บทที่ 862: แดนปีศาจ, ตำหนักศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 862: แดนปีศาจ, ตำหนักศักดิ์สิทธิ์

【เจ็บ เจ็บฉิบหาย!】

【ร่างพันจั้งของจิ่งเหยียนซินเมื่ออยู่ต่อหน้าเคล็ดวิชาปีศาจสวรรค์ดับโลกาของเย่หยู ก็เหมือนหนอนแมลงตัวเล็กๆ ดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์】

【ทำได้แค่มองดูร่างกายตัวเองถูกเย่หยูบิดเป็นเกลียวโปเต้ต่อหน้าต่อตา】

【ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้จิ่งเหยียนซินทรมานเจียนตาย】

【รีบร้องขอชีวิตรัวๆ แต่น่าเสียดาย ตอนนี้มันสายไปแล้ว】

【ครู่ต่อมา หมัดของเย่หยูก็ทุบลงมา】

【จิ่งเหยียนซินสิ้นใจตายคาที่ พ้นทุกข์ไปในที่สุด】

【ดวงวิญญาณพยายามจะหนี แต่ก็ไม่รอด】

【เย่หยูใช้นิ้วจิ้มกลางอากาศ ดึงความทรงจำทั้งหมดของจิ่งเหยียนซินออกมา】

【ใช้เวลาแค่ไม่กี่อึดใจก็ดูจบ จากนั้นก็ขย้ำดวงวิญญาณจนแตกสลาย】

【ช่างเป็นสุนัขรับใช้ที่หน้าไม่อายจริงๆ!】

【จิ่งเหยียนซินไม่รู้ที่อยู่ของนานกงจิ้งถังเลยสักนิด มันแค่อยากจะหลอกเอาวงแหวนแห่งชีวิตไปจากเขาเท่านั้น】

【ถุย! ไอ้สิบแปดมงกุฎ สมควรตายแล้ว!】

【แต่ความทรงจำของจิ่งเหยียนซินก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ซะทีเดียว】

【อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่า ในแดนปีศาจยังมีสถานที่ที่เรียกว่า "ตำหนักศักดิ์สิทธิ์" อยู่】

【ว่ากันว่า ตำหนักศักดิ์สิทธิ์เป็นแหล่งรวมของพวกตัวประหลาดระดับสูง】

【ขอแค่มีของที่พวกเขาต้องการ ก็สามารถแลกเปลี่ยนข้อมูลได้ทุกเรื่องที่อยากรู้】

【แน่นอนว่า จ้างให้ลงมือก็ได้ แต่ราคาแพงหูฉี่!】

【ในความทรงจำของจิ่งเหยียนซิน ข่าวเรื่องการตายของเย่จี๋จุ้ย ก็แลกมาด้วยศาสตราวุธเซียนปีศาจระดับกลางหนึ่งชิ้น】

【ในเมื่อตำหนักศักดิ์สิทธิ์เก่งกาจขนาดนั้น บางทีอาจจะรู้เรื่องนานกงจิ้งถังก็ได้】

【แต่จะเอาอะไรไปแลกดีล่ะ?】

【เย่หยูคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ซากร่างเละๆ ของจิ่งเหยียนซิน!】

【สองวันต่อมา】

【แดนเหนือสุดของแดนปีศาจ】

【ที่นี่ปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็งตลอดทั้งปี!】

【ตามความทรงจำของจิ่งเหยียนซิน เย่หยูมาถึงทางเข้าตำหนักศักดิ์สิทธิ์ มองกำแพงสูงเสียดฟ้าตรงหน้า ในใจก็อดแปลกใจไม่ได้!】

【ต้องรู้ว่า เขาไม่ใช่เพิ่งเคยมาแดนปีศาจครั้งแรก】

【แต่ชื่อตำหนักศักดิ์สิทธิ์นี่ เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกจริงๆ】

