรทะลวงที่ถูกรัดพัน กลับถูกบีบรัดจนตายคาที่!

ชิ้นส่วนแขนขาและซากศพเกลื่อนกลาด ย้อมพื้นดินจนกลายเป็นสีแดงฉาน