【เป็นกลุ่มอำนาจใหม่ที่เพิ่งตั้งขึ้นหลังราชาปีศาจฟื้นคืนชีพงั้นรึ?】

【เย่หยูไม่คิดมาก ตะโกนถามเสียงเข้ม: "เซียนปีศาจแห่งตำหนักศักดิ์สิทธิ์อยู่ไหน? ข้ามาซื้อข่าว!"】

【สิ้นเสียง ร่างในชุดคลุมดำก็ปรากฏตัวขึ้น】

【ชุดคลุมดำนี้ดูเหมือนจะเป็นศาสตราวุธเซียนปีศาจระดับสูง】

【ไม่เพียงแต่จะกันการตรวจสอบจากจิตสำนึก แต่ยังทำให้มองเห็นเลือนราง มองหน้าไม่ชัด】

【ไม่นาน เสียงแหบพร่าก็ดังขึ้น】

【"หน้าใหม่นี่ รู้กฎของตำหนักศักดิ์สิทธิ์ไหม?"】

【"รู้สิ ดูของที่ข้าเอามาแลกก่อนค่อยว่ากัน!"】

【เย่หยูสะบัดมือ】

【หางดาบของจิ่งเหยียนซินก็ตกลงสู่พื้น】

【แม้เจ้าของจะตายไปแล้ว แต่กลิ่นอายกระบี่อันแหลมคมก็ยังทำเอาขนลุกซู่!】

【หางดาบของตะขาบหางดาบ เป็นหนึ่งในวัสดุชั้นดีที่สุดในการสร้างกระบี่ปีศาจ นี่คือของดีที่เย่หยูพกมา】

【ร่างชุดดำก้มมองแวบหนึ่ง แล้วพูดเบาๆ: "ตะขาบหางดาบระดับราชาปีศาจ ของดีจริงๆ แต่ว่าหางดาบนี่... ทำไมทรงมันดูแปลกๆ ชอบกล?"】

【ได้ยินแบบนี้ เย่หยูก็หน้าเจื่อนทันที!】

【จะไม่แปลกได้ไง?】

【ตอนนั้นเขาคึกจัด จับจิ่งเหยียนซินบิดเป็นเกลียวโปเต้ทั้งตัว หางดาบก็โดนไปด้วย】

【พอจะเอามาแลกข่าว ถึงได้รีบดัดกลับให้ตรง】

【ถึงทรงจะพอดูได้ แต่รอยพับมันลบไม่ออกนี่หว่า】

【แต่สถานการณ์นี้ จะให้พูดความจริงได้ไง!】

【เย่หยูสมองแล่นเร็ว รีบแถสด: "ผู้แข็งแกร่งระดับราชาปีศาจ ย่อมผ่านศึกเหนือเสือใต้มานับไม่ถ้วน หางดาบเล่มนี้อาจจะเป็นพยานแห่งยุคสมัยอันรุ่งโรจน์ของเขาก็ได้ ท่านว่ามันแปลก แต่ข้าว่ามันมีเสน่ห์นะ ร่องรอยแห่งชัยชนะไงล่ะ!"】

【ต้องยอมรับว่า เรื่องแถนี่เย่หยูถนัดนัก!】

【คำคมพ่อค้า: ไม่มีของที่ขายไม่ออก มีแต่เซลล์ที่ไม่มีปัญญาขาย】

【เป็นไปตามคาด พอได้ฟังเย่หยูโม้】

【ร่างชุดดำก็พยักหน้าเห็นด้วย】

【"มีเหตุผล ของชิ้นนี้ใช้ได้ เจ้าบอกความต้องการมาได้เลย!"】

【เย่หยูลอบยิ้มในใจ รีบพูดทันที: "ข้าอยากรู้ที่อยู่ของนานกงจิ้งถัง!"】

【"รอเดี๋ยว!"】

【ทิ้งคำพูดไว้สองคำ ร่างชุดดำก็หายวับไป】

【ทิ้งให้เย่หยูยืนรออยู่คนเดียว】

【ผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป ร่างชุดดำก็กลับมาอีกครั้ง】

【และรับหางดาบของจิ่งเหยียนซินไปทันที】

【"นานกงจิ้งถัง เผ่านกยูงแห่งเมืองล่วนเยา ตอนนี้อยู่ที่เขตเผ่ากระทิงเถื่อนในเมืองอี้เยา เจ้าไปหาได้เลย!"】

【ได้ยินดังนั้น เย่หยูเบิกตากว้าง】

【นานกงจิ้งถังไปทำอะไรที่เผ่ากระทิงเถื่อน?】

【แม้จะงง แต่เย่หยูก็ประสานมือลา แล้วหันหลังเดินจากไป】

【เขาเชื่อว่า คนของตำหนักศักดิ์สิทธิ์คงไม่มีเหตุผลต้องโกหก】

【ถ้าโกหกจริง เย่หยูก็ไม่รังเกียจที่จะกลับมา "ปรับทัศนคติ" กับพวกปีศาจในตำหนักศักดิ์สิทธิ์สักรอบ!】

【หลังจากเย่หยูจากไป】

【ปีศาจเสือร่างยักษ์ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายร่างชุดดำ】

【"ตาเฒ่างู เรื่องความเจ้าเล่ห์นี่ต้องยกให้เจ้าจริงๆ ตามหลักแล้ว หางดาบตะขาบระดับราชาปีศาจราคาสูงลิ่ว เจ้าก็น่าจะให้ทางรอดเขาบ้าง รู้ทั้งรู้ว่าพวกเรากำลังจะไปล้อมจับนานกงจิ้งถัง ยังจะส่งเขาไปตายอีกทำไม?"】

【ดวงตาเรียวรีปรากฏขึ้นในความมืดของชุดคลุม สะบัดแขนเสื้อเกิดลมกรรโชกแรง】

【"เจ้าเสือน้อย อย่าแส่หาเรื่อง อะไรคือเจ้าเล่ห์? ข้าฟังไม่เข้าใจ!"】

【"เขาอยากได้ข่าว ข้าก็ให้ข่าว ส่วนเขาจะตายหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับข้า? หรือว่าแค่ได้หางดาบมาอันเดียว ข้าต้องรับผิดชอบชีวิตมันไปตลอดชาติรึไง?"】

【ปีศาจเสือเงียบ สีหน้าเรียบเฉย】

【เรื่องถูกผิด เขาขี้เกียจเถียง เปลืองน้ำลายเปล่าๆ】

【ตาเฒ่างูมองไปไกลๆ พูดต่อ: "ถือซะว่าเห็นแก่ความเป็นพี่น้อง ตอนเราไปล้อมจับนานกงจิ้งถัง ถ้าเจอไอ้เด็กนั่น ก็จัดการมันซะก่อน บนตัวมันต้องมีของดีแน่ ไม่งั้นจะฆ่าตะขาบหางดาบข้ามรุ่นได้ยังไง?"】

……

【ในขณะเดียวกัน】

【เขตแดนเผ่ากระทิงเถื่อน เมืองอี้เยา】

【"หนิวหลี่" หัวหน้าองครักษ์ คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น เลือดท่วมตัว สายตาหวาดกลัวมองไปข้างหน้า】

【เห็นหญิงสาวโฉมงามสะท้านโลกลอยตัวอยู่กลางอากาศ】

【ไม่ใช่ใครอื่น นานกงจิ้งถังที่หายตัวไปนานนั่นเอง】

【"ข้าสัมผัสกลิ่นอายของเขาได้ที่นี่ พาเขามาพบข้า ไม่งั้น พวกเจ้าตายหมด!"】

【เสียงเย็นยะเยือกบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจ ดังก้องอยู่ในหูของชาวเผ่ากระทิงเถื่อนทุกคน】